Wat ik nog was vergeten te vertellen is, dat bij aan het bezoek van de hoogste Wat Phrathat Doi Suthep (tempel), ik met een koker met stokjes moest schudden, totdat er een stokje uitviel. Mijn stokje was nummer 17 met de volgende voorspelling:

Ancient Chinese Prophecy

(Wat Phrathat Doi Suthep) Prediction #17

The 17^th number tells that. You get great fortune to you. Everybody loves you. Asking about the lover, you will be happy, and you are going to have a boy baby. Your friends, cousins and debtors will come to see you. You must be a winner in the lawsuit.

Interessante voorspelling, en nee, mijn Engels is niet zo slecht. Ik vond het wel leuk om het letterlijk over te schrijven, met alle fouten erin. Ik ben benieuwd wat dat fortuin zal zijn, geld of liefde of geluk? Ik zou het niet weten. En ook al zullen er genoeg mensen zijn die van me houden en om me geven, ik denk dat er toch nog genoeg mensen zijn, die moe van me worden ha ha. Erg fijn om te weten, dat het ooit nog in de liefde goed gaat komen, en voor later handig welke kleur de babykamer moet worden :p Bedoelen ze nou dat de Nederlandse overheid achter me aan zal komen, zodat ik mijn studielening terugbetaal??? En erg fijn om te weten dat ik tenminste een netjes pak later zal hebben :p

Net zoals in 2009 kreeg ik wederom een touwtjesarmband in de tempel, die mij geluk en gezondheid zal brengen. Thaise mensen dragen hem voor drie dagen en knopen hem dan los, aangezien doorknippen ongeluk brengt. Ik vraag me af als je ‘m langer draagt je wellicht nog meer geluk en gezondheid zal toekomen, dus ik draag ‘m nog steeds, totdat ie afvalt of ik het genoeg vind geweest.

Dinsdagochtend hadden we een college en gratis en voor niets heb ik er 4 muggenbulten bij. Ik heb restaurant The Writers Club ontdekt, waar ze heerlijke groene curry serveren en na afloop nog een 2 urige Thaise massage genomen. Hmm was heerlijk ontspannend, ook al werd ik dan soms ook dubbel gevouwen.

Woensdag waren we wederom 5 minuten ofzo te laat, omdat we weer eens verkeerd gelopen waren. Op de plattegronden staan namelijk niet alle straten, dus het is eenvoudig om verkeerd te lopen. We brachten een bezoek aan Lisu village, hier kregen we een rondleiding door de kruidentuin (medicijnen). Ik wreef een blad van een plant tegen m'n muggenbulten, die hier tegen zou moeten helpen, en inderdaad het gif kwam eruit en de jeuk zakte weg. We kregen van Rashed een gastcollege over de Lisu Lodge, waarna we vervolgens gingen mountainbiken, flink stijl omhoog en gelukkig op het einde ook een stuk naar beneden. Ik vond het toch wel een prestatie dat ik als derde finishte, met 26 achter me, waaronder 6 jongens :p Vervolgens gingen we White Water Raften, wat echt super leuk was, het water had van mij nog wel wilder mogen zijn. Ik roeide zo hard samen met de instructeur, dat de andere 3 klasgenoten aan de andere kant van de boot met z'n drieën roeide. En nog gingen we soms achterstevoren, aangezien aan die kant nog meer geroeid moest worden. Een instructeur in de boot voor ons, was met z'n roeispaan continue water naar ons aan het gooien, dus het resultaat was dat ik compleet zeiknat was. 's Avonds heb ik een heerlijke gele curry gegeten en een leren handtas gekocht voor 450 Baht op de Night Market.

Als cadeau ontving ik op donderdag nog meer muggenbulten, en de dag begon ik zoals bijna elke dag met muesli yoghurt en ananasstukjes als ontbijt. Ha ha wederom verkeerd gelopen. Eindelijk ontvingen we uitleg over onze opdracht en begon ons onderzoek naar artikelen. De nieuwe muggenbulten in m'n nek verergden naar uitslag. Dus tijdens het gastcollege van Shane Beary, had ik een flinke irritatie. Na het college toch maar naar de apotheek gegaan, zalf gekregen. Op het eerste moment werd m'n uitslag erger en was het van m'n nek naar m'n borst getrokken, maar na een halve dag was de uitslag bijna geheel weggetrokken. Op internet kwam ik erachter dat sommige websites schreven dat de Half Moon Party van Ko Phangan (eiland) op 16 maart zou zijn, hoewel ik eerder al had gelezen dat het op 15 maart zou zijn. Hmm dit bracht een hoop onduidelijkheid, en ik had m'n vlucht op de 16^e terug naar Chiang Mai staan, dus ik was erg benieuwd wat de correcte datum zou zijn. Uiteindelijk heb ik nog een vliegticket naar Laos geboekt, wederom naar restaurant The Writers Club voor de heerlijke groene curry en ik vond daar een magazine over Chiang Mai.

Vrijdag 9 maart hadden we om 9 uur al een college van Carin Rustema over analyses. Daarna vervolgens group meeting. 's Middags ben ik heerlijk aan het zwembad van mijn hotel Grace Boutique House een boek gaan lezen. Op een gegeven moment begon er een vrouw tegen me te praten, waar ik vandaan kwam. Zij kwam uit Oman, en was samen met haar man, zoontje en broer op vakantie in Thailand. Ze vroeg me of ik getrouwd was, ha ha maar dat is nog een ver van mijn bed show en zelfs ook al zou het zover zijn, moet ik nog steeds een slachtoffer vinden die het bij mij uithoud en andersom niet te vergeten. Voor de verandering ben ik weer bij de Writers Club gaan eten, waar ik op het einde van de avond een vrouw Jerry tegen kwam die voor een NGO werkte als vrijwilliger. Ik mocht haar emailen om wat vragen te stellen, dus dat hielp mooi bij mijn schoolonderzoek.

Pff zaterdag ging om 5:15 al mijn wekker af en had ik cake als ontbijt. Super vroeg op weg naar Flight of the Gibbon, heerlijk met een zipwire door de jungle slingeren. Claudia en Katharina, moeder en dochter, kwamen uit Duistsland, Karl uit Italië en de 2 andere ergens uit het Oosten. Cash ($) en Chai waren onze begeleiders, waarvan alleen Cash Engels kon spreken. Toen ik in 2009 in Thailand was, wilde ik deze Flight of the Gibbon al doen, maar uiteindelijk kon ik het niet boeken, aangezien ik bij het idee van op een afgrond staan, al knikkende knieën kreeg. Naderhand had ik er zo'n spijt van, maar ik wist ook dat het geen optie was. Dus dit keer wilde ik het echt gaan proberen, en na op open trappen gelopen te hebben bij de Blue Mountains in Australië moest dit hopelijk ook wel gaan lukken en inderdaad, ik was geheel niet bang. Omdat ik er zo bang voor was geweest, zou ik het bijna eerder als saai omschrijven dan eng. 100 meter boven de grond op een platform staan en van boom naar boom slingeren, het was fantastisch, de wind waaide door m'n haren en ik kon er zelfs tegen dat Cash grapjes maakte als je bijna van het platform duwen, aangezien je toch gezekerd was. Ik durfde zelfs naar beneden te kijken, het enige waar ik een rilling van door m'n maag kreeg was bij het abseilen, 1x 15 meter en 1x 40 meter naar beneden. Ergens in het midden hadden we ook nog eens wilde Gibbons gezien, vader, moeder en babyaap. Super schattig, maar we moesten wel afstand bewaren, want anders zou pa zijn gezin beschermen. Na de Zipwire gingen we vervolgens nog naar een waterval, die wel mooi was, maar niet tegen de waterval van in Australië opkon. In de auto terug naar mijn hotel was ik helemaal kapot en heb ik het meeste van de rit liggen maffen. Bij mijn hotel aangekomen, heb ik me snel omgekleed en heb ik een tuk tuk naar de Chiang Mai Zoo genomen. Ik had namelijk bij het boeken van de Flight of the Gibbon een gratis kaartje ontvangen. Ik zag dieren die ik nog nooit eerder had gezien en vooral was het leuk om voor de eerste keer in m'n leven panda's te zien. Ik had verwacht dat ze kleiner zouden zijn, maar ze zijn echt net zo groot als een bruine beer en dan super lief zwart en wit gevlekt. De eerste panda Ling Pin die ik zag, lag met z'n kont naar iedereen toegekeerd te pitten. Maar blijkbaar hadden ze nog 2 andere panda's, waarvan de eerste, eerst ook niks deed, dan zich verstoppen. De andere panda die was met ijs aan het spelen en maakte heel grappig een koprol. Ik was één van de weinige die gewoon door de hele dierentuin liep, de anderen namen bijna allemaal een treintje, de vogels in het vogelhuis waren werkelijk prachtig. Bij de panda's zag ik trouwens nog een ladies boy show, was wel grappig en ik denk dat het een speciale dag was, aangezien een hoop kinderen in dierenpakken rondliepen. Op een gegeven moment was ik toch wel moe en vroeg ik of ik met een tram mee kon rijden. Dat was geen enkel probleem, het was ook onderdeel van m'n kaartje. Alleen zat het treintje al erg vol, dus ik schoof naast een jongen van plus minus 14 in, waarna ik vervolgens een man hoorde schreeuwen achter me. 'My son is very SEXY, my son is very HANDSOME' en zo ging hij maar door, iedereen achterin natuurlijk kei hard lachen. De jongen zelf naast me lachte lichtelijk genegeerd naar mij. Ik had ook iets van, hmm wat is dit? Probeert ie nou zijn zoon van zeker 10 jaar jonger dan ik aan mij te verkopen. Raar, maar wel grappig. Op een gegeven moment, ging iedereen uit het treintje, dus zij de bestuurder (Thai) dat ik maar naast hem moest gaan zitten voorin. Ik wilde niet ondankbaar zijn, dus ging ik netjes voorin zitten, vervolgens waren alle Thaise mensen waar we voorbij reden aan het grinniken dat er een blond westers meisje voorin naast hem zat. Dus ik dacht bij mezelf ok, dit is weer echt zoiets standaards, alsof ik als Westerse een Thai probeerde te versieren of andersom hij mij. Normaal gesproken zijn het dan wel Westerse mannen met Thaise vrouwtjes. In ieder geval heel apart dat iedereen aan het grinniken was, wijzen en druk in het Thais in gesprek, wanneer je weet dat het over jou gaat. Bij de neushoorn heb ik bedankt gezegd en ben ik weer van daar verder gaan wandelen langsop alle dieren. Ik ben een stukje teruggelopen, aangezien toen we er langs reden, een pauw net al z'n veren omhoog had staan, maar natuurlijk toen ik de foto maakte, stond hij net achter een bord, met als resultaat een bord met veren. Het was me niet gegund, want toen ik terugliep en m'n camera klaar had om een foto te maken, liet de pauw z'n veren zakken. Gelukkig was het net gelukt om een foto te maken, toen de pauw net z'n veren liet zakken. Bij de Gibbons was het fantastisch om te zien, dat een Gibbon recht op ging staan op een steen om over het water heen te kijken. De relatie van de mens met de aap is er echt in terug te zien, een tijdje later ging de Gibbon ook nog eens aan de steen hangen om bij het water te kunnen en zo te kunnen drinken. Jammer genoeg bleef de neushoorn vrolijk etend met z'n kont naar me gericht staan. Na het bezoek aan de dierentuin ben ik wederom naar de Nightmarket gegaan, daar heb ik een Jade olifanten hangertje gekocht voor aan mijn ketting en Thaise oorbellen, verder nog een heerlijke losse katoenen broek en een witte top om erop te dragen.

Jammer genoeg was het zondag wederom vroeg dag om op te staan. Ik ging namelijk met 7 andere klasgenootjes samen een Thaise kookles volgen. Eerst gingen we naar de markt en je kunt je niet bedenken hoeveel verschillende typen rijst er bestaan. Iedereen mocht zelf kiezen wat hij/zij ging maken. Ik koos voor: 'fried chicken cashew nuts, spring rolls (loempia's), coconutmilk soup, deep fried banana, groene curry paste en groene curry. Jammer genoeg was mijn groene curry totaal waterig, doordat degene van de Thai Cooking School, blijkbaar de kan met water en kokosmelk gemixt klaar had gezet voor mij, met teveel water erin. Het smiek lekker, maar de textuur ervan in m'n mond mistte enorm, waardoor het erg tegenviel. Ik was hierdoor dan ook erg teleurgesteld, aangezien dit echt het gerecht was, waar ik het meeste naar had uitgekeken om het zelf te leren maken en te proeven. Hoewel ik niet van gebakken banaan van de chinees houd in Nederland, deze gefrituurde banaan was echt heerlijk. Aangezien Peter gebakken banaan vroeger altijd lekker vond, dacht ik dit moet ik echt een keer voor hem proberen te maken.

Na de kookcursus kon ik echt niks meer eten, zo vol zat ik. 's Avonds ben ik nog naar de Sunday Night Market gegaan, ik zag een fantastische mooie doek hangen, maar ik snapte niet waar het voor bedoeld was, dus vroeg ik het aan een man. Hij legde uit dat het een doek was om, om te hangen en je dan zo je baby erin kon dragen. Ik natuurlijk kei hard lachen, en ik tegen de man: ha ha sorry daar is het veel te vroeg voor, dat komt wel over 10 jaar. Dus ben ik weer verder gaan lopen over de markt. Echter kwam m'n geweten opzetten, dat die doek toch wel verdomd mooi was, en dat ik me over 10 jaar nog zou herinneren, als t moment daar mocht zijn, dat ik er spijt van zou hebben dat ik hem niet gekocht had. Ik kon nu al voelen hoe ik er dan flink van zou balen, dus ik bedacht me, ik ga gewoon kijken hoeveel hij kost en als hij niet te duur is, dan koop ik hem gewoon en leg ik hem voor 10 jaar in de kast. Terug naar het kraampje en gelukkig hing hij er nog, dit keer stond z'n vrouw in de kraam en heb ik er 480 Baht voor betaald. Waarschijnlijk had ik er nog wel meer vanaf kunnen krijgen, maar ik vond het ook wel prima. Ik had al eerder gehad met een broek die ik super mooi vond, en toen klasgenoten zeiden dat 200 Baht teveel was, hem niet genomen en de volgende dag was hij natuurlijk weg. Dus ik dacht dat gaat me niet nog een keer overkomen. Dus babydrager gekocht, en hij gaat nu voor 10 jaar de kast in of als mensen die het wel waarderen, die mogen hem lenen.

Maandag 12 maart begon het onderzoek weer, group meeting om 16:30 uur. 's Avonds wederom bij The Writers Club gegeten en daarna nog een 90 minuten Thai Full Body Oil Massage genomen. Ze vroegen of ik het niet erg vond als een jongen ‘m gaf, dus ik dacht ik zal eens niet zo preuts doen en het gewoon prima vinden. Echter had ik de hele tijd angst dat hij aan het einde zou vragen of ik een happy ending wilde. Pfff hij vroeg het gelukkig niet.

Dinsdag wederom aan schoolonderzoek gewerkt, hostel in Bangkok gereserveerd, terugvlucht van Ko Phangan-Bangkok naar zaterdag en de vlucht van Bangkok-Chiang Mai naar maandagochtend. Wederom group meeting 's middags, 's avonds koffer ingepakt die bijna niet meer dichtkon (26 kilo). Alleen het hoognodige in mijn rugzak gestopt om mee te nemen naar Ko Phangan. Voor het slapen gaan keek ik nog helemaal niet uit om naar Ko Phangan te gaan, hoewel ik hier weken naar had zitten uit te kijken. Ik wist ook niet waar dit helemaal vandaan kwam.

Woensdag om 6 uur opgestaan, koffer op Raluca's (klasgenootje) kamer gezet en tuk tuk naar het vliegveld genomen. Tuk tuk's vind ik heerlijk als vervoermiddel, omdat je heerlijk de wind om je heen voelt razen. In het vliegtuig naar Bangkok zat ik toevallig naast 2 meiden die ook op weg waren naar Ko Phangan. In Bangkok aangekomen in de aankomsthal weer super snel naar de vertrekhal om in te checken voor m'n volgende vlucht naar Sudon Thani. Vanaf het vliegveld had ik vervolgens een bus naar de pier en na een uur wachten, een 1,5 uur durende Catamaran tocht naar Ko Phangan. 's Avonds heb ik nog aan mijn schoolopdracht in het hotel gezeten en heb ik Marjolein Beelen-Coumans gevraagd of ik misschien de Nijmeegse 4-daagse voor Richard Beelen zou mogen meelopen. Markus, een Duitse jongen was ook alleen in Phangan Beach Resort en kwam op een gegeven moment gezellig bij mij kletsen. Samen hebben we heerlijk Chang bier zitten te drinken...

Donderdagochtend wederom aan schoolopdracht gewerkt en kreeg ik het nieuws van Marjolein: Yes, ik mag voor Richard en het Richard Beelen fonds lopen.

Het Richard Beelen fonds is opgericht om geld in te zamelen, wat nodig is voor onderzoek naar de genezing van hersentumoren; de ziekte die Richard helaas niet heeft kunnen overwinnen. Tijdens de 4-daagse van 2011 is Richard nauw betrokken geweest bij de diverse sponsoracties welke door verschillende lopers waren georganiseerd. Dit jaar lopen verschillende lopers weer mee voor Richard (o.a. Marjolein Beelen-Coumans, Larissa Rutten, André Bull en ikzelf).

Voor meer informatie kijk op http://www.richardbeelenfonds.nl/. Alsjeblieft help ons mee in de strijd tegen hersentumoren. Elk kleinigheidje helpt, sponsor via: https://www.devierdaagsesponsorloop.nl/index.php?option=com_content&view=article&catid=2&id=5&did=20&src

Geef de sponsoring aan mij door en word genoemd op de website van het Richard Beelen Fonds.

Onze dank is groot, Mariska :)

Na contact genomen te hebben met voormalig Hezeland College om ze als sponsor binnen te halen, zijn Markus en ik met een scooter over Ko Phangan gaan crossen, in het begin gaf mijn scooter soms gas als ik probeerde te remmen, maar na dat twee keer gehad te hebben, snapte ik hoe ik het gas geheel terug kon duwen en meteen te remmen. Onderweg naar de watervallen kwamen we een olifantenkamp tegen. Markus vroeg of de olifant ziek was, omdat ie roze vlekken had. Ikke, natuurlijk lachen en uitgelegd dat de olifant niet ziek was. Hij kon bijna niet geloven dat er ook roze dolfijnen bestaan. De olifant die er stond keek super vrolijk. Markus had nog nooit op een olifant gezeten, dus stelde ik voor om het gewoon te doen. We kregen ook nog eens de vrolijk kijkende olifant. Na enkele stappen mocht Markus in de nek van de olifant zitten en op de helft vroeg de Mahout of ik dat ook wilde, natuurlijk wilde ik dat wel. Ik vond het alleen nog wel spannend aangezien in 2009 de olifant heel erg op en neer ging. Markus had de hele tijd op het hoofd van de olifant gehangen met z'n borst om zo stabiel te liggen. Dus voor de veiligheid probeerde ik dat ook eerst, maar ik vond het niet gemakkelijk. Als een geleerde Mahout zat ik met m'n rug recht op de olifant. En de vrolijke olifant nam een tak mee en liep lekker stabiel door. Heerlijk vond ik het om in de nek van de olifant te zitten. Aan het einde van de rit gaven we de olifant nog een paar bananen en ging de olifant zichzelf met water nat gooien. Ik zei tegen Markus dat het wel leuk zou zijn om een douche van de olifant te krijgen, dus vervolgens werd eerst Markus gedoucht en daarna ik. De Mahout had achter op zijn hoed staan 'Tip 200 Baht'. Ik houd er helemaal niet van als mensen voor geld vragen, maar aangezien de man ons in de nek had laten zitten en een hoop foto's had gemaakt, hebben we toch beide hem 100 Baht gegeven. Na de olifantenrit gingen we verder met de scooter op zoek naar een waterval, de weg veranderde in een zandpad die op en afging. Dat was nog best wel eng met de scooter, want heuvel af ging kei hard en kon ik maar moeilijk de scooter genoeg afremmen. Onderweg hadden we een fantastisch uitzicht over de baaien van het eiland. Uiteindelijk vonden we de waterval, het bleek een klein stroompje te zijn. We gingen verder naar het noorden toe, want we wilden eigenlijk met de scooter vanaf daar langs de kust op gaan rijden. In een baai in het noorden aangekomen hebben we heerlijk geluncht bij restaurant Flip Flop Pharmacy, waar ze een heerlijke schommel bij de eettafel hadden. Na de lunch zijn we nog even de zee in gegaan. Al snel kwamen we erachter dat het niet mogelijk was om langs de kust op verder naar het westen te rijden. We moesten helemaal terug naar het zuiden, dan naar het westen, wederom naar het noorden, met een stop bij de Chinese tuinen, om vervolgens eindelijk langs de kust ze zonsondergang tegemoet te rijden.

Aangezien we nog benzine over hadden, vertrokken we vrijdag om 9 uur naar Haad Rin om daar te gaan ontbijten. Het duurde denk ik zeker 45 minuten, voordat we ons ontbijt kregen, bij mij incl. Thaise haar :s Ik was tijdens het wachten maar al snel een winkel ingedoken en daar een kanten omslag gekocht voor het congres van maandag en dinsdag. De scooters moesten om 11 uur terug bij het hotel zijn, dus na het ontbijt, konden we 30 seconden de zee inspringen om daarna terug te crossen naar het hotel. Heerlijk heb ik de rest van de dag relaxt op het strand vanaf een ligbed een boek gelezen en in de zee gelegen. 's Avonds mezelf eens verwend met een Hawaii burger en friet, bananenshake en brownie met ijs na. Ik moest natuurlijk wel een goede bodem hebben voor de Half Moon Party 's avonds. Voor de party, dronken we heerlijk bier en vodka met red bull, om vervolgens 00:00 uur samen met alle gasten van het hotel naar de party te vertrekken per taxi. Bij de Half Moon party kwamen we 2 Nederlandse meiden tegen, die neon verf hadden gekocht. Ik had op m'n borst een schildering laten maken. Toen we aan het praten waren in het Nederlands en Engels, begon er opeens een Engelse vrouw mee te bemoeien, dat we Engels moesten praten. Zegt ze tegen ons: 'Do you know which language they speak overhere? English'. Ik, kon het er natuurlijk niet bij laten zitten, en reageerde er dus op terug: 'Do you know which language they speak overhere? Thai, you're in Thailand'. Toen hield ze haar mond wel, ik had ook iets van waar bemoei je je mee, oud mens, je hoort helemaal niet bij onze groep en begint je gewoon midden in een gesprek ergens mee te bemoeien. Dat Nederlandse aangeschoten meisje kon er toch ook niks aan doen, dat haar Engels niet geweldig was. In Thailand ben ik al zo vaak gevraagd waar ik vandaan kom, dus toen iemand het niet eens vroeg maar oordeelde dat ik uit Zweden kwam, had ik iets van prima, dan kom ik toch uit Zweden, als jij daar blij van wordt. Later werd ik weer aangesproken of ik uit Scandinavië kwam, dus ik dacht wederom vind ik ook prima. Uit een emmertje dronk ik vodka met red bull, was wel grappig. Op een gegeven moment ontmoette ik 3 jongens (2 GB & 1 Polen), die alle drie bij een bank in Zürich werkte. Er waren ook 2 meiden bij die op een cruise schip werkte, die ergens in Thailand lag aangemeerd (1 GB en 1 Canada). Er kwam een dikke dronke Thai op ons af, die mij vervolgens geen idee waarom, bam in m'n buik sloeg. Ik had het niet zien aankomen, maar gelukkig m'n buikspieren aangespannen gehad. Ik heb me er maar verder niet druk over gemaakt. Samen met de groep heb ik de hele avond staan dansen op een gammel ding en lol gemaakt. Markus kwam soms even aanwaaien. Iemand had oranje neon verf gekocht, en waren we elkaar helemaal aan het onder kladderen. Het viel me op dat Alasdair wel erg knap was. Aangezien ik over het algemeen op jongere jongens dan ikzelf val of zij op mij, was ik erg benieuwd naar zijn leeftijd. Hij bleek 26 te zijn, dus dat kwam me goed uit. Echter dacht ik dat hij niet in mij geïnteresseerd zou zijn. Het was dan ook een blije verassing toen hij me kustte ;)

Mijn plan was om tot ongeveer 3 uur te blijven, maar uiteindelijk was het rond 5:30 á 6 uur voordat we de Half Moon Party verlieten. Om 8 uur ging vervolgens al de wekker weer en moest ik mijn spullen inpakken, aankleden en heb ik nog aan mijn schoolopdracht gewerkt totdat ik moest gaan vertrekken naar de pier, om de catamaran, de bus en het vliegtuig terug te nemen naar Bangkok. In Bangkok aangekomen, heb ik direct een taxi naar het hostel NapPark genomen, ingecheckt, een taxi naar het treinstation, een trein naar het volgende station genomen en daar stond Bert van Walbeek klaar om me op te pikken. Met z'n rode Toyota Yaris reden we naar zijn en Gisi's huis. 2 blaffende en kwispelende hondjes stonden ons al bij de poort op te wachten. Gisi had heerlijk gekookt en na het eten, kon het interview beginnen. Aan het eind van het interview vertelde Gisi, dat Bangkok niet meer hetzelfde was, er waren genoeg taxi chauffeurs zonder rijbewijs en er zouden zelfs taxi chauffeurs vrouwen verkrachten. Aangezien we allen een paar wijntjes gedronken hadden, was het beter als ik een taxi terug zou nemen naar het hostel. Gisi belde een taxibedrijf die te vertrouwen was, maar de hele rit terug naar mijn hostel had ik het er niet op. Ik was flink bang gemaakt. Vanaf Khao San Road (backpackers district), moest ik mijn hostel zien terug te vinden. Ik denk dat het me 45 minuten zeker heeft geduurd voordat ik het terug had gevonden. Het bleek 2 straten achter Khao San Road te liggen. Ik sliep op een 22-persoonskamer, maar doordat ze per stapelbed er gordijnen hadden tussen gehangen, merkte je hier niks van. Uitgeput, viel ik als een roosje in slaap.

Zondagochtend heb ik de hele tijd aan de groepsopdracht gewerkt en ben ik 's middags gewandeld naar the Grand Palace. Onderweg hoorde ik 2 meiden de weg vragen, dus vroeg ik ze of ze ook op weg waren naar the Grand Palace. Inderdaad, zij gingen ook naar the Grand Palace. De grap was, we kwamen erachter dat we elkaar al kenden, aangezien Liza en haar vriendin in hotel Grace Boutique House hadden verbleven, maar we wisten allen niet dat we op hetzelfde moment in Bangkok zouden zijn. Dus dat was wel heel toevallig. Samen zijn we door het gebied van the Grand Palace gelopen, het was niet normaal warm en dan hadden we ook nog eens lange broeken aan en shirts met lange mouwen, aangezien dat bij tempels verplicht is. The Grand Palace zelf was niet open en na foto's met de wacht gemaakt te hebben zijn we per tuk tuk terug gegaan naar Khao San Road.

Maandag 19 maart wederom vroeg op om een taxi te nemen naar het congres van DASTA. De taxichauffeur deed er super lang over en naar mijn idee had hij niet echt een idee waar hij heen moest. Op een gegeven moment heb ik Gisi gebeld, en zij zei dat ik uit moest stappen en legde per telefoon uit hoe ik het laatste stukje moest lopen. Gelukkig kwam ik nog op tijd op het congres aan. Bert nodigde me uit om naast hem te komen zitten, en meteen werden er foto's van Bert en mij gemaakt. Ik vond het maar allemaal apart, maar Bert legde uit dat dat was omdat we één van de weinige blanke gezichten waren. Het congres ging over sustainability in Thailand, met professoren uit Australië en Nieuw-Zeeland. Het hele congres werd gefilmd en toen ik een vraag stelde, was ik op alle schermen flink ingezoomd weergegeven. In de pauze, was het echt grappig hoeveel mensen op me af kwamen en mijn mening over bepaalde zaken wilde weten. Dat was wel heel apart. Ik ontmoette ook nog een paar studenten die in Bangkok een master in toerisme volgde. Een man regelde voor mij een interview met de directeur van TAT Chiang Mai. Op weg naar het congres had ik een Starbucks gezien, dus na het congres kon ik het niet laten om daar even naar binnen te gaan en een frappuchino chocolade met een klein beetje koffie te bestellen. Sorry, voor de mensen die nu van hun stoel zijn gevallen. Ongelooflijk, maar waar sinds halverwege Sydney, lust ik ijs chocolade met een scheut koffie erin en slagroom bovenop. Wie had dat ooit gedacht, dat ik nog eens koffie lekker zou vinden. Ik moet zeer zeker het recept te weten komen, zodat ik het in Nederland zelf kan maken :) Ik ben nog een stukje gaan lopen, maar ik had blaren op m'n voeten van Gisi's schoenen (die ik had mogen lenen, aangezien ik zelf alleen slippers mee had), dus heb ik een tuk tuk naar mijn hotel genomen. Aangezien ik geen grote honger had, liep ik bij Subway naar binnen om een broodje te bestellen. Hier ontmoette ik een meid uit Noorwegen, die als zuster werkte, om al haar reizen te kunnen betalen. Ze keek er nu al weer naar uit dat haar contract in september zou verlopen. Ondanks ze een contractverlenging kon hebben, kon ze niet wachten totdat het erop zat en ze weer een nieuwe reis zou kunnen maken. Na samen gegeten te hebben, gingen we beide naar ons eigen hotel toe.

Dinsdag was de tweede en laatste dag van het congres. Met m'n bagage mee vertrok ik naar het congres toe. 's Ochtends kregen we een college van Susanne Becken en 's middags hadden we een sessie waarin het hele publiek meedeed. Dat was best wel interessant, om de mening over zaken van het publiek te horen. Aan het eind van het congres werd er een foto gemaakt van alle aanwezigen en vroegen de master studenten of ze met mij op de foto mochten ;) Na nog een frappuchino bij Starbucks gehaald te hebben vertrok ik per taxi naar het treinstation om daar de nachttrein van 18:10 uur terug te pakken naar Chiang Mai. Ik had mijn vliegticket namelijk niet meer kunnen wijzigen. In de trein kwam ik Monja en haar vriend tegen, 2 fysiotherapuiten, die beide in Graz, Oostenrijk werkten. Ze dachten dat ze 1 bed boven en 1 bed onder geboekt hadden, maar het bleken 2 boven bedden te zijn, die achter elkaar gelegen waren en niet tegenover elkaar. Ik vond het niet erg om met z'n drieën bij mijn zitje te zitten. 's Avonds werden de bedden klaar gemaakt en voordat ik het gordijn volledig kon sluiten, was ik al in slaap gevallen. Rond 22:30-23:00 uur werd ik wakker en heb ik het gordijn gesloten om verder te slapen. 's Ochtends werd ik wakker, maar ik vond het wel lekker om nog even in bed te blijven liggen. Door het raam zag ik het landschap voorbij komen, bergen en dorpjes, maar het viel nog niet mee om dat liggend te zien. Van de Starbucks had ik nog een blauwe bessen muffin, en inderdaad van eten in bed, krijg je een hoop kruimels. Vooral als je de muffin uit je handen in bed laat vallen :s Met een uur vertraging kwamen we in Chiang Mai op woensdagochtend aan. Samen met Monja en haar vriend nam ik een pick up naar mijn hotel. Zij konden gelukkig ook nog een kamer krijgen. In het hotel aangekomen zag ik op mijn laptop dat ik een meeting had met mijn groepsgenootje Mike, dus na van broek snel gewisseld te hebben, op weg naar de McDonald's. Na 5 minuten te laat te zijn en Mike niet gezien te hebben, ben ik naar een restaurant gegaan met internet. Het bleek dat er een tweede McDonald's in Chiang Mai was, waar Mike op mij stond te wachten. Uiteindelijk kwam Mike naar mij toe en hebben we onze vragen doorgenomen voor het interview met de TAT Chiang Mai wat ik geregeld had. Van de meeting met Mike ging ik door naar het interview. We hadden een afspraak met de directeur, maar aangezien die in een conference call zat met de gouverneur, konden we de marketing manager interviewen. Na het interview had ik een group meeting. Op de group meeting kwam naar voren dat mijn groep me nodig had in het weekend om ons project et kunnen afronden, dus jammer genoeg, dag Laos. Ik moest mijn weekend annuleren. Samen met Monja en haar vriend ben ik weer eens een keer bij The Writers Club gaan eten. Vanzelfsprekend was ik na de meeting helemaal kapot van de afgelopen dagen.

Donderdag hadden we om 9 uur wederom een group meeting en daarna gingen we met enquêtes op pad. Binnen een paar uur had ik mijn 25 ingevuld en heb ik nog een pedicure genomen. Om 17 uur hadden we wederom een group meeting. Pff, wat had ik een reuze honger, na de meeting ben ik naar een Duits restuarant bij de Night Market gegaan, om de eigenaar de enquête in te laten vullen. Echter de eigenaar bleek er toch niet te zijn, dus ik dacht, dan ga ik ook wel ergens anders eten. 2 restaurants verder, had de eigenaar een Vlaam me 's middags netjes geholpen, dus ben ik daar heerlijk gaan eten. Voor een keer mocht ik mezelf verwennen, met groentensoep, biefstuk met kruidenboter, groenten en aardappelpuree. Eén van de obers deed me aan Yandi denken (Nederlandse skileraarcollega) en daar moest ik wel om lachen in mezelf, aangezien dit een Thai was.

Vrijdagochtend moest ik van kamer wisselen in Grace Boutique House, aangezien ik eigenlijk naar Laos zou gaan, was mijn kamer al geboekt. Dus alles ingepakt, aan de schoolopdracht gewerkt, 10 kilo bagage weggebracht om te verschepen naar Nederland. Ik hoop dat het ook echt met het schip mee gaat en niet dat ik dadelijk Thaise mensen met mijn kleren aan zie lopen :s Vervolgens moest ik nog naar het toeristen politiebureau, wat ze heel slim buiten het centrum van Chiang Mai hebben liggen, zodat zo weinig mogelijk toeristen het zoeken om daar helemaal heen te gaan. Ik ben namelijk mamma's wit gouden ring verloren of hij is gestolen, dus daar moest een officieel rapport van gemaakt worden voor de verzekering. Ik had geluk bij het naar buiten lopen van het politiebureau dat net een rode pick up (taxi) kwam aanrijden en ik mee terug kon naar Chiang Mai centrum. Vervolgens even om af te koelen het zwembad ingesprongen, en weer verder gewerkt aan de schoolopdracht. Om 18:30 uur weer een group meeting, waarna ik bij The Writers Club ben gaan eten. Eén van de medewerkers was wel erg benieuwd naar wat de Half Moon Party was en de Full Moon Party van Ko Phangan. Ik heb het haar uitgelegd, maar ze kon het zich toch niet echt voorstellen, dus heb ik beloofd om haar van mijn camera een keer foto's te laten zien.

Zaterdagochtend 24 maart was het wederom vroeg opstaan, met wat klasgenoten verzamelen bij de Chiang Mai Gate, om vervolgens twee fotografen & journalisten, Ron & Oliver te interviewen, die al jaren en jaren in Chiang Mai wonen. Na het interview zijn we in het restaurant van Ron's vrouw gaan lunchen en na de lunch had ik eigenlijk weer direct een group meeting met mijn eigen groep. Het zit er bijna op in Chiang Mai en aankomende dagen zullen gekenmerkt worden met het aan elkaar schrijven van het rapport en de presentatie in elkaar zetten. Erg genoeg ben ik blij wanneer we Thailand weer verlaten, aangezien dan onze opdracht er hier op zit. Ik mis mijn reisvrijheid een beetje, maar die komt vanzelf wel weer.

Dikke xuz en love ya, Mariska :)

P.S. Voor de foto's bij dit verhaal, klik op onderstaande link:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.351722064871622.81101.100001014930007&type=1&aft=351799674863861&l=0295162103