Dit verhaal kan voor sommige mensen schokkend nieuws brengen. Het is dan ook op eigen risico om het te lezen ;)

In Kayun hostel had ik gevraagd of er een korting zou zijn, omdat ik zo lang verbleef. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ze daar niet aan deden, dus ben ik op aanraden van een klasgenoot naar het Sayang Martha Mertha hotel gegaan, waar ik 10.000 Rupiah goedkoper per nacht kon verblijven en dan zelfs een privékamer had. Pff, wat viel dat hotel tegen, kamer rook al erg muf, of eigenlijk stonk gewoon en de badkamer als je het al zo kon noemen; een toilet met daarnaast een doucheslang, rook flink naar de schimmel. 's Avonds toen ik mijn tanden wilde gaan poetsen, kwam ik erachter dat er ook niet eens een wastafel in de kamer te bekennen was. Ik had geen zin om weer om te huizen, dus ik heb de 3 nachten die ik betaald had uitgehouden, en uiteindelijk maar in het zwembad gezwommen als douche. Donderdag 12 april werd ik om 8 uur 's ochtends opgehaald, omdat de transfer alleen 's ochtends vroeg mogelijk was en ik vrijdag zou beginnen met mijn Open Water duikcursus. Heerlijk heb ik een beetje in de auto liggen dommelen naar Tulamben. Bij de duikschool aangekomen, wilde opeens duikinstructeur Bruno dat ik direct met de duikcursus zou beginnen, omdat Samuel een dag eerder al was begonnen en hij wilde mij op dat zelfde niveau krijgen. Dus hop naar m'n kamer, eerste video bekijken, omkleden en naar het zwembad toe om alle technieken uit te oefenen. 's Middags gingen we naar de duikspot 'Coral Garden' waar we direct een zeepaardje zagen, blijkbaar is dit heel bijzonder, want onze duikinstructeur had pas na 4.000 duiken een zeepaardje gezien. Bij deze duikspot hebben ze een soort frame in de vorm van een vliegtuig te water gelaten, waar koraal op kan groeien en waar vissen zich een woonomgeving kunnen bemachtigen. Er zouden ook haaien zitten, maar ook al vond ik het een beetje eng, jammer genoeg hebben we ze niet gezien. Na het duiken, moest ik verder alle video's gaan kijken van het duiken.

De volgende dag gingen we naar de duikspot 'Drop Off', een soort van klif die helemaal in het water doorloopt, helemaal vol gegroeid met koraal, sponzen, napkins, en talrijke vissen die er hun woonomgeving gevonden hebben. Werkelijk schitterend, de meest bijzondere vis die we zagen was een ghost pipe vis. Mijn 2^e duik in de zee was op z'n diepst naar 18 meter, maar omdat dat eigenlijk niet mag bij een 2^e duik van de cursus, staat er in mijn logboek dat we naar 12 meter diepte zijn gegaan. Vervolgens weer theorie leren en 's middags gingen naar de duikspot 'United States Liberty Wreck', zoals de naam het al zegt, we gingen inderdaad wrak duiken :) Super, jammer genoeg was het op deze duikplek een stuk drukker met andere duikers, een ware toeristenattractie, maar ik liet mijn pret niet drukken. Ha ha ik ging soms op m'n zij rollen om ook de bovenkant te kunnen zien. Op een gegeven moment zwommen we tussen een school jack vissen. Echt super hoe zij rondjes boven mij bleven maken. Na de duik moest ik weer verder theorie leren. Aangezien dit Samuel zijn 4^e duik was en mijn 3^e, zat de Open Water cursus er al op. Ik had alle technieken geleerd, en kon nu gewoon nog een fun dive gaan maken. Dus vervolgens ging ik zaterdagochtend, nogmaals naar de duikspot 'Drop off', vervolgens nog snel theorie leren en examen maken. Yess, ik heb m'n Open Water duikcursus gehaald. Zondag had ik via de brochure nog een gratis duik tegoed en heb ik Bruno, mijn duikinstructeur mijn duik door het wrak laten filmen. Dit keer waren er bijna geen andere duikers. Het was een mooie duik om mijn duikavonturen in Tulamben af te sluiten, en de kriebels gieren al door mijn lijf om naar mijn volgende duikspot te gaan.

Alfi, een heel lief Indonesisch meisje, vond bij mijn aankomst mijn sterrenoorbellen mooi, en tekende sterretjes in haar schoolschrift. Dus voor mijn vertrek heb ik haar mijn favoriete sterrenoorbellen gegeven en zijn we nog samen aan de waterkant gaan snorkelen.

Zondagavond ben ik terug naar Legian gegaan, naar het Kayun hostel, want daar voelde ik me toch meer thuis en boden ze een betere prijs-kwaliteit verhouding. Na 2 nachten, kon ik weer het beste bed van de kamer innemen en maakte ik mijn bedje eigen, met wat surf posters en de kaart die mamma mij naar Australië heeft gestuurd. Na mijn duikavontuur moest ik weer flink hard aan de slag aan mijn opdrachten. 4 dagen ben ik door Kuta, Legian en Seminyak gelopen om enquêtes ingevuld te krijgen door Small Medium Tourism Enterprises. Uiteindelijk had ik 120 enquêtes ingevuld gekregen. Wanneer ik langs de Quicksilver surfschool liep zei ik altijd even hey tegen de medewerkers en meestal bleef ik wel even rondhangen voor een praatje. Zondag de 22^ste ben ik 's middags nog even gaan surfen, maar de golven waren wederom niet in beste staat. Madé gaf mij les, en hij vond het wel leuk dat ik niet opgaf maar elke keer weer het gevecht met de golven aanging. Opgeven staat niet in mijn woordenboek. Een stelletje die samen met mij les had, konden de golven wat minder aan. Ha ha volgens Madé was ik sterker dan het meisje en volgens hem had ik sterke voeten. Ik zou me ten opzichte van de vorige keer al verbeterd hebben, maar door de sterke golven was het moeilijk om nieuwe technieken te leren. Vrijdag 25 april had ik met Daniel afgesproken, een jongen die ook aan NHTV studeert en in 2008 mijn hopje was, toen ik mentor bij de introductie was. Hij is nu stage aan het lopen bij NRV en omdat een collega ontslag heeft genomen, heeft hij meteen een baan als Junior Productmanager binnen gesleept. Hij doet betere zaken dan ik. Uiteindelijk omdat ik te lang bij de surf school was blijven hangen, ben ik hem maar in zijn hotel gaan zoeken, en heel toevallig zag ik hem in de buurt van het zwembad staan, nadat we ons beide omgekleed hadden zijn we een drankje en hapje gaan doen bij de 'smiling Frog', die ik continue de 'crazy Frog' noem. Op de één of de andere manier blijft smiling niet hangen bij mij en crazy wel. Daniel wilde 2/3^e van de rekening betalen en als zelfstandige vrouw kan ik dat natuurlijk niet over mijn hard verkrijgen. Daniel had nog nooit een Balinese massage gehad, dus stelde ik voor om naar de salon te gaan, waar ik al vaker was geweest. Toen ze met de houten bak aankwamen waarin je voeten in gewassen worden. Lag Daniel direct in een scheur, en toen hij zei daar passen mijn voeten niet in, en naar zijn maat voeten gekeken te hebben, lag ik zelf ook in een scheur. Maatje 45 schoon aan de haak, samen hebben we er nog een paar keer hard om kunnen lachen. Automatisch hadden de masseurs het gordijn open gemaakt tussen de 2 hokjes, maar omdat Daniel en ik gewoon vrienden zijn, heb ik ze maar vriendelijk verzocht om de gordijntjes weer dicht te maken. Het is verder ook veel meer ontspannen als je alleen in een ruimte bent en je je helemaal kunt afsluiten. Hier heb ik zelf nog wel grote problemen mee, om mijn gedachtegang stop te zetten. Wat voor mij werkt is om naar de muziek te luisteren. Ik had alleen wel weer een binnenpretje, toen ze bij mij op m'n voetzolen sloegen. Ik dacht met die maat voeten van Daniel hoe vaak moeten ze daar dan wel niet slaan. Uiteindelijk hebben we het zo geregeld dat Daniel mij op het eten heeft getrakteerd en ik hem op een Balinese massage. Het was een super gezellige avond, en was wel grappig om te bedenken als iemand in 2008 tijdens de introductie zou gezegd hebben, dat we elkaar weer eens zouden zien in Bali, dat we dan beiden waarschijnlijk; 'yeah right' zouden gezegd hebben.

Zaterdag 26 april was Dion, één van de surf school medewerkers jarig en ze vroegen mij om samen met iedereen te blijven voor een drankje bij de surf school. Lokale alcohol werd gehaald, palmwijn in plastic zakjes wat vervolgens in een fles werd geschud om het inschenken makkelijker te maken. Ik kreeg een shotglaasje met palmwijn, maar zag niemand anders drinken, dus ik vroeg waarom ik de enige met een glas was. Ik dacht dat ze een grap met mij uithaalde. Na een uitlegdiscussie vertrouwde ik het nog steeds niet helemaal, maar ik dacht ik probeer het gewoon. Wat bleek, in Bali delen ze het glas, het glas wordt steeds opnieuw gevuld en in een kring door gegeven. Op een gegeven moment kwam er een man, naar het toilet bij de surf school en betaalde in de daarvoor bestemde box. Hij was zo bedronken dat hij het briefpapier er bijna niet meer inkreeg. Iedereen lachen natuurlijk. Naar mijn idee sprak hij Russisch, maar hij bleek ergens uit Australië te komen. Ik kon er tenminste geen woord van snappen. Iedereen vond het we grappig dus gaven ze hem een eigen beker met palmwijn. De man bleef maar praten en iedereen bleef lachen, gieren en brullen om de man. Op een gegeven moment had hij een 50.000 Rupiah briefje in zijn handen. Wat in Indonesië best veel geld is, hij gaf het uiteindelijk aan een kleine Indonesische/Balinese jongen, die netjes dankjewel zei. Vervolgens zaten een paar medewerkers van de surf school op hun knieën, want die dachten, hej dat kunnen wij ook. We waren rond 17:30 uur begonnen met drinken en behalve pinda's, geen avondeten gehad, dus iedereen had hem flink hangen. Ik had al eerder heel kort met Gusde gesproken, en nu kwam ik weer opnieuw met hem in gesprek. Ok nu komt het dan à Gusde vertelde mij dat hij mij leuk vond en vanzelfsprekend na elke dag een glimp van hem proberen op te vangen, vertelde ik hem dat ik hem ook leuk vind. Hij had dit blijkbaar niet verwacht, want hij dacht dat ik meer in iemand anders geïnteresseerd zou zijn. Op het strand hebben we nog een tijdje zitten praten en na een tijdje liepen we terug naar de surf school, waar er nog een paar over waren. Ik ging ff bij Raul zitten, Raul was echt van bijna het begin mijn schatje, een straathond die eten kreeg van de surf school en daar 's nachts buiten sliep. Uiteindelijk ben ik in de Kamplung blijven slapen en heeft Gusde mij 's ochtends (5:30 uur) vroeg naar mijn hostel gebracht.

De volgende dag vond mijn lichaam de warmte in combinatie met de drank die ik gedronken had niet zo'n pretje. Wat voelde ik me beroerd en toen moest ik natuurlijk ook nog eens aan m'n schoolopdracht werken. De 28^ste was het zover, presentatie D-day. De presentatie ging goed genoeg en opeens zaten 3 maanden van hard werken en fase 2 van mijn opleiding erop. Ik kon het nog niet helemaal bevatten. Direct ben ik naar de surf school gegaan, waar Ketut voor mij lunch haalde. Lekkere rijst, met noodles, omelet, tofu en kip en op Balinese wijze natuurlijk met de handen eten. Na de lunch moest ik me haasten naar mijn hostel, me omkleden, en terug naar de surf school om m'n laatste surfles te pakken. Ik was ongeveer een kwartier te laat en dit keer moest Gusde me lesgeven. Ik was eigenlijk veel te moe, na alle spanning die er die dag uit was gekomen en werd natuurlijk afgeleid door Gusde. Gusde was druk met de 2 kinderen bezig die hij les moest geven, dus ik ging vooral zelf op zoek naar golven. Tijdens de les vroeg Gusde of ik 's avonds nog wat met hem wilde gaan drinken en uiteindelijk spraken we af dat hij mij om 21 uur zou komen ophalen. Wat bleek we gingen naar één van z'n vrienden z'n thuis, waar al zijn vrienden waren. Ha ha, ik had iets van ok, das snel, dus ik leerde direct al zijn vrienden kennen, en Gusde bleef een beetje pushen om zijn vrienden allerlei vragen te stellen, omdat zij Engels zouden willen leren. We deelden weer palmwijn en pelde weer pinda's. Ik was hartstikke moe, van de afgelopen 3 maanden hard werken. Na een tijdje durfden z'n vrienden wat meer Engels te spreken, hoewel ze zich bleven verontschuldigen dat hun Engels zo slecht was. Na een tijdje was de drank op en gingen we naar een bar waar één van zijn vrienden werkte, om daar buiten op straat nog wat te drinken. Ik was echt helemaal kapot, dus na een tijdje, zeiden Gusde en ik gedag tegen de anderen. Een vriend van Gusde was zo lief, dat we in zijn kamer konden verbijven. Eindelijk de 29^ste voor het eerst in 3 maanden eens een keer uitgeslapen, daar was ik zo hard aan toe. De rest van de dag heb ik een beetje geluierd om mijn hostel heen, wat verplichtte dingen gedaan zoals de was weggebracht. 's Avonds had ik met met Lisa en Nadine afgesproken, die ik in Thailand had leren kennen, samen zijn we Koninginnenacht gaan vieren in Eikon. Maandag de 30^ste, ben ik nog even een manicure gaan halen en wat last moment boodschappen gedaan. 's Middags ben ik naar de surf school gegaan, en zijn we nog wat gaan drinken op mijn laatste avond in Bali te vieren. Gusde was blijkbaar aan het surfen en kwam gezellig bij ons zitten. Ik had eerder een keer een foto op het strand van de instructeurs gemaakt, en aangezien ik zoveel bij de surf school had rond gehangen, had ik die als dankjewel uitgeprint en in laten lijsten. Ze waren er allemaal heel erg blij mee, en ha ha ik was nu hun sista. Samen met Tempo, Poley en Gusde ben ik nog wat gaan eten. Het enige wat ik echt niet over mijn hart kon verkrijgen om te proberen was, de voeten van een kip :s Uiteindelijk met ik met Gusde naar de Kamplung gegaan, naar zijn huis en ben ik daar blijven slapen. De volgende morgen, waren we niet meteen met de wekker opgestaan, dus moesten we wachten totdat zijn moeder naar de markt was, voordat we het huis konden verlaten. Bij het hostel hebben we gedag gezegd, ik ben mijn koffer gaan inpakken, nog snel even een surfboard sleutelhanger gekocht en een armbandje, informatie van Maleisië uitgeprint en heb een taxi naar het vliegveld genomen. Op het vliegveld kwam ik al snel wat andere studenten tegen en na wat wachten, hadden we het vliegveld naar Singapore. In Singapore, was het heel onrealistisch, iedereen zei gedag tegen elkaar want na 8 maanden samen geweest te zijn, zullen we nu elkaar hoogstwaarschijnlijk voor 9 maanden niet meer zien, of wellicht zie ik sommige mensen zelfs helemaal nooit meer. Dat was wel heel raar, om het te weten, maar dat het nog niet realistisch is.

By the way, op 15 mei kom ik in Nederland aan, na mijn reis door de Asia-Pacific. Ik zal dan van Nederland minder dan twee weken mogen genieten, want op 29 mei vlieg ik via Taipei (Taiwan) naar Sydney toe, om voor 5 maanden als au pair in Jindabyne, Snowy Mountains, NSW, Australië te gaan werken en tegelijkertijd mijn afstudeeronderzoek uit te voeren. De maand november ben ik nog vrij in Australië en heb ik als bufferzone om interviews te doen en zelf wellicht nog wat rond te reizen. Er is een grote kans dat ik deze maand op bezoek zal gaan bij Gusde en de familie die ik daar erbij heb gekregen van vrienden bij de surfschool. 28 november vlieg ik naar huis vanuit Sydney, om op 30 november weer in Nederland aan te komen, wederom twee weken te blijven en dan ga ik op weg naar Kaprun, Oostenrijk om daar als skilerares te werken. Na de Kerstvakantie kom ik naar huis en hopelijk ben ik dan januari 2013 eindelijk afgestudeerd.

Ik hoop dat dit verhaal niet al te schokkend was :p Zie voor de foto's bij mijn verhalen, mijn facebook pagina. Bedankt voor het volgen en reacties vind ik altijd leuk. Xuz Mariska