Eindelijk heb ik m'n babymuts voor Eef (kleine van Lea en Henri) af en iedereen vindt hem super schattig hier. De bestellingen komen binnen om mutsen te maken voor mijn collega's, allemaal zeggen ze namelijk: 'Mariska als je je verveelt, mag je best een muts voor mij maken'. Binnenkort even proberen om de babymuts op de post te doen naar Nederland en dan maar hopen dat ie past. Stel dat ie niet past is ie natuurlijk nog steeds über schattig en kan de pop of een beer hem misschien op.

Afgelopen vrijdag ben ik Bobo geweest. Bobo is een pinguïn en de mascotte van de skischool. 's Morgens vroeg kwam Amy aan dat Monika mijn hulp nodig had als Bobo. Ik kende het dansje helemaal niet, dus snel met Amy even wat danspasjes doorgenomen en toen gaan met die banaan. Sommige kinderen weten echt niet van ophouden en blijven maar aan je trekken en willen continue alle aandacht van je. Hierbij vergeten ze dat er ook nog andere kinderen zijn die ook aandacht willen en dat ik toch echt klaar moest gaan staan om het dansje te gaan doen. Het was wel jammer dat de ouders zelf en de collega's dit niet door hadden. Plus na mijn ervaring als entertainer in Mallorca, had ik het idee dat er veel meer uit te halen viel. Praten met Bobo bijvoorbeeld wat ie die dag heeft gedaan. Niemand snapte mijn gebaren dat ik ging skiën.

's Middags zou eigenlijk een collega Bobo zijn, maar Flo was te lang dus je kon zijn spijkerbroek onder het kostuum uit zien komen, dus wederom Mariska als Bobo. Alleen nu waren er nieuwe beenstukken, waarbij ik er al snel achter kwam dat deze spekglad waren op de sneeuw. En dan zie maar eens in zo'n kostuum bergje op en bergje af te komen zonder te vallen. Uiteindelijk was ik veilig terug bij de lounge, komt er een collega aan dat volgens een meisje Verena Bobo geen gedag had gezegd tegen haar. Potjandriedubbeltjes ik heb continue toen ik terugliep naar de Lounge naar iedereen staan zwaaien. Dus vervolgens nog een keer die berg op proberen te klimmen, het kind nog een paar keer geknuffeld, eindelijk was het goed en toen moest ik nog eens weer de berg veilig naar beneden komen. Glibberen dat ik deed, uiteindelijk weer bij de Lounge gekomen, moest ik nog een trapje op zien te komen, net voor het trapje gleed ik bijna uit en op het trapje ging het weer bijna mis. Staat er een man naast me, niet dat ie ff denkt van goh ik zal even een arm aanbieden, nee gaat die vent stom staan te lachen.

Zaterdag ben ik eerst in de Lounge aan het werk geweest en 's avonds ben ik samen met Tim naar Zell am See gegaan voor een ijshockeywedstrijd EK Zeller Eisbären vs. HC Innsbruck. In Kaprun hebben we de bus naar Zell am See gepakt en aangekomen in Zell am See stond de bus direct klaar die ons naar de ijshal zou brengen. Bij de buschauffeur aangegeven dat we bij de halte Hallenbad eruit moesten. Zitten we na een tijdje nog in de bus rijden we Zell am See uit en al kleine dorpjes in, is die chauffeur gewoon niet gestopt bij de halte. Ook de halte van andere passagiers was hij gewoon voorbij gereden. Op de terugweg konden we gelukkig bij de juiste halte eruit stappen. Kaartjes gekocht voor de wedstrijd en toen nog ff snel een pizza Margherita in het centrum gescoord. Snel al etend terug naar het stadion gelopen en toen nog onze plaatsen zoeken. Ik was blij dat Eveline me voorbereid had, dat het ijskoud in die hal zou zijn. Ik had een thermolegging, skibroek, thermoshirt, hoodie en schoenen met schapenwol erin aan en nog steeds had ik het koud. In de eerste pauze had ik een citroenthee genomen om warm te worden, mierzoet was dat grij, niet meer normaal, maar ja ik moest het toch een beetje warm krijgen. HC Innsbruck staat eerste in het klassement en EK Zeller Eisbären op nummer zeven van acht. Het eerste deel van de wedstrijd zag het er niet goed uit voor de Zeller Eisbären. Innsbruck domineerde de wedstrijd in de eerste 20 minuten al met een voorsprong van 0-2. Na de eerste time-out begonnen de Zeller Eisbären terug te vechten. James Laing scoorde in de 27e minuut met een geplaatst schot het eerste doelpunt voor de Zeller Eisbären. In de eerste minuut van de derde periode scoorde Philipp Ullrich van de Zeller Eisbären en was opeens de stand gelijk. De sterke keepers van beide teams voorkwamen dat er nog meer doelpunten gescoord werden. Net voor het einde van de derde periode wisten de Zeller Eisbären toch weer te scoren, met m'n eigen ogen heb ik de puck de goal in zien gaan en daar zien liggen. En toch wisten drie scheidsrechters de goal te missen en telde het punt niet. In de verlenging gebeurde vervolgens niks, behalve dan dat de stroom uitviel en er alleen een discolamp uiteindelijk aan was. Na ongeveer 10 minuten was er eindelijk weer licht en kon het spel verder gaan. De verlenging ging over in penalty's en gerechtigd maakte de Marc Brown van de Zeller Eisbären het beslissende punt en wonnen de Zeller Eisbären met 3-2 van de nummer 1 in het klassement.

Tim en ik hadden onze bus gemist, dus gingen we nog even naar apres ski bar Diele en na een biertje was Eveline zo lief om ons op te halen en zijn we nog even na alle thermokleding thuis uitgedaan hebben, Pavillon ingedoken.

O ja voor dat ik het vergeet, er speelden wel wat lekkere mannen bij de Zeller Eisbären vooral nummer 22 Pfeffer. En Tim vertelde ook nog eens dat ijshockeyspelers een wasbordje hebben waar elke man jaloers op is, dus tja toen wist ik het wel: 'Mommy, I want a ice hockey player for my birthday'.

Vanavond gaan Eveline, Anna en ik collega skileraar Mike opzoeken in een revalidatiecentrum. Dit heb ik nog niet verteld, dus ga er maar even lekker voor zitten en pak er een bakkie koffie of thee bij, net wat je wilt.

Toen ik aankwam in Kaprun, ontmoette ik Mike op mijn eerste avond hier en natuurlijk kreeg ik meteen het hele verhaal te horen. Mike was heerlijk skiën met twee gasten op de schitterende Kitzsteinhorn. Toen het geluk zeer zeker niet aan zijn zijde was en hij een hartaanval op de berg kreeg. Vervolgens was al het geluk in de wereld aan zijn zijde, dat hij aan het skiën was met een Spaanse dokter en zuster. Zij hebben hem hartmassage gegeven, maar vervolgens stopte zijn hart er nog een keer mee. De zuster heeft hem een klap gegeven, waarbij iets in zijn borst is gekneusd of gebroken. Maar daardoor ging zijn hart vervolgens wel weer werken. Per helikopter is hij vervolgens afgevoerd naar het ziekenhuis en daar is hij geopereerd en hebben ze een pacemaker in zijn lichaam gezet.

Mike heeft er enigszins van geleerd dat hij in het begin geen bier meer dronk, maar appelsap uit een bierglas. Toch bleef hij net zo hard doorroken, waar menigeen collega commentaar over uitte tegen hem. Na een tijdje begon hij ook soms shotjes te nemen, wat natuurlijk ook niet helpt als je nog steeds dikke aderen hebt. Nu zit hij dus in een revalidatiecentrum hier in de buurt en moet hij elke dag sporten en op zijn gezondheid letten. Nu waren ze hem laatst al kwijt bij het avondeten, raad eens waar hij was: bij de big M, McDonald's. Hij moest vervolgens op het matje komen bij de hoogste zuster en waarschijnlijk gingen ze nu zijn bloed voortaan testen. O ja en voordat hij naar het revalidatiecentrum ging had ie super veel pakjes sigaretten ingeslagen, apart...