Life is full of making decisions…

Ik woon nu alweer iets langer dan een maandje in Sydney en gelukkig voel ik me helemaal thuis. Al snel kon ik in het Jackaroo hostel aan de slag en in het begin ben ik nog op zoek geweest naar een baan er naast. Maar sinds dat ik te horen kreeg dat als ik mijn scriptie niet in december inlever, dat de eerst volgende mogelijkheid pas mei 2013 is, ben ik gestopt met het zoeken naar een tweede baan en volop naast het hostelwerk, aan m'n studie begonnen. Het is flink aanpoten, een strakke planning, maar ik heb het einddoel voor ogen, namelijk mijn Master diploma behalen. Doordat ik nu de beslissing heb gemaakt om toch in december mijn scriptie in te leveren, moest ik ook direct met een nieuw scriptieonderwerp op te proppen komen. Ik heb week lang een flink literatuuronderzoek gedaan, afgewogen wat ik echt interessant vind en wat in lijn met mijn Master studie is. Mijn afstudeerscriptie onderwerp komt neer op het onderzoeken van de economische, culturele en milieu gevolgen van toerisme in Bali en de bewoners percepties op deze gevolgen (veroorzaakt dus door toerisme). Dit is een super groot onderzoek en zoals je kunt lezen zijn het eigenlijk twee onderwerpen. Voordat ik echt aan m'n scriptie onderzoek begin, moet ik eerst nog wat cursussen die open staan weg werken. Op het moment ben ik bezig met een financieel rapport over Australië, en daarna heb ik nog een rapport van maximaal 20 pagina's en een ‘to-the-point' opstel van maximaal 1.000 woorden. Ik zal erg blij zijn wanneer dit allemaal af is en ik me volledig op m'n scriptieonderzoek zal kunnen gaan richten. Ik heb nu mijn vakantie naar Bali omgezet in een ‘fieldtrip' en zal in plaats van 6 november, nu al op 8 oktober in Bali zijn. Ik heb dan t/m 23 november de tijd om al m'n enquêtes en interviews uit te voeren, en om al m'n resultaten in de scriptie te verwerken. In december moet ik dan nog een schriftelijk tentamen doen en op 13 december m'n thesis inleveren, voordat ik naar Kaprun, Oostenrijk vertrek, om daar met Kerst als skilerares te werken. Hopelijk ben ik dan in januari 2013 afgestudeerd...

Vind je het leuk om me een kaartje te sturen, ik vind het zeker leuk/geweldig/super om een kaartje te ontvangen, stuur hem dan naar:

Mariska Kleintjens

107-109 Darlinghurst Road

Sydney NSW, 2011

Australia

Voor nieuwe foto's kijk op https://www.facebook.com/media/set/?set=a.409852902391871.91418.100001014930007&type=3

Liefs,

Mariska

Mariska goes down under

Good day mate,

Afgelopen 29 mei ben ik wederom vertrokken. Dit keer vanuit een warm kikkerlandje. Pap was zo lief om me met al m'n zooi (á la 30 kilo koffer, trolley 12 kilo, ski's en snowboard) in Nijmegen op de trein te zetten. Zodoende hoefde ik alleen maar in Schiphol uit de trein te vallen. Wat keek iedereen me toch raar aan onderweg, dat ik op m'n snowboardschoenen liep. Op Schiphol aangekomen was ik nog iets meer dan een uur te vroeg om in te checken en de balie van China Airlines was ook nog niet open, dus ik heb lekker een uur recht voor de balie m'n zooi geparkeerd op een wagentje, met mezelf erbij, wachtend totdat iemand de balie zou komen openen. Na een uur wachten was het dus eindelijk zover, de balie ging open en ik dacht dat ik voor m'n sportbagage (max. 15 kilo)200 euro kon betalen (retour). WACHT, hoooo waar had ik dat gelezen? Wie had gezegd dat ik voor 200 euro mijn bagage kon meenemen. Nee, ik kon mijn sportbagage voor 200 euro meenemen naar Bangkok. Dus ik lekker, ze hebben niet betreft sneeuw in Thailand om te gaan skiën. Mevrouw waardeerde mijn opmerking niet zo erg. En ging weer verder bellen. Ja, het kon zijn dat ik moest bijbetalen, ha ha daar had ik natuurlijk al meteen antwoord op: Sorry, maar ik ben een arme student en aan de telefoon zeiden ze dat ik het mee kon nemen naar Sydney en hier alleen nog maar hoefde te betalen. Pfewwww, uiteindelijk kon ik 200 euro betalen en kreeg ik een bewijs voor mijn terugreis dat ik het betaald had. Hoppa op weg naar de check-in balie, ik moet zeggen de rijen die ze met linten maken, zijn toch echt te smal als je een snowboard en ski's bij je hebt op een karretje. Incheck ging gelukkig goed, ze vroeg me wel om m'n handbagage te wegen, dus ik zei al meteen dat die wel wat zwaarder was,omdat ik m'n studieboeken erin had zitten (bijna 12 kilo ipv 7). Gelukkig zei ze er niks van, volgens mij was ze ook pas net klaar met haar studie ofzo. Nog snel ff m'n snowboard en ski's droppen bij 'odd sizes'. En hoppa ik was op weg naar Australië, of zoiets dan. De beveiligingsman vroeg of ik het koud had, dat ik m'n snowboardschoenen aan had, vervolgens snapte de beveiligingsvrouw er niks van, van wat voor soort schoenen het waren. Ze dacht dat het sneeuwschoenen waren. En ja hoor, al snel genoeg steeg het vliegtuig op met het hele kano team van Taipei erin. Ik zat aan het raam en de stoel in het midden was lekker vrij, aan het gangpad zat een man die op weg was naar Cambodja om daar een korte documentaire voor Hart van Nederland te maken over kinderprostitutie. In Bangkok aangekomen moest ik voor iets langer dan een uur het vliegtuig verlaten, zodat ze het konden schoonmaken, en hoppa weer onderweg naar nu Taipei. Blijkbaar slaap ik het beste wanneer ik een film opzet, want dan vallen m'n ogen blijkbaar vanzelf dicht. Na een vliegreis van 17 uur, moest ik in Taipei 11 uur wachten op m'n volgende vlucht. Voordat iedereen die in Taipei was geweest zei dat er absoluut niks was op Taipei Airport, vond ik me toch een lekkere lange luie slaapstoel. Daar heb ik m'n uren wel in volgebracht met het afwisselen van lezen, facebooken en vooral veel slapen. Om 23:55 uur (lokale) tijd vertrok eindelijk het vliegtuig naar Sydney, om vervolgens nog 9 uur te vliegen. In Sydney aangekomen, was gelukkig al m'n bagage heel aangekomen, toen ik uit de aankomsthal kwam, zag ik niemand staan. Ik dacht al bij mezelf, ik hoop dat het geen 'scam' is. Maar een minuut later kwam Shawn (moeder) eraan gelopen. Onderweg naar Jindabyne (5 uur rijden) moesten we eerst nog een stop maken bij de Ikea in Sydney. Voor de mensen die het zich afvragen, precies hetzelfde als in Nederland, maar hier denken ze nog dat het iets luxieus is, dat je kunt zeggen: Ik heb dit van Ikea. Rare mensen. Vanaf Canberra (hoofdstad) heb ik verder gereden, en ja hoor het was best grappig, want toen ik mijn richting wilde aangeven, werden opeens de ramen schoon gemaakt. Hmm blijkbaarzaten de verlichting en de richtingaanwijzer ook andersom. In Jindabyne aangekomen ben ik bijna direct naar bed gegaan, hoewel het begon meteen met een schnaps beneden waar de andere bewonders woonden (die een kamer huurden). Door m'n jet lag was ik al om 4:30 uur klaar wakker en ben ik maar nog wat in bed blijven liggen. Shawn had mijverteld dat de meiden (Sienna 9 jaar en Tamzyn 7 jaar) in Sydney bij familie waren voor 4 dagen en dat ik zolang kon bijkomen van m'n jetlag en aan m'n studie kon werken. Echter werd mij meteen gevraagd toen ik buiten m'n kamer kwam of ik Dave (Canadees, chef-kok van beroep, werkte eerst in het Beverly Hills Hotel) kon helpen met het ophangen van de rails en de gordijnen in de Bogong (appartementen). Dus ik met Dave mee en toen kwam ik er al snel achter dat het hotel waar Shawn over gesproken had, dus geen hotel was, maar een huis met daar 3 grote appartementen erin. Blijkbaar kon ik deze dus twee maal per week alleen gaan schoonmaken. Ook kwam ik er snel achter dat er geen partner in het spel was, de vader van de meiden was dus niet overleden, maar Shawn had hem uit het huis gezet, aangezien hij mishandeld zou hebben en vaak dronken was. Hier kon ze dan ook niet mee ophouden om over te praten. Toen de meiden terug waren uit Sydney werkte ik dag in, dag uit van 7:30 tot en met dat de meiden naar bed gingen 21:30 uur, zonder vrije dag. Ik maakte ontbijt voor de kinderen, maakte de lunch boxes klaar, maakte de appartementen schoon, deed de was van de appartementen, vouwen, de was in het huis, de rotzooi van de kinderen opruimen, kinderen helpen met hun huiswerk, probeerde de puppy wat manieren bij te leren en stond ook continue klaar voor Shawm om te luisteren of haar essay goed genoeg was. Vrijdagavond 8 juni gingen we een weekendje naar Perisher, naar Berrakee lodge. Zaterdag ging ik met de meiden skiën en al snel kwam een vriendinnetje mee Laetitia en de vader van de meiden Evan. Samen hebben we de hele dag geskiet. 's Avonds ging ik met Shawn naar een muziekfestival in Perisher. Er speelde een reggae band 'Afro Mozes', ik vond de muziek mooi, maar vond het helemaal niks dat hij continue vroeg om dingen te zeggen of dingen uit te voeren. Ik had echt iets van ik ben geen volger, ik maak mijn eigen regels en doe binnen de lijnen waar ik zelf zin in heb. Shawn wilde nog wat in de bar van de Berrakee drinken en toen begon ze opeens over dat ze van mij verwachtte dat ik er continue voor haar en de kinderen zou moeten zijn en dat zij zo'n harde tijd door haar ex achter haar rug had en als ik er nie voor haar en de kinderen continue zou kunnen zijn, dat ik het 'nu' moest zeggen als ik wilde stoppen. Ik had echt zoiets van wow, komt dit nou omdat je twee glazen wijn hebt gedronken en ik ben niet verantwoordelijk voor wat haar ex haar heeft aangedaan. Dus ik zei, dat ik het idee had dat we beide ons best deden en dat we naar mijn idee er wel uit zouden komen, maar dat het wel makkelijker zou zijn geweest als ze met de appartementen eerst het zou uitgelegd hebben hoe ze het wilde en hoe het moest, dan dat ik het zoals nu allemaal zelf had moeten uitvogelen. Zei ze: zo is het leven nu eenmaal van het zlef uitvogelen...

Zondag ben ik wederom gaan skiën met de meiden en toen de vader kwam, ben ik lekker zelf nog 3 runs naar beneden geskiet voordat ik terug naar de lodge ging. In de avond gingen we weer naar het muziekfestival en eigenlijk wilde ik helemaal niet gaan, maar werd verplicht door Shawn om met haar mee te gaan. Gelukkig waren Craig (eigenaar Berrakee) en een andere mannelijke gast van de lodge(oeps naam vergeten) ook mee. Toen Shawn weer ging rond springen ben ik lekker bij de mannen gaan staan. Na 1,5 uur wilde Shawn gaan en begon de mannelijke gast dat ik niet mocht gaan. Ik vond het op zich wel gezellig, maar vond het een beetje stom om te zeggen dat ik nu wel opeens wilde blijven. UIteindelijk ben ik toch gebleven om naar de volgende big band te luisteren, super grappig Craig en de gast waren wat onzin aan het uitkramen over dat ze zo gay waren en dat de ander z'n bitch was. Toen dook er opeens een medewerker van de Berrakee op, van ik hoorde mijn naam. En wij allemaal huh? we hebben helemaal niet je naam geroepen. Toen Craig dus Bitch zei, hoorde de jongen dus Mitch(ell). Ha ha dus Craig ja je bent m'n bitch. Uiteindelijk hadden we net de laatste bus gemist, de buschauffeur die naar Jindabyne moest rijden, overgehaald om naar Perisher eerst te rijden, Craig had 'm zelfs overgehaald om naar de Berrakee te rijden, hoewel je daar dus echt een 4W drive voor nodig hebt. Uiteindelijk gelukkig één van de transportmensen zo ver gekregen om ons (plus minus 10 man) met de jeep naar de Berrakee te rijden als zijn laatste rit, aangezien hij eigenlijk al klaar was. Hebben we vervolgens nog in de bar van de Berrakee zitten drinken, dus het was 3:30 uur toen ik naar bed ging. Shawn had gezegd dat we om 8 uur zouden moeten opstaan, dus toen ik eerder haar al hoorde rommelen, had ik zoiets van, ik blijf nog lekker liggen totdat het tijd is. Om 8 uur maakte ik de meiden wakker (Laetitia was blijven slapen), om naar het ontbijt te gaan. Geen spoor van Shawn. Net toen er een tafel vrij was, werd ik geroepen dat Shawn aan de telefoon was, er waren blijkbaar gasten geweest die wilden uitchecken om 7 uur en er waren problemen met een verstopte leiding waardoor zij in Jindabyne zou blijven en ik ipv de appartementen schoon moest maken, in Perisher maar met de kinderen moest gaan skiën. Ha ha m'n dag was meteen een stuk beter. Aangezien ik echt een hekel aan het schoonmaken van die appartementen en opmaken van al die 20 bedden had. Na het gesprek van die zaterdag was ik wel meer gaan nadenken van wil ik hier wel blijven, kan ik dit volhouden voor 5 maanden. Aangezien de kinderen op hun moeder leken, van niks opruimen en ik continue 20 keer iets moest zeggen voordat ze luisterden. M'n grootste probleem was, dat als ik weg zou gaan, dat ik dan m'n thesis research niet zou kunnen doen. En elke keer beloofde Shawn weer opnieuw dat ik tijd zou krijgen om aan m'n schoolwerk te werken en elke keer gaf ze me op die tijd weer nieuwe klussen. Afgelopen woensdag moest ze naar Canberra om een rapport in te leveren, en weer gaf ze me nieuwe klussen, hoewel ik nog helemaal geen vrije dag had gehad of niks. Ik wilde eerst één van de appartementen de volgende dag schoonmaken, maar toen dactht ik van, ik kan het net zo goed nu meteen doen, zodat ik er vanaf ben. Dus ik naar het appartement, hadden de bewoners zelfs de matrasbeschermers van de stapelbedden gehaald, en stapelbedden zijn dus het kutst om op te maken, dus ik dacht ik begin met de schoonmaak en dan doe ik de bedden als laatste, zoals ik altijd deed. Tijdens het schoonmaken was ik volop aan het denken, en ik had iets van ik kan wel nog langer wachten met beslissen of ik wegga of niet, maar met het beloven dat ik tijd voor mijn studie zou krijgen, zou toch niks veranderen en ik had het er eigenlijk wel helemaal mee gehad. Dus ik heb netjes het appartement schoongemaakt, de bedden gelaten voor wat t was, in het huis alle linnen nog van de appartementen opgehangen om te drogen en ben toen begonnen met m'n koffer inpakken. De vorige avond had ik al gezien dat er een Greyhound bus om 17:05 uur vertrok vanuit Jindabyne naar Canberra en dat ik dan de volgende dag vanuit Canberra naar Sydney zou kunnen reizen. Vervolgens heb ik Shawn gebeld die nog steeds in Canberra was, nam niet op en ik ontving een sms met dat ze in gesprek was met een docent en dat ze me terug zou bellen. Dus ik verder m'n koffer inpakken, ski's ingepakt en toen ging m'n telefoon: Shawn. Dus ik vertelde dat ik toch het appartement had schoongemaakt, alle was had gedaan, maar dat ik geen goed nieuws had, dat ik na ons gesprek veel had nagedacht en dat ik toch tot de beslissing was gekomen om te vertrekken. Ze reageerde dat zij dat gevoel eigenlijk ook wel had, dat het niet ging werken en dat ze er blij :s mee was. Ze vroeg me niet om a la minute te vertrekken, maar ze verwachtte wel van mij dat ik haar de ski seizoenspas zou terugbetalen al dan niet gedeeltelijk. Dus ik zei dat er geen foto op zat en ze hem dus aan de volgende persoon zou kunnen geven. Ik had echt iets van no way, ik ga dat dus echt niet betalen, ik moest met haar kinderen mee skiën. Ze vroeg nog wel, of ik de kinderen ging ophalen, en ik had echt iets van natuurlijk, die kinderen kunnen er niks aan doen. Dus ik ben verder m'n zooi gaan inpakken, bus ticket geboekt, kinderen om 15 uur van school opgehaald, maar ik had wel iets van shit ik moet die kinderen dumpen bij iemand zodat de taxi mij om 16 uur naar de verzamelplaats zou kunnen brengen. Vader gebeld, maar die zat in Sydney dus dat was geen optie. Uiteindelijk was er eindelijk iemand in de kamers beneden thuis, toen ik met de meiden bij het huis aankwam. Michael bood me opeens aan om me naar Sydney te rijden, maar ik had dus net m'n busticket naar Canberra geboekt en ik wilde eigenlijk ook niet langer in het huis blijven. Uiteindelijk ben ik met de meiden naar voetbal gegaan en had een vriendin geregeld dat ik mijn geld van mn busticket voor een andere keer kon gebruiken en ik zou dan met de jongens 's avonds naar de kroeg gaan om rugby te kijken en bier te drinken en ik kon vast m'n spullen bij hun leggen, zodat als Shawn thuis zou komen, ze niet mijn spullen kon stelen, ik mocht zelfs onder blijven slapen. Na de voetbaltraining was Shawn nog steeds niet thuis en toen ze thuis kwam vroeg ze alleen of de hond buiten was geweest, dus ik zei dat die net uur buiten was geweest tijdens het voetbal van de meiden en hoppa ze vertrok in haar kamer nadat ze de meiden beide een nieuwe Nintendo DS game had gegeven. Dus ik had iets van ok, dus ik bleef maar nog even bij de meiden, na bijna een uur kwam ze uit haar kamer en zei ze: meiden we gaan uiteten. Ik had geen idee of ze mij daar ook bij bedoelde, maar ik had iets van ik wil ook helemaal niet mee, dus ik zei: van dan ga ik maar naar beneden. Zegt ze: ja ik ben toch wel heel erg blij, ja heel blij, ik denk dat dit beter is bla die bla die bla, en nog meer onzin. Ik had echt zoiets van er kan geen dank je wel vanaf of een tot ziens. Ik heb zelfs geen loon gekregen voor die 2 weken die ik er gewerkt had. Bleghhhh, ik was blij om uit die situatie te zijn en Michael begreep me helemaal want die had blijkbaar net precies ook in zo'n situatie gezeten. Onder kreeg ik nog van Carly en Ran een beetje Thais te eten en toen ben ik met Michael en Euan naar de kroeg gegaan, en hebben we vooral tijdens het rugby veel gepraat en nog lekker 2 biertjes gedronken. Ik zei al tegen de mannen, van hier heb ik zo naar uitgekeken om naar een kroeg te gaan, met m'n eigen leeftijdsgenoten en daar wellicht wat lokale mensen te leren kennen. Na het rugby zijn we terug naar het huis gegaan, en hebben Michael en ik nog We bought a Zoo gekeken, hoewel ik de helft van de tijd lag te slapen. Om 2:30 uur 's nachts moesten we opstaan en hebben we Nikki de vriendin van Sam, op het vliegveld van Canberra afgezet en zijn we verder naar Sydney gereden. Michael was zo lief om me helemaal voor de deur van het Jackaroo hostel af te zetten. Ik had ze de avond van te voren gemailt dat ik graag een bed wilde, en gelukkig hadden ze plaats. Nu heb ik voor een week al betaald en me naam op de lijst gezet, om te werken (3 uur per dag, 5 dagen in de week), zodat ik gratis in het hostel kan wonen. Verder heb ik direct sollicitatiebrieven geschreven om in Sydney proberen stage te lopen en anders probeer ik een baantje te vinden. Dus nu zit ik hier in Sydney en ik ben van plan om hier te blijven, aangezien mijn terugvlucht naar Amsterdam op 28 november geboekt staat. Verder staan m'n vluchten voor bijna 3 weken naar Bali al geboekt voor in november, dus ik ga er gewoon het beste van maken. M'n achterliggende werk van m'n master weg werken en dan pas aan m'n thesis beginnen. Dit betekent jammer genoeg dat ik later zal gaan afstuderen dan januari, maar het is op het moment niet anders mogelijk. Ik zal moeten gaan bedenken of ik dit onderzoek in Oostenrijk zou willen gaan uitvoeren of met een heel nieuw onderwerp op de proppen komen. Waarschijnlijk word het optie 1, maar ik wil niet te snel beslissingen maken, aangezien je er ook spijt van kunt krijgen. Alles gaat goed, en tis gewoon weer een nieuw avontuur...

Dikke xuz en knuffel live vanuit Sydney :)

Pengunjung Ramah (gastvriendelijk), Bagus (mooi), Hebat (schitterend) --> Bali <3

Dit verhaal kan voor sommige mensen schokkend nieuws brengen. Het is dan ook op eigen risico om het te lezen ;)

In Kayun hostel had ik gevraagd of er een korting zou zijn, omdat ik zo lang verbleef. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ze daar niet aan deden, dus ben ik op aanraden van een klasgenoot naar het Sayang Martha Mertha hotel gegaan, waar ik 10.000 Rupiah goedkoper per nacht kon verblijven en dan zelfs een privékamer had. Pff, wat viel dat hotel tegen, kamer rook al erg muf, of eigenlijk stonk gewoon en de badkamer als je het al zo kon noemen; een toilet met daarnaast een doucheslang, rook flink naar de schimmel. 's Avonds toen ik mijn tanden wilde gaan poetsen, kwam ik erachter dat er ook niet eens een wastafel in de kamer te bekennen was. Ik had geen zin om weer om te huizen, dus ik heb de 3 nachten die ik betaald had uitgehouden, en uiteindelijk maar in het zwembad gezwommen als douche. Donderdag 12 april werd ik om 8 uur 's ochtends opgehaald, omdat de transfer alleen 's ochtends vroeg mogelijk was en ik vrijdag zou beginnen met mijn Open Water duikcursus. Heerlijk heb ik een beetje in de auto liggen dommelen naar Tulamben. Bij de duikschool aangekomen, wilde opeens duikinstructeur Bruno dat ik direct met de duikcursus zou beginnen, omdat Samuel een dag eerder al was begonnen en hij wilde mij op dat zelfde niveau krijgen. Dus hop naar m'n kamer, eerste video bekijken, omkleden en naar het zwembad toe om alle technieken uit te oefenen. 's Middags gingen we naar de duikspot 'Coral Garden' waar we direct een zeepaardje zagen, blijkbaar is dit heel bijzonder, want onze duikinstructeur had pas na 4.000 duiken een zeepaardje gezien. Bij deze duikspot hebben ze een soort frame in de vorm van een vliegtuig te water gelaten, waar koraal op kan groeien en waar vissen zich een woonomgeving kunnen bemachtigen. Er zouden ook haaien zitten, maar ook al vond ik het een beetje eng, jammer genoeg hebben we ze niet gezien. Na het duiken, moest ik verder alle video's gaan kijken van het duiken.

De volgende dag gingen we naar de duikspot 'Drop Off', een soort van klif die helemaal in het water doorloopt, helemaal vol gegroeid met koraal, sponzen, napkins, en talrijke vissen die er hun woonomgeving gevonden hebben. Werkelijk schitterend, de meest bijzondere vis die we zagen was een ghost pipe vis. Mijn 2^e duik in de zee was op z'n diepst naar 18 meter, maar omdat dat eigenlijk niet mag bij een 2^e duik van de cursus, staat er in mijn logboek dat we naar 12 meter diepte zijn gegaan. Vervolgens weer theorie leren en 's middags gingen naar de duikspot 'United States Liberty Wreck', zoals de naam het al zegt, we gingen inderdaad wrak duiken :) Super, jammer genoeg was het op deze duikplek een stuk drukker met andere duikers, een ware toeristenattractie, maar ik liet mijn pret niet drukken. Ha ha ik ging soms op m'n zij rollen om ook de bovenkant te kunnen zien. Op een gegeven moment zwommen we tussen een school jack vissen. Echt super hoe zij rondjes boven mij bleven maken. Na de duik moest ik weer verder theorie leren. Aangezien dit Samuel zijn 4^e duik was en mijn 3^e, zat de Open Water cursus er al op. Ik had alle technieken geleerd, en kon nu gewoon nog een fun dive gaan maken. Dus vervolgens ging ik zaterdagochtend, nogmaals naar de duikspot 'Drop off', vervolgens nog snel theorie leren en examen maken. Yess, ik heb m'n Open Water duikcursus gehaald. Zondag had ik via de brochure nog een gratis duik tegoed en heb ik Bruno, mijn duikinstructeur mijn duik door het wrak laten filmen. Dit keer waren er bijna geen andere duikers. Het was een mooie duik om mijn duikavonturen in Tulamben af te sluiten, en de kriebels gieren al door mijn lijf om naar mijn volgende duikspot te gaan.

Alfi, een heel lief Indonesisch meisje, vond bij mijn aankomst mijn sterrenoorbellen mooi, en tekende sterretjes in haar schoolschrift. Dus voor mijn vertrek heb ik haar mijn favoriete sterrenoorbellen gegeven en zijn we nog samen aan de waterkant gaan snorkelen.

Zondagavond ben ik terug naar Legian gegaan, naar het Kayun hostel, want daar voelde ik me toch meer thuis en boden ze een betere prijs-kwaliteit verhouding. Na 2 nachten, kon ik weer het beste bed van de kamer innemen en maakte ik mijn bedje eigen, met wat surf posters en de kaart die mamma mij naar Australië heeft gestuurd. Na mijn duikavontuur moest ik weer flink hard aan de slag aan mijn opdrachten. 4 dagen ben ik door Kuta, Legian en Seminyak gelopen om enquêtes ingevuld te krijgen door Small Medium Tourism Enterprises. Uiteindelijk had ik 120 enquêtes ingevuld gekregen. Wanneer ik langs de Quicksilver surfschool liep zei ik altijd even hey tegen de medewerkers en meestal bleef ik wel even rondhangen voor een praatje. Zondag de 22^ste ben ik 's middags nog even gaan surfen, maar de golven waren wederom niet in beste staat. Madé gaf mij les, en hij vond het wel leuk dat ik niet opgaf maar elke keer weer het gevecht met de golven aanging. Opgeven staat niet in mijn woordenboek. Een stelletje die samen met mij les had, konden de golven wat minder aan. Ha ha volgens Madé was ik sterker dan het meisje en volgens hem had ik sterke voeten. Ik zou me ten opzichte van de vorige keer al verbeterd hebben, maar door de sterke golven was het moeilijk om nieuwe technieken te leren. Vrijdag 25 april had ik met Daniel afgesproken, een jongen die ook aan NHTV studeert en in 2008 mijn hopje was, toen ik mentor bij de introductie was. Hij is nu stage aan het lopen bij NRV en omdat een collega ontslag heeft genomen, heeft hij meteen een baan als Junior Productmanager binnen gesleept. Hij doet betere zaken dan ik. Uiteindelijk omdat ik te lang bij de surf school was blijven hangen, ben ik hem maar in zijn hotel gaan zoeken, en heel toevallig zag ik hem in de buurt van het zwembad staan, nadat we ons beide omgekleed hadden zijn we een drankje en hapje gaan doen bij de 'smiling Frog', die ik continue de 'crazy Frog' noem. Op de één of de andere manier blijft smiling niet hangen bij mij en crazy wel. Daniel wilde 2/3^e van de rekening betalen en als zelfstandige vrouw kan ik dat natuurlijk niet over mijn hard verkrijgen. Daniel had nog nooit een Balinese massage gehad, dus stelde ik voor om naar de salon te gaan, waar ik al vaker was geweest. Toen ze met de houten bak aankwamen waarin je voeten in gewassen worden. Lag Daniel direct in een scheur, en toen hij zei daar passen mijn voeten niet in, en naar zijn maat voeten gekeken te hebben, lag ik zelf ook in een scheur. Maatje 45 schoon aan de haak, samen hebben we er nog een paar keer hard om kunnen lachen. Automatisch hadden de masseurs het gordijn open gemaakt tussen de 2 hokjes, maar omdat Daniel en ik gewoon vrienden zijn, heb ik ze maar vriendelijk verzocht om de gordijntjes weer dicht te maken. Het is verder ook veel meer ontspannen als je alleen in een ruimte bent en je je helemaal kunt afsluiten. Hier heb ik zelf nog wel grote problemen mee, om mijn gedachtegang stop te zetten. Wat voor mij werkt is om naar de muziek te luisteren. Ik had alleen wel weer een binnenpretje, toen ze bij mij op m'n voetzolen sloegen. Ik dacht met die maat voeten van Daniel hoe vaak moeten ze daar dan wel niet slaan. Uiteindelijk hebben we het zo geregeld dat Daniel mij op het eten heeft getrakteerd en ik hem op een Balinese massage. Het was een super gezellige avond, en was wel grappig om te bedenken als iemand in 2008 tijdens de introductie zou gezegd hebben, dat we elkaar weer eens zouden zien in Bali, dat we dan beiden waarschijnlijk; 'yeah right' zouden gezegd hebben.

Zaterdag 26 april was Dion, één van de surf school medewerkers jarig en ze vroegen mij om samen met iedereen te blijven voor een drankje bij de surf school. Lokale alcohol werd gehaald, palmwijn in plastic zakjes wat vervolgens in een fles werd geschud om het inschenken makkelijker te maken. Ik kreeg een shotglaasje met palmwijn, maar zag niemand anders drinken, dus ik vroeg waarom ik de enige met een glas was. Ik dacht dat ze een grap met mij uithaalde. Na een uitlegdiscussie vertrouwde ik het nog steeds niet helemaal, maar ik dacht ik probeer het gewoon. Wat bleek, in Bali delen ze het glas, het glas wordt steeds opnieuw gevuld en in een kring door gegeven. Op een gegeven moment kwam er een man, naar het toilet bij de surf school en betaalde in de daarvoor bestemde box. Hij was zo bedronken dat hij het briefpapier er bijna niet meer inkreeg. Iedereen lachen natuurlijk. Naar mijn idee sprak hij Russisch, maar hij bleek ergens uit Australië te komen. Ik kon er tenminste geen woord van snappen. Iedereen vond het we grappig dus gaven ze hem een eigen beker met palmwijn. De man bleef maar praten en iedereen bleef lachen, gieren en brullen om de man. Op een gegeven moment had hij een 50.000 Rupiah briefje in zijn handen. Wat in Indonesië best veel geld is, hij gaf het uiteindelijk aan een kleine Indonesische/Balinese jongen, die netjes dankjewel zei. Vervolgens zaten een paar medewerkers van de surf school op hun knieën, want die dachten, hej dat kunnen wij ook. We waren rond 17:30 uur begonnen met drinken en behalve pinda's, geen avondeten gehad, dus iedereen had hem flink hangen. Ik had al eerder heel kort met Gusde gesproken, en nu kwam ik weer opnieuw met hem in gesprek. Ok nu komt het dan à Gusde vertelde mij dat hij mij leuk vond en vanzelfsprekend na elke dag een glimp van hem proberen op te vangen, vertelde ik hem dat ik hem ook leuk vind. Hij had dit blijkbaar niet verwacht, want hij dacht dat ik meer in iemand anders geïnteresseerd zou zijn. Op het strand hebben we nog een tijdje zitten praten en na een tijdje liepen we terug naar de surf school, waar er nog een paar over waren. Ik ging ff bij Raul zitten, Raul was echt van bijna het begin mijn schatje, een straathond die eten kreeg van de surf school en daar 's nachts buiten sliep. Uiteindelijk ben ik in de Kamplung blijven slapen en heeft Gusde mij 's ochtends (5:30 uur) vroeg naar mijn hostel gebracht.

De volgende dag vond mijn lichaam de warmte in combinatie met de drank die ik gedronken had niet zo'n pretje. Wat voelde ik me beroerd en toen moest ik natuurlijk ook nog eens aan m'n schoolopdracht werken. De 28^ste was het zover, presentatie D-day. De presentatie ging goed genoeg en opeens zaten 3 maanden van hard werken en fase 2 van mijn opleiding erop. Ik kon het nog niet helemaal bevatten. Direct ben ik naar de surf school gegaan, waar Ketut voor mij lunch haalde. Lekkere rijst, met noodles, omelet, tofu en kip en op Balinese wijze natuurlijk met de handen eten. Na de lunch moest ik me haasten naar mijn hostel, me omkleden, en terug naar de surf school om m'n laatste surfles te pakken. Ik was ongeveer een kwartier te laat en dit keer moest Gusde me lesgeven. Ik was eigenlijk veel te moe, na alle spanning die er die dag uit was gekomen en werd natuurlijk afgeleid door Gusde. Gusde was druk met de 2 kinderen bezig die hij les moest geven, dus ik ging vooral zelf op zoek naar golven. Tijdens de les vroeg Gusde of ik 's avonds nog wat met hem wilde gaan drinken en uiteindelijk spraken we af dat hij mij om 21 uur zou komen ophalen. Wat bleek we gingen naar één van z'n vrienden z'n thuis, waar al zijn vrienden waren. Ha ha, ik had iets van ok, das snel, dus ik leerde direct al zijn vrienden kennen, en Gusde bleef een beetje pushen om zijn vrienden allerlei vragen te stellen, omdat zij Engels zouden willen leren. We deelden weer palmwijn en pelde weer pinda's. Ik was hartstikke moe, van de afgelopen 3 maanden hard werken. Na een tijdje durfden z'n vrienden wat meer Engels te spreken, hoewel ze zich bleven verontschuldigen dat hun Engels zo slecht was. Na een tijdje was de drank op en gingen we naar een bar waar één van zijn vrienden werkte, om daar buiten op straat nog wat te drinken. Ik was echt helemaal kapot, dus na een tijdje, zeiden Gusde en ik gedag tegen de anderen. Een vriend van Gusde was zo lief, dat we in zijn kamer konden verbijven. Eindelijk de 29^ste voor het eerst in 3 maanden eens een keer uitgeslapen, daar was ik zo hard aan toe. De rest van de dag heb ik een beetje geluierd om mijn hostel heen, wat verplichtte dingen gedaan zoals de was weggebracht. 's Avonds had ik met met Lisa en Nadine afgesproken, die ik in Thailand had leren kennen, samen zijn we Koninginnenacht gaan vieren in Eikon. Maandag de 30^ste, ben ik nog even een manicure gaan halen en wat last moment boodschappen gedaan. 's Middags ben ik naar de surf school gegaan, en zijn we nog wat gaan drinken op mijn laatste avond in Bali te vieren. Gusde was blijkbaar aan het surfen en kwam gezellig bij ons zitten. Ik had eerder een keer een foto op het strand van de instructeurs gemaakt, en aangezien ik zoveel bij de surf school had rond gehangen, had ik die als dankjewel uitgeprint en in laten lijsten. Ze waren er allemaal heel erg blij mee, en ha ha ik was nu hun sista. Samen met Tempo, Poley en Gusde ben ik nog wat gaan eten. Het enige wat ik echt niet over mijn hart kon verkrijgen om te proberen was, de voeten van een kip :s Uiteindelijk met ik met Gusde naar de Kamplung gegaan, naar zijn huis en ben ik daar blijven slapen. De volgende morgen, waren we niet meteen met de wekker opgestaan, dus moesten we wachten totdat zijn moeder naar de markt was, voordat we het huis konden verlaten. Bij het hostel hebben we gedag gezegd, ik ben mijn koffer gaan inpakken, nog snel even een surfboard sleutelhanger gekocht en een armbandje, informatie van Maleisië uitgeprint en heb een taxi naar het vliegveld genomen. Op het vliegveld kwam ik al snel wat andere studenten tegen en na wat wachten, hadden we het vliegveld naar Singapore. In Singapore, was het heel onrealistisch, iedereen zei gedag tegen elkaar want na 8 maanden samen geweest te zijn, zullen we nu elkaar hoogstwaarschijnlijk voor 9 maanden niet meer zien, of wellicht zie ik sommige mensen zelfs helemaal nooit meer. Dat was wel heel raar, om het te weten, maar dat het nog niet realistisch is.

By the way, op 15 mei kom ik in Nederland aan, na mijn reis door de Asia-Pacific. Ik zal dan van Nederland minder dan twee weken mogen genieten, want op 29 mei vlieg ik via Taipei (Taiwan) naar Sydney toe, om voor 5 maanden als au pair in Jindabyne, Snowy Mountains, NSW, Australië te gaan werken en tegelijkertijd mijn afstudeeronderzoek uit te voeren. De maand november ben ik nog vrij in Australië en heb ik als bufferzone om interviews te doen en zelf wellicht nog wat rond te reizen. Er is een grote kans dat ik deze maand op bezoek zal gaan bij Gusde en de familie die ik daar erbij heb gekregen van vrienden bij de surfschool. 28 november vlieg ik naar huis vanuit Sydney, om op 30 november weer in Nederland aan te komen, wederom twee weken te blijven en dan ga ik op weg naar Kaprun, Oostenrijk om daar als skilerares te werken. Na de Kerstvakantie kom ik naar huis en hopelijk ben ik dan januari 2013 eindelijk afgestudeerd.

Ik hoop dat dit verhaal niet al te schokkend was :p Zie voor de foto's bij mijn verhalen, mijn facebook pagina. Bedankt voor het volgen en reacties vind ik altijd leuk. Xuz Mariska

Surfer Dudes Paradise --> Bali :)

De laatste week in Chiang Mai heb ik non-stop aan het rapport gewerkt, zelfs zo erg dat ik woensdagavond 28 maart niet kon slapen en pas om 5 uur 's ochtends in slaap kon vallen, met als gevolg dat ik pas *piep* om 09:30 uur wakker werd, hoewel we een meeting met mijn groep om 8 uur hadden. Beide wekkers waren niet af gegaan. Vrijdag hadden we onze presentatie en ik hoefde dit keer niet te presenteren, maar alleen de vragen te beantwoorden. Presentatie en vragen beantwoorden ging goed, de docenten waren onder de indruk van onze resultaten. 's Avonds zijn we met de hele klas en docenten nog even een drankje gaan doen in bar Zoe.

Zaterdag 30 maart hadden Mireille en ik een Olifanten Mahout Training geboekt Eerst mochten we de olifanten banaantjes geven, wat ze natuurlijk helemaal niet erg vonden. Daarna leerden we de commando's en de bewegingen die we moesten maken en daarna mochten we oefenen met olifant Dodo (jongen). Ik had het geluk dat ik de commando's goed had onthouden, dus dat ging goed. ‘Son Sung' is opstappen en afstappen, ‘Huu' is vooruit lopen, ‘Hau' is stoppen, ‘Quay' is rechts of links (afhankelijk van welke beweging je erbij maakt en ‘Toy' is achteruit lopen. Ik vond het wel moeilijk om met m'n voeten te trillen tegen de oren van de olifant. In het begin schudde ik meer met m'n kont dan m'n onderbenen en voeten. Na twee maal geoefend te hebben, kregen we een heerlijke Thaise lunch en daarna gingen we echt een ronde lopen. Mireille had liever een kleinere olifant, dus zei kreeg Dodo en ik kreeg dan Dodo's moeder Toko, wat betekent lange benen. Mijn olifant was ongeveer 47 jaar oud en woog 3 ton. Het voelde fantastisch om op Toko te mogen zitten. Toko had alleen wel een eigen willetje en deed liever waar ze zelf zin in had, zoals bladeren eten, dan echt naar de commando's luisteren. Een andere olifant was ook bladeren gaan eten, en bammm opeens zat het meisje helemaal onder de rode mieren. Ik al 3x gezegd dat ze haar shirt uit moest trekken, voordat ze eindelijk luisterde, olifant moest vervolgens miervrij gemaakt worden en daarna konden we weer verder. Vervolgens liep Toko weer terug naar de bomen en ik dacht neeee, niet naar de rode mieren, maar pfew ze koos de volgende boom uit, om die half om te kappen en mee te nemen. Door een riviertje liepen we naar de andere kant en toen we uit de rivier moesten, bleef Mireille's olifant Dodo staan. Dus ik wachten totdat ze Huu zou gaan zeggen, maar Mireille zei niks. Vervolgens vond Dodo het wel grappig om z'n rug onder de modder te gooien en mij erbij. Ik zat helemaal onder, dus ik tegen Mireille, zeg nou eens eindelijk Huu tegen je olifant. Echter Mireille lag alleen maar in de slappe lach op haar olifant en na nog 5 modderbaden liep gelukkig Dodo verder. Terug in het kamp gekomen mochten we de olifanten gaan wassen. Eerst mijn eigen olifant Toko, samen met Mireille. Een van de Mahout's gooide water over mij en beweerde dat het per ongeluk was, omdat hij sorry zei. En ik dacht dat kan ik ook, dus heel langzaam begon ik steeds verder water te gooien totdat ik ‘m raakte en zei heel onschuldig: sorry, met een brede grijns op m'n gezicht. Blijkbaar hoefde we maar 1 kant te wassen, want daarna moesten we nog een kleinere olifant wassen. Toen we klaar waren, gooide Toko natuurlijk weer net een modderbad over zich heen, en was ze weer vies. Maar dit maakte niks uit aangezien zand de huid beschermt tegen de UV straling van de zon en vliegen weg houdt. Van Nong, onze gids moesten we ons omdraaien en werden we vervolgens nat gespoten door mijn olifant. Ik dacht na een paar keer, dit kan ik ook, dus ik draaide me om en begon water terug te gooien naar de olifant, eerst heel voorzichtig omdat ik natuurlijk niet wist hoe de olifanten hierop zouden reageren, maar toen de Mahout's niks zeiden, ging het erop; watergevecht tegen de olifanten. Een kleinere olifant ging ook mee doen, en t was echt schattig hoe die water spriette, want volgens mij was hij het nog aan het leren. Hij vond het ook wel handig om z'n mond open te houden en wij zo hem van drinken voorzagen. Mireille en ik hadden het grootste plezier en alle Mahout's en Nong moesten lachen om ons watergevecht. Jammer genoeg zat daarna de dag erop en gingen we terug naar Chiang Mai.

Na even omgekleed te hebben, ben ik samen met Mireille naar de kleermaker gegaan Mr. K, om mijn om maat gemaakt pak te passen. Daarna zijn we nog even gaan eten, naar de Night Market en om Thailand in stijl af te sluiten hebben we een 1-urige Thaise massage genomen.

Zondag heb ik mijn koffer ingepakt, pak opgehaald en zijn Kerstin, Raluca, Mireille en ik samen naar het vliegveld gegaan. Mireille dacht dat we om 16:15 uur vlogen dus we gingen al om 14 uur met een transfer, bleek dat ze verkeerd had gekeken, we hadden namelijk pas later een vlucht. Van Chiang Mai vlogen we naar Singapore, in Singapore heb ik mijn koffer op het vliegveld achtergelaten en zijn Edit en ik samen naar ons hostel gegaan, die vervolgens overboekt bleek te zijn. Ze hadden een kamer in een ander hostel geregeld, maar naar ons beide idee, was het niet dezelfde kwaliteit. Aangezien het al 00:00 uur was had ik echt geen zin om nog naar een ander hostel te gaan zoeken, dus ik had iets als ze de prijs verlagen dan blijf ik er wel. Edit wilde er echter absoluut niet blijven, en ik kon er wel blijven volgens haar en dan ging zei wel naar een hotel. Ik vond dit een beetje een lekkere makkelijke beredenering aangezien ik dan alsnog voor 2 personen zou moeten betalen. En ik wilde geld besparen, dus ik had hier echt geen zin in. Ik had iets van, prima als jij zo makkelijk mij alleen laat, dan zoek ik zelf wel wat. Terug naar het overboekte hostel dat we het er niet mee eens waren, en dat hij iets anders kon regelen, hij schoof echter het probleem op ons af en daar was ik een beetje klaar mee. Ik heb vervolgens op internet naar een ander hostel gezocht, maar kon het niet meer op internet boeken aangezien het al inmiddels over 00:00 uur was. De receptionist laten bellen naar Hostel Pillows & Toast en daar kon hij 5 minuten later naar terugbellen aangezien ze net een shift change hadden. Vervolgens bood hij mij een bed op een slaapzaal in zijn hostel aan, en ik dacht steek die maar in je..... ik ga hier echt niet blijven, nadat je me zo een slechte service levert. Gelukkig bleek er een bed voor 2 nachten vrij te zijn. Hoewel Edit bezig was geweest met een hotel, ging ze nu opeens toch 1 nacht met mij mee. Eerlijk gezegd, was ik er een beetje klaar mee en had ik het idee dat ze dat alleen deed omdat ze bang was om alleen over straat te lopen of te reizen naar een ander hotel. Hostel Pillows & Toast had een super service, aangezien het al over 2:00 uur was zagen ze mijn boeking als een early incheck en hoefde ik ipv 2 nachten maar voor 1 nacht 26 SGD te betalen. Ik viel pas om 4 uur 's ochtends in slaap en was om 7 uur klaar wakker. Het stormde en onweerde in Singapore. De grap was dat ik net ervoor had gevraagd aan de receptioniste of het wel eens regende in Singapore. We waren namelijk met regen uit Chiang Mai vertrokken, ik was daar blij voor de lokale bevolking dat ze eindelijk regen hadden, voor de gewassen maar ook voor de smog die in de lucht hing. De receptioniste had dus gezegd dat het zonnig zou zijn in Singapore. Ik vond het geluid wel mooi en omdat ik toch wakker was ben ik maar vanuit de receptie naar al het natuurgeweld gaan kijken. De receptioniste vond dat ik wel erg vroeg op was, en na een tijdje ben ik maar weer gaan proberen te slapen. Samen met Jessica en Maartje die ook in het hostel verbleven, zijn Edit en ik een wandeling door Singapore gaan maken, vanuit Chinatown zijn we naar Marina Bay gelopen waar het Sands hotel staat, om vervolgens helemaal naar Sentosa te wandelen. Sentosa is een eiland, wat ze zelf aangelegd hebben, met een strand en allerlei attracties. Maartje en ik vonden het leuker om te wandelen dan de metro te nemen, dus vervolgens zijn we weer helemaal terug gelopen naar Chinatown. In Chinatown zijn we vervolgens met z'n vieren gaan eten en daarna zijn Jessica, Maartje en ik naar het Raffles hotel gegaan, om te zien waar de Singapore Sling cocktail ooit uitgevonden is. Ik had al gelezen dat de cocktail erg duur zou zijn, dus toen ik de prijs van 30 SGD zag (18 euro) had ik dat er echt niet voor over, aangezien we met Singapore Airlines zoveel Singapore Slings gratis kunnen bestellen als we maar willen. Terug in het hostel was ik helemaal kapot en ben ik gaan slapen.

Dinsdag 3 april moesten we om 14 uur op het vliegveld zijn, dus ben ik 's ochtends heerlijk in m'n eentje even gaan winkelen. Bij de Forever 21 had ik een ketting gekocht, die ik voor de eindpresentatie op Bali kan dragen bij mijn pak, bij de Cotton On had ik een short gekocht, omdat 2 shorts toch te weinig was en bij de H&M had ik een witte top gekocht voor de eindpresentatie, een dun shortje, een pilotenzonnebril en een klein handtasje. Bij de Soup Spoon had ik een heerlijke goulash soep genomen en ben ik vervolgens nog naar de apotheek gegaan, om te kijken of ze wellicht wat sterkers hadden voor mijn allergie voor muggensteken. Blijkbaar de créme die ik uit Chiang Mai had was al super sterk, dus het had geen zin om nog iets anders te kopen. Met de metro ben ik vervolgens terug naar het vliegveld gegaan, koffer opgehaald, bij Singapore Airlines de airport tax betaald voor de wijziging die ik had gemaakt met mijn eindvlucht, om vervolgens bij de check-in te horen dat ik overboekt was. Het was best grappig, het meisje was al een hele tijd bezig, toen ik me opeens weer bedacht, oee ik vergeet te vragen of ik bij het raam of het gangpad kan zitten. Ik heb een hekel aan de middenstoel. Dus ik dacht dat ik al te laat was om een voorkeur aan te geven, maar ik dacht ik vraag het toch, krijg ik heel muiszachtjes het antwoord: je bent overboekt. Dus ik dacht hoor ik dit nou goed, dus ik nog maar een keer vragen: ben ik overboekt? Zei ja, je ontvangt 115 SGD ter compensatie. Ikke uhhmmm maar dat is niet mogelijk want ik heb een groepsboeking en ik moet mee. Aangezien ik mijn laatste vlucht gewijzigd heb, kon zij niet zien dat ik een groepsboeking had. Ik zou 115 SGD ontvangen ter compensatie, maar na 5x gevraagd te hebben wanneer dan de volgende vlucht was kreeg ik eindelijk antwoord, dat die om 19 uur ging en om 21:30 uur zou aankomen in Denpasar. Papieren van mijn groepsboeking laten zien en ze ging met haar chef overleggen of ik dan toch op de vlucht kon. Vervolgens zag ik Mink en Jay staan en aangezien Mink haar eindvlucht ook gewijzigd heeft, dacht ik hmm dan heeft zij wellicht hetzelfde probleem. Ikke aan Mink het probleem uitgelegd, vervolgens kwam de grondstewardess terug, en ik zou toch met de vlucht mee kunnen. Gevraagd of ze kon nakijken of Mink ook overboekt was, en ja hoor inderdaad Mink was ook overboekt. Toen had ik iets van dan maakt het ook niet meer uit, om op de volgende vlucht mee te gaan. Dus vervolgens hebben Mink, Jay en ik vrijwillig ons laten overboeken waar we ipv 115SGD 150SGD voor kregen (haar Engels was niet zo fantastisch). We ontvingen een drankbon voor de Starbucks, dus alledrie namen we de grootste frappuchino of koffie die mogelijk was. Om 15:50 hebben we ons weer gemeld om te kijken of de vlucht van 16:40 uur echt overboekt was, en inderdaad hij was overboekt dus ontvingen we elk 150SGD cash, handje contantje (KACHING Kassa). Dus ik had in 1x mooi mijn shopping van die dag terug verdiend. Verder ontvingen we ook nog een cijferslot ter compensatie, rustig zijn we naar onze gate gelopen en hebben we daar nog op onze laptop gewerkt totdat we aan board konden gaan. We hadden ook nog eens zitplaatsen met extra beenruimte gekregen en onze koffers kwamen als eerste met priority van de band af in Denpasar. Op het vliegveld hebben we onze Singapoorse Dollars gewisseld voor Indonesische Rupiah, dus had ik opeens 1.050.000 IDR :) Vervolgens heb ik een taxi naar mijn Hostel Kayun in Kuta genomen, was een nette taxi chauffeur, lekker gebrabbeld en in het hostel aangekomen werd ik direct uitgenodigd door een groepje om mee uit te gaan, ik was moe, maar had ook iets van, tis natuurlijk een makkelijke manier om meteen wat mensen te leren kennen. Dus na wat spullen uitgepakt te hebben, ben ik met de groep mee uit gegaan in de Skygarden, daar liepen een hoop mannen rond die helemaal het idee hadden van ‘I'm the Man', ughhh daar moet ik niks van hebben, vooral niet als ze je ook nog eens aankijken en denken dat ze een kans maken. No way Jose. Na de club gingen we terug naar het hostel en hebben we nog stilletjes een pool party gedaan, aangezien officieel het zwembad na 21 uur niet meer gebruikt mag worden. 1,5 uur geslapen en hoppa ik had een tour over Bali heen, naar het vertrekpunt ben ik heerlijk over het strand van Kuta naar Seminyak gelopen. Pff wat was ik moe, nadat ik zag dat meerdere klasgenoten in de bus lagen te slapen, ben ik ook maar lekker gaan pitten. Donderdagavond ben ik lekker in het hostel gebleven en vrijdag na 2 presentaties overdag bijgewoonde te hebben, heb ik samen met de mensen van het hostel de verjaardag van Tim gevierd, in restaurant Sky zijn we gaan eten, waar vervolgens een taart was georganiseerd en het personeel allerlei leuke spelletjes bedacht waardoor de mannen zeiknat werden en onder de zwarte smeer in hun gezicht zaten. Vervolgens zijn we naar de Skygarden gegaan en hebben we lekker gedanst, rond 1 uur was ik toch wel moe en vond ik het genoeg geweest aangezien we al vroeg waren begonnen, samen met Kollin liep ik terug naar het hostel en na een duik in het zwembad en een douche ben ik naar bed gegaan. Zaterdag ben ik heerlijk in het hostel gebleven, was weggebracht aan m'n onderzoek en aan m'n afstudeeronderzoeksvoorstel gewerkt. 's Avonds ben ik met wat mensen van het hostel gaan eten en hebben we pool gespeeld. Zondag werd ik al vroeg opgehaald voor mijn surfles, echter doordat het een paar dagen geleden volle maan was geweest, waren de golven enorm hoog en krachtig. De instructeur legde uit, dat het eigenlijk golven waren voor level 6 surfers. Na een tijd moesten we er toch mee kappen, het was echt een gevecht tegen de golven namelijk. Nu mag ik een andere dag gratis mee doen.

Amazing Chiang Mai :)

Wat ik nog was vergeten te vertellen is, dat bij aan het bezoek van de hoogste Wat Phrathat Doi Suthep (tempel), ik met een koker met stokjes moest schudden, totdat er een stokje uitviel. Mijn stokje was nummer 17 met de volgende voorspelling:

Ancient Chinese Prophecy

(Wat Phrathat Doi Suthep) Prediction #17

The 17^th number tells that. You get great fortune to you. Everybody loves you. Asking about the lover, you will be happy, and you are going to have a boy baby. Your friends, cousins and debtors will come to see you. You must be a winner in the lawsuit.

Interessante voorspelling, en nee, mijn Engels is niet zo slecht. Ik vond het wel leuk om het letterlijk over te schrijven, met alle fouten erin. Ik ben benieuwd wat dat fortuin zal zijn, geld of liefde of geluk? Ik zou het niet weten. En ook al zullen er genoeg mensen zijn die van me houden en om me geven, ik denk dat er toch nog genoeg mensen zijn, die moe van me worden ha ha. Erg fijn om te weten, dat het ooit nog in de liefde goed gaat komen, en voor later handig welke kleur de babykamer moet worden :p Bedoelen ze nou dat de Nederlandse overheid achter me aan zal komen, zodat ik mijn studielening terugbetaal??? En erg fijn om te weten dat ik tenminste een netjes pak later zal hebben :p

Net zoals in 2009 kreeg ik wederom een touwtjesarmband in de tempel, die mij geluk en gezondheid zal brengen. Thaise mensen dragen hem voor drie dagen en knopen hem dan los, aangezien doorknippen ongeluk brengt. Ik vraag me af als je ‘m langer draagt je wellicht nog meer geluk en gezondheid zal toekomen, dus ik draag ‘m nog steeds, totdat ie afvalt of ik het genoeg vind geweest.

Dinsdagochtend hadden we een college en gratis en voor niets heb ik er 4 muggenbulten bij. Ik heb restaurant The Writers Club ontdekt, waar ze heerlijke groene curry serveren en na afloop nog een 2 urige Thaise massage genomen. Hmm was heerlijk ontspannend, ook al werd ik dan soms ook dubbel gevouwen.

Woensdag waren we wederom 5 minuten ofzo te laat, omdat we weer eens verkeerd gelopen waren. Op de plattegronden staan namelijk niet alle straten, dus het is eenvoudig om verkeerd te lopen. We brachten een bezoek aan Lisu village, hier kregen we een rondleiding door de kruidentuin (medicijnen). Ik wreef een blad van een plant tegen m'n muggenbulten, die hier tegen zou moeten helpen, en inderdaad het gif kwam eruit en de jeuk zakte weg. We kregen van Rashed een gastcollege over de Lisu Lodge, waarna we vervolgens gingen mountainbiken, flink stijl omhoog en gelukkig op het einde ook een stuk naar beneden. Ik vond het toch wel een prestatie dat ik als derde finishte, met 26 achter me, waaronder 6 jongens :p Vervolgens gingen we White Water Raften, wat echt super leuk was, het water had van mij nog wel wilder mogen zijn. Ik roeide zo hard samen met de instructeur, dat de andere 3 klasgenoten aan de andere kant van de boot met z'n drieën roeide. En nog gingen we soms achterstevoren, aangezien aan die kant nog meer geroeid moest worden. Een instructeur in de boot voor ons, was met z'n roeispaan continue water naar ons aan het gooien, dus het resultaat was dat ik compleet zeiknat was. 's Avonds heb ik een heerlijke gele curry gegeten en een leren handtas gekocht voor 450 Baht op de Night Market.

Als cadeau ontving ik op donderdag nog meer muggenbulten, en de dag begon ik zoals bijna elke dag met muesli yoghurt en ananasstukjes als ontbijt. Ha ha wederom verkeerd gelopen. Eindelijk ontvingen we uitleg over onze opdracht en begon ons onderzoek naar artikelen. De nieuwe muggenbulten in m'n nek verergden naar uitslag. Dus tijdens het gastcollege van Shane Beary, had ik een flinke irritatie. Na het college toch maar naar de apotheek gegaan, zalf gekregen. Op het eerste moment werd m'n uitslag erger en was het van m'n nek naar m'n borst getrokken, maar na een halve dag was de uitslag bijna geheel weggetrokken. Op internet kwam ik erachter dat sommige websites schreven dat de Half Moon Party van Ko Phangan (eiland) op 16 maart zou zijn, hoewel ik eerder al had gelezen dat het op 15 maart zou zijn. Hmm dit bracht een hoop onduidelijkheid, en ik had m'n vlucht op de 16^e terug naar Chiang Mai staan, dus ik was erg benieuwd wat de correcte datum zou zijn. Uiteindelijk heb ik nog een vliegticket naar Laos geboekt, wederom naar restaurant The Writers Club voor de heerlijke groene curry en ik vond daar een magazine over Chiang Mai.

Vrijdag 9 maart hadden we om 9 uur al een college van Carin Rustema over analyses. Daarna vervolgens group meeting. 's Middags ben ik heerlijk aan het zwembad van mijn hotel Grace Boutique House een boek gaan lezen. Op een gegeven moment begon er een vrouw tegen me te praten, waar ik vandaan kwam. Zij kwam uit Oman, en was samen met haar man, zoontje en broer op vakantie in Thailand. Ze vroeg me of ik getrouwd was, ha ha maar dat is nog een ver van mijn bed show en zelfs ook al zou het zover zijn, moet ik nog steeds een slachtoffer vinden die het bij mij uithoud en andersom niet te vergeten. Voor de verandering ben ik weer bij de Writers Club gaan eten, waar ik op het einde van de avond een vrouw Jerry tegen kwam die voor een NGO werkte als vrijwilliger. Ik mocht haar emailen om wat vragen te stellen, dus dat hielp mooi bij mijn schoolonderzoek.

Pff zaterdag ging om 5:15 al mijn wekker af en had ik cake als ontbijt. Super vroeg op weg naar Flight of the Gibbon, heerlijk met een zipwire door de jungle slingeren. Claudia en Katharina, moeder en dochter, kwamen uit Duistsland, Karl uit Italië en de 2 andere ergens uit het Oosten. Cash ($) en Chai waren onze begeleiders, waarvan alleen Cash Engels kon spreken. Toen ik in 2009 in Thailand was, wilde ik deze Flight of the Gibbon al doen, maar uiteindelijk kon ik het niet boeken, aangezien ik bij het idee van op een afgrond staan, al knikkende knieën kreeg. Naderhand had ik er zo'n spijt van, maar ik wist ook dat het geen optie was. Dus dit keer wilde ik het echt gaan proberen, en na op open trappen gelopen te hebben bij de Blue Mountains in Australië moest dit hopelijk ook wel gaan lukken en inderdaad, ik was geheel niet bang. Omdat ik er zo bang voor was geweest, zou ik het bijna eerder als saai omschrijven dan eng. 100 meter boven de grond op een platform staan en van boom naar boom slingeren, het was fantastisch, de wind waaide door m'n haren en ik kon er zelfs tegen dat Cash grapjes maakte als je bijna van het platform duwen, aangezien je toch gezekerd was. Ik durfde zelfs naar beneden te kijken, het enige waar ik een rilling van door m'n maag kreeg was bij het abseilen, 1x 15 meter en 1x 40 meter naar beneden. Ergens in het midden hadden we ook nog eens wilde Gibbons gezien, vader, moeder en babyaap. Super schattig, maar we moesten wel afstand bewaren, want anders zou pa zijn gezin beschermen. Na de Zipwire gingen we vervolgens nog naar een waterval, die wel mooi was, maar niet tegen de waterval van in Australië opkon. In de auto terug naar mijn hotel was ik helemaal kapot en heb ik het meeste van de rit liggen maffen. Bij mijn hotel aangekomen, heb ik me snel omgekleed en heb ik een tuk tuk naar de Chiang Mai Zoo genomen. Ik had namelijk bij het boeken van de Flight of the Gibbon een gratis kaartje ontvangen. Ik zag dieren die ik nog nooit eerder had gezien en vooral was het leuk om voor de eerste keer in m'n leven panda's te zien. Ik had verwacht dat ze kleiner zouden zijn, maar ze zijn echt net zo groot als een bruine beer en dan super lief zwart en wit gevlekt. De eerste panda Ling Pin die ik zag, lag met z'n kont naar iedereen toegekeerd te pitten. Maar blijkbaar hadden ze nog 2 andere panda's, waarvan de eerste, eerst ook niks deed, dan zich verstoppen. De andere panda die was met ijs aan het spelen en maakte heel grappig een koprol. Ik was één van de weinige die gewoon door de hele dierentuin liep, de anderen namen bijna allemaal een treintje, de vogels in het vogelhuis waren werkelijk prachtig. Bij de panda's zag ik trouwens nog een ladies boy show, was wel grappig en ik denk dat het een speciale dag was, aangezien een hoop kinderen in dierenpakken rondliepen. Op een gegeven moment was ik toch wel moe en vroeg ik of ik met een tram mee kon rijden. Dat was geen enkel probleem, het was ook onderdeel van m'n kaartje. Alleen zat het treintje al erg vol, dus ik schoof naast een jongen van plus minus 14 in, waarna ik vervolgens een man hoorde schreeuwen achter me. 'My son is very SEXY, my son is very HANDSOME' en zo ging hij maar door, iedereen achterin natuurlijk kei hard lachen. De jongen zelf naast me lachte lichtelijk genegeerd naar mij. Ik had ook iets van, hmm wat is dit? Probeert ie nou zijn zoon van zeker 10 jaar jonger dan ik aan mij te verkopen. Raar, maar wel grappig. Op een gegeven moment, ging iedereen uit het treintje, dus zij de bestuurder (Thai) dat ik maar naast hem moest gaan zitten voorin. Ik wilde niet ondankbaar zijn, dus ging ik netjes voorin zitten, vervolgens waren alle Thaise mensen waar we voorbij reden aan het grinniken dat er een blond westers meisje voorin naast hem zat. Dus ik dacht bij mezelf ok, dit is weer echt zoiets standaards, alsof ik als Westerse een Thai probeerde te versieren of andersom hij mij. Normaal gesproken zijn het dan wel Westerse mannen met Thaise vrouwtjes. In ieder geval heel apart dat iedereen aan het grinniken was, wijzen en druk in het Thais in gesprek, wanneer je weet dat het over jou gaat. Bij de neushoorn heb ik bedankt gezegd en ben ik weer van daar verder gaan wandelen langsop alle dieren. Ik ben een stukje teruggelopen, aangezien toen we er langs reden, een pauw net al z'n veren omhoog had staan, maar natuurlijk toen ik de foto maakte, stond hij net achter een bord, met als resultaat een bord met veren. Het was me niet gegund, want toen ik terugliep en m'n camera klaar had om een foto te maken, liet de pauw z'n veren zakken. Gelukkig was het net gelukt om een foto te maken, toen de pauw net z'n veren liet zakken. Bij de Gibbons was het fantastisch om te zien, dat een Gibbon recht op ging staan op een steen om over het water heen te kijken. De relatie van de mens met de aap is er echt in terug te zien, een tijdje later ging de Gibbon ook nog eens aan de steen hangen om bij het water te kunnen en zo te kunnen drinken. Jammer genoeg bleef de neushoorn vrolijk etend met z'n kont naar me gericht staan. Na het bezoek aan de dierentuin ben ik wederom naar de Nightmarket gegaan, daar heb ik een Jade olifanten hangertje gekocht voor aan mijn ketting en Thaise oorbellen, verder nog een heerlijke losse katoenen broek en een witte top om erop te dragen.

Jammer genoeg was het zondag wederom vroeg dag om op te staan. Ik ging namelijk met 7 andere klasgenootjes samen een Thaise kookles volgen. Eerst gingen we naar de markt en je kunt je niet bedenken hoeveel verschillende typen rijst er bestaan. Iedereen mocht zelf kiezen wat hij/zij ging maken. Ik koos voor: 'fried chicken cashew nuts, spring rolls (loempia's), coconutmilk soup, deep fried banana, groene curry paste en groene curry. Jammer genoeg was mijn groene curry totaal waterig, doordat degene van de Thai Cooking School, blijkbaar de kan met water en kokosmelk gemixt klaar had gezet voor mij, met teveel water erin. Het smiek lekker, maar de textuur ervan in m'n mond mistte enorm, waardoor het erg tegenviel. Ik was hierdoor dan ook erg teleurgesteld, aangezien dit echt het gerecht was, waar ik het meeste naar had uitgekeken om het zelf te leren maken en te proeven. Hoewel ik niet van gebakken banaan van de chinees houd in Nederland, deze gefrituurde banaan was echt heerlijk. Aangezien Peter gebakken banaan vroeger altijd lekker vond, dacht ik dit moet ik echt een keer voor hem proberen te maken.

Na de kookcursus kon ik echt niks meer eten, zo vol zat ik. 's Avonds ben ik nog naar de Sunday Night Market gegaan, ik zag een fantastische mooie doek hangen, maar ik snapte niet waar het voor bedoeld was, dus vroeg ik het aan een man. Hij legde uit dat het een doek was om, om te hangen en je dan zo je baby erin kon dragen. Ik natuurlijk kei hard lachen, en ik tegen de man: ha ha sorry daar is het veel te vroeg voor, dat komt wel over 10 jaar. Dus ben ik weer verder gaan lopen over de markt. Echter kwam m'n geweten opzetten, dat die doek toch wel verdomd mooi was, en dat ik me over 10 jaar nog zou herinneren, als t moment daar mocht zijn, dat ik er spijt van zou hebben dat ik hem niet gekocht had. Ik kon nu al voelen hoe ik er dan flink van zou balen, dus ik bedacht me, ik ga gewoon kijken hoeveel hij kost en als hij niet te duur is, dan koop ik hem gewoon en leg ik hem voor 10 jaar in de kast. Terug naar het kraampje en gelukkig hing hij er nog, dit keer stond z'n vrouw in de kraam en heb ik er 480 Baht voor betaald. Waarschijnlijk had ik er nog wel meer vanaf kunnen krijgen, maar ik vond het ook wel prima. Ik had al eerder gehad met een broek die ik super mooi vond, en toen klasgenoten zeiden dat 200 Baht teveel was, hem niet genomen en de volgende dag was hij natuurlijk weg. Dus ik dacht dat gaat me niet nog een keer overkomen. Dus babydrager gekocht, en hij gaat nu voor 10 jaar de kast in of als mensen die het wel waarderen, die mogen hem lenen.

Maandag 12 maart begon het onderzoek weer, group meeting om 16:30 uur. 's Avonds wederom bij The Writers Club gegeten en daarna nog een 90 minuten Thai Full Body Oil Massage genomen. Ze vroegen of ik het niet erg vond als een jongen ‘m gaf, dus ik dacht ik zal eens niet zo preuts doen en het gewoon prima vinden. Echter had ik de hele tijd angst dat hij aan het einde zou vragen of ik een happy ending wilde. Pfff hij vroeg het gelukkig niet.

Dinsdag wederom aan schoolonderzoek gewerkt, hostel in Bangkok gereserveerd, terugvlucht van Ko Phangan-Bangkok naar zaterdag en de vlucht van Bangkok-Chiang Mai naar maandagochtend. Wederom group meeting 's middags, 's avonds koffer ingepakt die bijna niet meer dichtkon (26 kilo). Alleen het hoognodige in mijn rugzak gestopt om mee te nemen naar Ko Phangan. Voor het slapen gaan keek ik nog helemaal niet uit om naar Ko Phangan te gaan, hoewel ik hier weken naar had zitten uit te kijken. Ik wist ook niet waar dit helemaal vandaan kwam.

Woensdag om 6 uur opgestaan, koffer op Raluca's (klasgenootje) kamer gezet en tuk tuk naar het vliegveld genomen. Tuk tuk's vind ik heerlijk als vervoermiddel, omdat je heerlijk de wind om je heen voelt razen. In het vliegtuig naar Bangkok zat ik toevallig naast 2 meiden die ook op weg waren naar Ko Phangan. In Bangkok aangekomen in de aankomsthal weer super snel naar de vertrekhal om in te checken voor m'n volgende vlucht naar Sudon Thani. Vanaf het vliegveld had ik vervolgens een bus naar de pier en na een uur wachten, een 1,5 uur durende Catamaran tocht naar Ko Phangan. 's Avonds heb ik nog aan mijn schoolopdracht in het hotel gezeten en heb ik Marjolein Beelen-Coumans gevraagd of ik misschien de Nijmeegse 4-daagse voor Richard Beelen zou mogen meelopen. Markus, een Duitse jongen was ook alleen in Phangan Beach Resort en kwam op een gegeven moment gezellig bij mij kletsen. Samen hebben we heerlijk Chang bier zitten te drinken...

Donderdagochtend wederom aan schoolopdracht gewerkt en kreeg ik het nieuws van Marjolein: Yes, ik mag voor Richard en het Richard Beelen fonds lopen.

Het Richard Beelen fonds is opgericht om geld in te zamelen, wat nodig is voor onderzoek naar de genezing van hersentumoren; de ziekte die Richard helaas niet heeft kunnen overwinnen. Tijdens de 4-daagse van 2011 is Richard nauw betrokken geweest bij de diverse sponsoracties welke door verschillende lopers waren georganiseerd. Dit jaar lopen verschillende lopers weer mee voor Richard (o.a. Marjolein Beelen-Coumans, Larissa Rutten, André Bull en ikzelf).

Voor meer informatie kijk op http://www.richardbeelenfonds.nl/. Alsjeblieft help ons mee in de strijd tegen hersentumoren. Elk kleinigheidje helpt, sponsor via: https://www.devierdaagsesponsorloop.nl/index.php?option=com_content&view=article&catid=2&id=5&did=20&src

Geef de sponsoring aan mij door en word genoemd op de website van het Richard Beelen Fonds.

Onze dank is groot, Mariska :)

Na contact genomen te hebben met voormalig Hezeland College om ze als sponsor binnen te halen, zijn Markus en ik met een scooter over Ko Phangan gaan crossen, in het begin gaf mijn scooter soms gas als ik probeerde te remmen, maar na dat twee keer gehad te hebben, snapte ik hoe ik het gas geheel terug kon duwen en meteen te remmen. Onderweg naar de watervallen kwamen we een olifantenkamp tegen. Markus vroeg of de olifant ziek was, omdat ie roze vlekken had. Ikke, natuurlijk lachen en uitgelegd dat de olifant niet ziek was. Hij kon bijna niet geloven dat er ook roze dolfijnen bestaan. De olifant die er stond keek super vrolijk. Markus had nog nooit op een olifant gezeten, dus stelde ik voor om het gewoon te doen. We kregen ook nog eens de vrolijk kijkende olifant. Na enkele stappen mocht Markus in de nek van de olifant zitten en op de helft vroeg de Mahout of ik dat ook wilde, natuurlijk wilde ik dat wel. Ik vond het alleen nog wel spannend aangezien in 2009 de olifant heel erg op en neer ging. Markus had de hele tijd op het hoofd van de olifant gehangen met z'n borst om zo stabiel te liggen. Dus voor de veiligheid probeerde ik dat ook eerst, maar ik vond het niet gemakkelijk. Als een geleerde Mahout zat ik met m'n rug recht op de olifant. En de vrolijke olifant nam een tak mee en liep lekker stabiel door. Heerlijk vond ik het om in de nek van de olifant te zitten. Aan het einde van de rit gaven we de olifant nog een paar bananen en ging de olifant zichzelf met water nat gooien. Ik zei tegen Markus dat het wel leuk zou zijn om een douche van de olifant te krijgen, dus vervolgens werd eerst Markus gedoucht en daarna ik. De Mahout had achter op zijn hoed staan 'Tip 200 Baht'. Ik houd er helemaal niet van als mensen voor geld vragen, maar aangezien de man ons in de nek had laten zitten en een hoop foto's had gemaakt, hebben we toch beide hem 100 Baht gegeven. Na de olifantenrit gingen we verder met de scooter op zoek naar een waterval, de weg veranderde in een zandpad die op en afging. Dat was nog best wel eng met de scooter, want heuvel af ging kei hard en kon ik maar moeilijk de scooter genoeg afremmen. Onderweg hadden we een fantastisch uitzicht over de baaien van het eiland. Uiteindelijk vonden we de waterval, het bleek een klein stroompje te zijn. We gingen verder naar het noorden toe, want we wilden eigenlijk met de scooter vanaf daar langs de kust op gaan rijden. In een baai in het noorden aangekomen hebben we heerlijk geluncht bij restaurant Flip Flop Pharmacy, waar ze een heerlijke schommel bij de eettafel hadden. Na de lunch zijn we nog even de zee in gegaan. Al snel kwamen we erachter dat het niet mogelijk was om langs de kust op verder naar het westen te rijden. We moesten helemaal terug naar het zuiden, dan naar het westen, wederom naar het noorden, met een stop bij de Chinese tuinen, om vervolgens eindelijk langs de kust ze zonsondergang tegemoet te rijden.

Aangezien we nog benzine over hadden, vertrokken we vrijdag om 9 uur naar Haad Rin om daar te gaan ontbijten. Het duurde denk ik zeker 45 minuten, voordat we ons ontbijt kregen, bij mij incl. Thaise haar :s Ik was tijdens het wachten maar al snel een winkel ingedoken en daar een kanten omslag gekocht voor het congres van maandag en dinsdag. De scooters moesten om 11 uur terug bij het hotel zijn, dus na het ontbijt, konden we 30 seconden de zee inspringen om daarna terug te crossen naar het hotel. Heerlijk heb ik de rest van de dag relaxt op het strand vanaf een ligbed een boek gelezen en in de zee gelegen. 's Avonds mezelf eens verwend met een Hawaii burger en friet, bananenshake en brownie met ijs na. Ik moest natuurlijk wel een goede bodem hebben voor de Half Moon Party 's avonds. Voor de party, dronken we heerlijk bier en vodka met red bull, om vervolgens 00:00 uur samen met alle gasten van het hotel naar de party te vertrekken per taxi. Bij de Half Moon party kwamen we 2 Nederlandse meiden tegen, die neon verf hadden gekocht. Ik had op m'n borst een schildering laten maken. Toen we aan het praten waren in het Nederlands en Engels, begon er opeens een Engelse vrouw mee te bemoeien, dat we Engels moesten praten. Zegt ze tegen ons: 'Do you know which language they speak overhere? English'. Ik, kon het er natuurlijk niet bij laten zitten, en reageerde er dus op terug: 'Do you know which language they speak overhere? Thai, you're in Thailand'. Toen hield ze haar mond wel, ik had ook iets van waar bemoei je je mee, oud mens, je hoort helemaal niet bij onze groep en begint je gewoon midden in een gesprek ergens mee te bemoeien. Dat Nederlandse aangeschoten meisje kon er toch ook niks aan doen, dat haar Engels niet geweldig was. In Thailand ben ik al zo vaak gevraagd waar ik vandaan kom, dus toen iemand het niet eens vroeg maar oordeelde dat ik uit Zweden kwam, had ik iets van prima, dan kom ik toch uit Zweden, als jij daar blij van wordt. Later werd ik weer aangesproken of ik uit Scandinavië kwam, dus ik dacht wederom vind ik ook prima. Uit een emmertje dronk ik vodka met red bull, was wel grappig. Op een gegeven moment ontmoette ik 3 jongens (2 GB & 1 Polen), die alle drie bij een bank in Zürich werkte. Er waren ook 2 meiden bij die op een cruise schip werkte, die ergens in Thailand lag aangemeerd (1 GB en 1 Canada). Er kwam een dikke dronke Thai op ons af, die mij vervolgens geen idee waarom, bam in m'n buik sloeg. Ik had het niet zien aankomen, maar gelukkig m'n buikspieren aangespannen gehad. Ik heb me er maar verder niet druk over gemaakt. Samen met de groep heb ik de hele avond staan dansen op een gammel ding en lol gemaakt. Markus kwam soms even aanwaaien. Iemand had oranje neon verf gekocht, en waren we elkaar helemaal aan het onder kladderen. Het viel me op dat Alasdair wel erg knap was. Aangezien ik over het algemeen op jongere jongens dan ikzelf val of zij op mij, was ik erg benieuwd naar zijn leeftijd. Hij bleek 26 te zijn, dus dat kwam me goed uit. Echter dacht ik dat hij niet in mij geïnteresseerd zou zijn. Het was dan ook een blije verassing toen hij me kustte ;)

Mijn plan was om tot ongeveer 3 uur te blijven, maar uiteindelijk was het rond 5:30 á 6 uur voordat we de Half Moon Party verlieten. Om 8 uur ging vervolgens al de wekker weer en moest ik mijn spullen inpakken, aankleden en heb ik nog aan mijn schoolopdracht gewerkt totdat ik moest gaan vertrekken naar de pier, om de catamaran, de bus en het vliegtuig terug te nemen naar Bangkok. In Bangkok aangekomen, heb ik direct een taxi naar het hostel NapPark genomen, ingecheckt, een taxi naar het treinstation, een trein naar het volgende station genomen en daar stond Bert van Walbeek klaar om me op te pikken. Met z'n rode Toyota Yaris reden we naar zijn en Gisi's huis. 2 blaffende en kwispelende hondjes stonden ons al bij de poort op te wachten. Gisi had heerlijk gekookt en na het eten, kon het interview beginnen. Aan het eind van het interview vertelde Gisi, dat Bangkok niet meer hetzelfde was, er waren genoeg taxi chauffeurs zonder rijbewijs en er zouden zelfs taxi chauffeurs vrouwen verkrachten. Aangezien we allen een paar wijntjes gedronken hadden, was het beter als ik een taxi terug zou nemen naar het hostel. Gisi belde een taxibedrijf die te vertrouwen was, maar de hele rit terug naar mijn hostel had ik het er niet op. Ik was flink bang gemaakt. Vanaf Khao San Road (backpackers district), moest ik mijn hostel zien terug te vinden. Ik denk dat het me 45 minuten zeker heeft geduurd voordat ik het terug had gevonden. Het bleek 2 straten achter Khao San Road te liggen. Ik sliep op een 22-persoonskamer, maar doordat ze per stapelbed er gordijnen hadden tussen gehangen, merkte je hier niks van. Uitgeput, viel ik als een roosje in slaap.

Zondagochtend heb ik de hele tijd aan de groepsopdracht gewerkt en ben ik 's middags gewandeld naar the Grand Palace. Onderweg hoorde ik 2 meiden de weg vragen, dus vroeg ik ze of ze ook op weg waren naar the Grand Palace. Inderdaad, zij gingen ook naar the Grand Palace. De grap was, we kwamen erachter dat we elkaar al kenden, aangezien Liza en haar vriendin in hotel Grace Boutique House hadden verbleven, maar we wisten allen niet dat we op hetzelfde moment in Bangkok zouden zijn. Dus dat was wel heel toevallig. Samen zijn we door het gebied van the Grand Palace gelopen, het was niet normaal warm en dan hadden we ook nog eens lange broeken aan en shirts met lange mouwen, aangezien dat bij tempels verplicht is. The Grand Palace zelf was niet open en na foto's met de wacht gemaakt te hebben zijn we per tuk tuk terug gegaan naar Khao San Road.

Maandag 19 maart wederom vroeg op om een taxi te nemen naar het congres van DASTA. De taxichauffeur deed er super lang over en naar mijn idee had hij niet echt een idee waar hij heen moest. Op een gegeven moment heb ik Gisi gebeld, en zij zei dat ik uit moest stappen en legde per telefoon uit hoe ik het laatste stukje moest lopen. Gelukkig kwam ik nog op tijd op het congres aan. Bert nodigde me uit om naast hem te komen zitten, en meteen werden er foto's van Bert en mij gemaakt. Ik vond het maar allemaal apart, maar Bert legde uit dat dat was omdat we één van de weinige blanke gezichten waren. Het congres ging over sustainability in Thailand, met professoren uit Australië en Nieuw-Zeeland. Het hele congres werd gefilmd en toen ik een vraag stelde, was ik op alle schermen flink ingezoomd weergegeven. In de pauze, was het echt grappig hoeveel mensen op me af kwamen en mijn mening over bepaalde zaken wilde weten. Dat was wel heel apart. Ik ontmoette ook nog een paar studenten die in Bangkok een master in toerisme volgde. Een man regelde voor mij een interview met de directeur van TAT Chiang Mai. Op weg naar het congres had ik een Starbucks gezien, dus na het congres kon ik het niet laten om daar even naar binnen te gaan en een frappuchino chocolade met een klein beetje koffie te bestellen. Sorry, voor de mensen die nu van hun stoel zijn gevallen. Ongelooflijk, maar waar sinds halverwege Sydney, lust ik ijs chocolade met een scheut koffie erin en slagroom bovenop. Wie had dat ooit gedacht, dat ik nog eens koffie lekker zou vinden. Ik moet zeer zeker het recept te weten komen, zodat ik het in Nederland zelf kan maken :) Ik ben nog een stukje gaan lopen, maar ik had blaren op m'n voeten van Gisi's schoenen (die ik had mogen lenen, aangezien ik zelf alleen slippers mee had), dus heb ik een tuk tuk naar mijn hotel genomen. Aangezien ik geen grote honger had, liep ik bij Subway naar binnen om een broodje te bestellen. Hier ontmoette ik een meid uit Noorwegen, die als zuster werkte, om al haar reizen te kunnen betalen. Ze keek er nu al weer naar uit dat haar contract in september zou verlopen. Ondanks ze een contractverlenging kon hebben, kon ze niet wachten totdat het erop zat en ze weer een nieuwe reis zou kunnen maken. Na samen gegeten te hebben, gingen we beide naar ons eigen hotel toe.

Dinsdag was de tweede en laatste dag van het congres. Met m'n bagage mee vertrok ik naar het congres toe. 's Ochtends kregen we een college van Susanne Becken en 's middags hadden we een sessie waarin het hele publiek meedeed. Dat was best wel interessant, om de mening over zaken van het publiek te horen. Aan het eind van het congres werd er een foto gemaakt van alle aanwezigen en vroegen de master studenten of ze met mij op de foto mochten ;) Na nog een frappuchino bij Starbucks gehaald te hebben vertrok ik per taxi naar het treinstation om daar de nachttrein van 18:10 uur terug te pakken naar Chiang Mai. Ik had mijn vliegticket namelijk niet meer kunnen wijzigen. In de trein kwam ik Monja en haar vriend tegen, 2 fysiotherapuiten, die beide in Graz, Oostenrijk werkten. Ze dachten dat ze 1 bed boven en 1 bed onder geboekt hadden, maar het bleken 2 boven bedden te zijn, die achter elkaar gelegen waren en niet tegenover elkaar. Ik vond het niet erg om met z'n drieën bij mijn zitje te zitten. 's Avonds werden de bedden klaar gemaakt en voordat ik het gordijn volledig kon sluiten, was ik al in slaap gevallen. Rond 22:30-23:00 uur werd ik wakker en heb ik het gordijn gesloten om verder te slapen. 's Ochtends werd ik wakker, maar ik vond het wel lekker om nog even in bed te blijven liggen. Door het raam zag ik het landschap voorbij komen, bergen en dorpjes, maar het viel nog niet mee om dat liggend te zien. Van de Starbucks had ik nog een blauwe bessen muffin, en inderdaad van eten in bed, krijg je een hoop kruimels. Vooral als je de muffin uit je handen in bed laat vallen :s Met een uur vertraging kwamen we in Chiang Mai op woensdagochtend aan. Samen met Monja en haar vriend nam ik een pick up naar mijn hotel. Zij konden gelukkig ook nog een kamer krijgen. In het hotel aangekomen zag ik op mijn laptop dat ik een meeting had met mijn groepsgenootje Mike, dus na van broek snel gewisseld te hebben, op weg naar de McDonald's. Na 5 minuten te laat te zijn en Mike niet gezien te hebben, ben ik naar een restaurant gegaan met internet. Het bleek dat er een tweede McDonald's in Chiang Mai was, waar Mike op mij stond te wachten. Uiteindelijk kwam Mike naar mij toe en hebben we onze vragen doorgenomen voor het interview met de TAT Chiang Mai wat ik geregeld had. Van de meeting met Mike ging ik door naar het interview. We hadden een afspraak met de directeur, maar aangezien die in een conference call zat met de gouverneur, konden we de marketing manager interviewen. Na het interview had ik een group meeting. Op de group meeting kwam naar voren dat mijn groep me nodig had in het weekend om ons project et kunnen afronden, dus jammer genoeg, dag Laos. Ik moest mijn weekend annuleren. Samen met Monja en haar vriend ben ik weer eens een keer bij The Writers Club gaan eten. Vanzelfsprekend was ik na de meeting helemaal kapot van de afgelopen dagen.

Donderdag hadden we om 9 uur wederom een group meeting en daarna gingen we met enquêtes op pad. Binnen een paar uur had ik mijn 25 ingevuld en heb ik nog een pedicure genomen. Om 17 uur hadden we wederom een group meeting. Pff, wat had ik een reuze honger, na de meeting ben ik naar een Duits restuarant bij de Night Market gegaan, om de eigenaar de enquête in te laten vullen. Echter de eigenaar bleek er toch niet te zijn, dus ik dacht, dan ga ik ook wel ergens anders eten. 2 restaurants verder, had de eigenaar een Vlaam me 's middags netjes geholpen, dus ben ik daar heerlijk gaan eten. Voor een keer mocht ik mezelf verwennen, met groentensoep, biefstuk met kruidenboter, groenten en aardappelpuree. Eén van de obers deed me aan Yandi denken (Nederlandse skileraarcollega) en daar moest ik wel om lachen in mezelf, aangezien dit een Thai was.

Vrijdagochtend moest ik van kamer wisselen in Grace Boutique House, aangezien ik eigenlijk naar Laos zou gaan, was mijn kamer al geboekt. Dus alles ingepakt, aan de schoolopdracht gewerkt, 10 kilo bagage weggebracht om te verschepen naar Nederland. Ik hoop dat het ook echt met het schip mee gaat en niet dat ik dadelijk Thaise mensen met mijn kleren aan zie lopen :s Vervolgens moest ik nog naar het toeristen politiebureau, wat ze heel slim buiten het centrum van Chiang Mai hebben liggen, zodat zo weinig mogelijk toeristen het zoeken om daar helemaal heen te gaan. Ik ben namelijk mamma's wit gouden ring verloren of hij is gestolen, dus daar moest een officieel rapport van gemaakt worden voor de verzekering. Ik had geluk bij het naar buiten lopen van het politiebureau dat net een rode pick up (taxi) kwam aanrijden en ik mee terug kon naar Chiang Mai centrum. Vervolgens even om af te koelen het zwembad ingesprongen, en weer verder gewerkt aan de schoolopdracht. Om 18:30 uur weer een group meeting, waarna ik bij The Writers Club ben gaan eten. Eén van de medewerkers was wel erg benieuwd naar wat de Half Moon Party was en de Full Moon Party van Ko Phangan. Ik heb het haar uitgelegd, maar ze kon het zich toch niet echt voorstellen, dus heb ik beloofd om haar van mijn camera een keer foto's te laten zien.

Zaterdagochtend 24 maart was het wederom vroeg opstaan, met wat klasgenoten verzamelen bij de Chiang Mai Gate, om vervolgens twee fotografen & journalisten, Ron & Oliver te interviewen, die al jaren en jaren in Chiang Mai wonen. Na het interview zijn we in het restaurant van Ron's vrouw gaan lunchen en na de lunch had ik eigenlijk weer direct een group meeting met mijn eigen groep. Het zit er bijna op in Chiang Mai en aankomende dagen zullen gekenmerkt worden met het aan elkaar schrijven van het rapport en de presentatie in elkaar zetten. Erg genoeg ben ik blij wanneer we Thailand weer verlaten, aangezien dan onze opdracht er hier op zit. Ik mis mijn reisvrijheid een beetje, maar die komt vanzelf wel weer.

Dikke xuz en love ya, Mariska :)

P.S. Voor de foto's bij dit verhaal, klik op onderstaande link:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.351722064871622.81101.100001014930007&type=1&aft=351799674863861&l=0295162103

Best weekend EVER… Take it easy, take a Sisi. --> Duurt wel even voordat je deze gelezen hebt…

Na woensdag aan de opdracht voor school gewerkt te hebben, gingen Bobby, Edit en ik samen naar de ‘Bondi Open Air Cinema'. Voor vertrek was Edit van plan om sandalen aan te doen en geen jas mee te nemen. Wonder boven wonder nam ze mijn advies aan om dichte schoenen aan te trekken en een jas mee te nemen. Bepakt met twee dekens waren we eindelijk klaar om te gaan, toen mevrouw het toch te warm vond om haar jas mee te nemen. Bobby en ik (waarschijnlijk vooral ik) hebben haar geen kans gegeven om haar jas naar de kamer te brengen. Bij Bondi Beach aangekomen, bleken we de eerste te zijn en hebben we één van de dekens neergelegd, om zo vast een mooi plekje te reserveren. Nog ff snel wat drinken gekocht om daarna te gaan chillen op de deken. De avond begon gezellig met wat live muziek. Een gitarist en trombonespeler vormde samen een duo. Ook al had ik nog nooit over een combinatie als deze nagedacht, het klonk echt heel goed samen.

Zoals jullie waarschijnlijk al konden raden, na 2 minuten had Edit het koud en haar jas al aan. Na de live-muziek was er een korte promotiefilm, waarin ze promootten om elke keer wanneer je naar het strand gaat, 3 stuks afval van het strand te verwijderen. Hierna kwam er een film waarin ze in Indonesië op/door mega golven aan het surfen waren. Echt continue verdwenen de surfers in een tunnel en hoe klein ook de ruimte was, ze kwamen continue weer uit de golf gesurft. We waren niet helemaal zeker of dit het begin van de film van de avond was. Edit vond er geen bal aan en lag onder de deken bijna te slapen. Na een tijdje verliet ze de film, omdat ze het niet leuk vond. Exact toen Edith wegliep, begon de film ‘Fighting Fear'. Bobby en ik vonden het niet erg dat ze wegging, want wij wilden liever in stilte van de film genieten. De film was echt mooi, het was eigenlijk meer een documentaire, over een ware vriendschap tussen twee jongens, die opgroeien onder dezelfde omstandigheden (gescheiden ouders), beiden surfte ze, waarbij één professioneel surfer werd en de ander een master in mixed martial arts. Het was een biografie van hun leven, hoe ze hard surften, feesten en dronken, om zo indruk te maken op de oudere jongens. Het moest natuurlijk een keer goed fout gaan, en daarbij telde ‘how a good friend can change your life'. Aan het eind van de film, stond de master in mixed martial arts films te signeren.

Terug in het hostel aangekomen, wilden alle medewerkers, de volgende dag naar ‘Breakfast at Tiffany's', toen ze hoorde dat die draaide en met de korting die ik gevonden had, maar 15 dollar kostte i.p.v. 22 dollar. Ha ha mijn idee, had opeens een nieuwe hype gezet en iedereen in het hostel had het opeens over de Bondi Open Air Cinema. Allemaal begonnen ze op het internet te boeken.

Donderdagavond had ik alvast mijn koffer ingepakt (22,15 kilo), aangezien we de volgende dag naar Melbourne zouden vliegen en ik geregeld had, dat we dan niet voor de kamer zouden hoeven te betalen in Sydney. Vrijdag stond ik al om 7:30 uur naast mijn bedje, zodat ik vroeg met m'n huiswerk zou kunnen beginnen. Na het ontbijt, heb ik al m'n spullen uit de kamer gehaald en mijn kussensloop en het onderlaken van het bed gehaald. Edit wilde in de kamer blijven studeren, dus ik had al extra gezegd dat ze dan moest vragen hoe laat ze de kamer zou moeten verlaten. 's Ochtends had ik al meteen mijn sleutel van de kamer ingeleverd en ben ik in de lobby aan m'n schoolwerk gegaan. Op een gegeven moment zei Jade, één van de eigenaren, dat Edit nog steeds in de kamer was en al dus 45 minuten te laat was met uitchecken. Ik werd vriendelijk verzocht om haar dat te gaan vertellen. Pff, ik zei tegen Jade dat ik bijna het gevoel had, dat ik haar moeder wel leek, aangezien ik alles continue aan het regelen ben. Hij moest wel lachen, toen ik zei dat dat van de zotte was, aangezien Edit 4 jaar ouder is dan ik.

Aangezien ik al uitgecheckt was, had ik geen sleutel meer om bij de kamers te komen, dus kreeg ik een sleutel mee. 9 trappen, elk 8 treden omhoog, om erachter te komen dat ze nog steeds niet alles had ingepakt. Ik heb het haar medegedeeld en ben toen weggegaan. Ik dacht het is prima, ik had al m'n eigen spullen al die ochtend al die trappen naar beneden getild, en ik was echt niet van plan om haar spullen ook nog eens naar onder te tillen. Vervolgens duurde het nog zeker een half uur voordat ze onder in de lobby was, en toen bleek ze ook nog eens zo snugger te zijn geweest om het dekbed niet uit het laken gehaald te hebben. Ze had het gewoon in z'n geheel mee naar onder genomen :S

Toen we op de shuttle bus die ons naar het vliegveld zou brengen, aan het wachten waren, vroeg ik of Jade nog wat had gezegd, dat ze zo laat was met uitchecken. Volgens haar had hij niks gezegd en ze begreep ook niet waarom hij wat gezegd zou moeten hebben. Dus ik zei dat ze meer dan 45 minuten te laat met uitchecken was en dat Jade daarover tegen mij niet zo vrolijk deed. Kwam ze met het commentaar: Wat? Een uur later is niks, het is geen 5 sterren hotel. Dus ik probeerde nog te zeggen dat de kamer schoon gemaakt moest worden voor de volgende gasten. Werd ze opeens giftig en ik mocht er niks meer over zeggen, anders werd ze boos. Ik dacht, wat?. Dit keer liet ik ‘t ‘m er niet bij zitten, dus ikke: Hoezo zou jij boos worden? Van jouw gedrag word ik boos. Doordat zij niet op tijd uitcheckte werd ik lastig gevallen tijdens m'n schoolwerk om even 9 trappen, elk 8 treden, op en af te lopen. Ik had bijna gezegd: Hallo, je bent geen prinses, maar ik kon me net inhouden. Na deze discussie waren we beide maar even stil. De shuttle bus kwam, dus gedag tegen Bobby gezegd en op naar het vliegveld, waar we al snel Maartje, Jessica en Marlies ontmoetten.

In Melbourne aangekomen, was ik echt beduusd, van de aankomsthal, als je het al zo zou kunnen noemen en de hitte die ons in het gezicht sloeg (36 graden). Een soort container moest het toiletgebouw voorstellen, 1 bagageband, geen muren, maar gewoon gaas en door een draaipoort stond je direct helemaal buiten. Ik heb direct de Skybus genomen naar Southern Cross Station en daarna tram 96 naar St. Kilda. Het hostel Coffee Palace had ik snel gevonden. De check-in was wel erg apart. Ik had een 10-persoons dames kamer geboekt, maar die was al vol dus hadden ze me op een 4-persoons kamer ingedeeld voor 27$. Maar ik dacht me te herinneren voor 25$ geboekt te hebben. Dus ik zei dat, zegt ie ja dat komt doordat je op een kleinere kamer slaapt en de prijs daarvoor is normaal gesproken hoger, dus we hebben je al een plezier gedaan. Daar was ik het uiteraard niet mee eens, maar het had ook geen zin om met hem erover te praten. Toen ik nog wat dingen van bezichtigingen wilde weten, moest ik wachten totdat ie de mensen achter mij in de rij had geholpen, hoewel ik ook gewoon netjes op mijn beurt had gewacht. Ik vond het allemaal een beetje apart gaan. Nadat ik m'n lakens op m'n bed had gelegd, heb ik tram 16 naar het centrum genomen. Ik moest nog haasten, maar gelukkig was ik op tijd op de 88^ste verdieping van Eureka Skydeck, om de zon onder te zien gaan in Melbourne. Van boven had je een schitterend uitzicht over de stad en ik wkam erachter dat ik via het glas met de belichting kon spelen, waardoor ik zelf in de foto gespiegeld werd. Na het Skydeck ven ik naar de ‘Chill on Lounge', een ice lounge, waar alles binnen van ijs was en allemaal ijssculpturen binnen stonden, gegaan. Maximaal 30 minuten mocht ik binnen blijven. Uit een glas van ijs dronk ik een cocktail en een shotje, uiteraard met handschoenen aan. De barman was van Canada en stond in een dik overall te werken. Na ongeveer 20 minuten binnen te zijn, begon ik het toch echt wel koud te krijgen. M'n neus was bijna bevroren. Om warm te blijven begon iedereen maar een beetje te dansen. Na het maximale toegestane half uur in de Ice Lounge ben ik terug naar de tramhalte gelopen. Natuurlijk vertrok net mijn tram toen ik eraan kwam lopen, maar uiteindelijk was dat helemaal niet erg, aangezien ik op een bankje kon genieten van live Jazz muziek dat uit een van de bars stroomde. Terug in het hostel ben ik lekker naar bed gegaan, om zaterdag om 6 uur alweer op te staan voor de Great Ocean Road. Netjes op tijd werd ik opgehaald en na een overstap gingen we op weg naar de Great Ocean Road. Iedereen moest zich voorstellen en wat wel echt apart was dat er 9 Duitse jonge meiden bij waren die allemaal als au pair werkten in Melbourne. De eerste stop maakte we bij Bells Beach, een schitterend strand waar talrijke surfers in het water lagen om een golf proberen te pakken. Schitterende huizen bevonden zich naast de weg. Bij het board ‘Great Ocean Road' moesten we natuurlijk even een foto maken. Op het strand van ‘Coalmine Creek' probeerde ik een ‘jump' foto te maken. We reden langs schitterende baaien. Onderweg stopten we op een plek waar we wilde koala's zouden kunnen zien. En inderdaad zagen we een koala met 2 papegaaien in een boom. Naar mijn idee hing die koala toch wel levenloos in die boom en ik vroeg me dan ook af, of het geen toeristentrekkertje was en de koala gewoon opgezet zou zijn. Ik kreeg van iemand wat vogelzaad en direct vlogen de papegaaien op me af. Met vleugels slaand, vechtend, wie er bij mij op de arm mocht zitten. Eén van de papegaaien wilde niet meer bij mij weg, en zelfs toen het voer op was, bleef hij zitten. Ik probeerde nog de papegaai over te zetten naar Edit's hand, maar de vogel ging gewoon uit Edit's hand eten en bleef op mijn hand zitten, ook al probeerde ik de afstand te vergroten, zodat hij zou overstappen. Continue waren toeristen foto's aan het maken van mijn hand en de papegaai. Opeens bewoog de koala, dus toen kwam ik erachter dat hij toch echt ‘echt' was. Na de koala's vertrokken we naar ‘Otway's Rainforest', met de hoogste boom van Australië en bomen met haren eraan. Henning, onze gids en chauffeur vertelde dat er in Australië ook veel ‘bushfires' zijn, maar dat sommige planten en bomen ook niet zonder deze bushfires kunnen leven, hierdoor voeren ze ook vaker in natte perioden gecontroleerde bushfires uit. Toen Henning een foto van Edit en mij in een boom wilde maken, zag hij opeens iemand achter ons staan, dus ik vroeg of ze even aan de kant wilde gaan. Wat doet ze, bukt ze. Ikke , uhhmm sorry, maar zo sta je nog steeds op de foto, wil je even deze boom verlaten. En eindelijk snapte ze ‘t. Dus op een foto zie je nu een Aziatisch hoofd in de boom.

Na het ‘rainforest' gingen we op pad naar de '12 apostles', jammer genoeg zijn er nog maar 7 van over. Het kleurenpalet van de rotsen is gewoonweg schitterend. Onze weg vervolgden we met ‘Loch and Gorge' een baai met vele rotsen, waar in 1878 een Brits schip tegen de rotsen op sloeg doordat ze het flink op een drinken hadden gezet en hierdoor te laat erachter kwamen dat ze te dicht bij de rotsen vaarde. Eva en Tom waren de enige die de schipbreuk overleefde. Het was een bloedhete dag, ik geloof tot bijna wel 39 graden, dus het was echt heerlijk om even het water in te springen in de baai van ‘Loch and Gorge'. In 1990 was een gedeelte van de London Bridge afgebroken. Het verhaal gaat dat er 2 geliefden waren, die al een tijd geen dag samen vrij hadden gehad om in hun relatie te investeren, dus hadden ze een datum afgesproken om naar een romantisch plekje te gaan. Ze passeerden een bejaard koppel op de London Bridge. Opeens zakte een deel van de London Bridge weg, waardoor het verliefde koppel opgesloten zat op de London Bridge. Door een mediahelikopter werden ze uren later bevrijd, maar doordat ze beide een ‘sickie' (ziektedag) hadden genomen, probeerden ze zo snel mogelijk met hun gezicht naar beneden weg te komen. Onderweg naar ‘Ned's Beds' hostel moest Henning erg voorzichtig rijden, aangezien kangaroes elk moment de weg konden oversteken. Op een gegeven moment zagen we meer dan 50 kangaroes in een veld rond hupsen. Echt een schitterend gezicht. Bij het hostel aangekomen was ik zo slim, om snel naar binnen te gaan en direct het onderste gedeelte van een stapelbed uit te kiezen. Aangezien op zondag het ontbijt van 6 tot 7 uur zou zijn, ging iedereen betijds naar bed. Zondag was ik de eerste die opstond, namelijk om 5:30 uur. Twee keer direct na elkaar, werd er op de badkamerdeur geklopt, beide keren antwoordde ik met ‘occupied' (bezet). Na de tweede keer maakte ik de deur open: Moet je naar het toilet? Nee, antwoordde het meisje: Ik wil douchen. Ikke, dan moet je wachten en maakte de deur dicht. Tss, ik had iets van, dan had je maar eerder moeten opstaan. Nu moet je maar even wachten totdat ik klaar ben. Na het ontbijt gingen we naar het veld achter het hostel, wat eigenlijk meer de grote van een stacaravan had. Op het veld liepen meer dan vijftig wilde kangaroes, eerst bleven we achter de omheining, maar al snel liepen we tussen de wilde kangaroes. De kangaroes lette erg goed op, en hupsten continue verder. Na een tijdje waren alle kangaroes vertrokken. Ik had een straatbord met een kangaroe erop ontdekt en nadat ik er een paar foto's gemaakt had, stond opeens onze hele groep naast het bord. Met onze gids gingen we een berg bewandelen naar een uitzichtpunt over het dorp Halls Gap. Onderweg zagen we verbrandde bomen, het uitzicht was prachtig, halverwege klom ik op een grote rots om daar foto's te maken en bijna bij de top aangekomen, moesten we continue rotsen beklimmen om naar de top te komen. Fantastisch, voelde het om geen last van m'n hoogtevrees te hebben. Toen ik rechtop op het hoogste punt stond, gierde de wind om me heen, die was toch wel sterk geworden. Het was werkelijk een fantastisch gevoel. Jammer genoeg, kun je niet op de foto's zien hoe hoog het wel niet was. Na de 2-urige wandeling was ik even in het busje in slaap gevallen, dus toen we bij een museum kwamen over de Aboriginals was ik absoluut nog niet wakker. Na het museum, vertrokken we naar het uitzichtspunt: The Balcony. Voor de Balcony hadden ze op een plaats allemaal stenen op elkaar gezet, dat zag er wel grappig uit. We kwamen een ouder koppel tegen, die nog 10 jaar geleden op de Balcony zelf gestaan hadden. Maar nadat er meerdere doden gevallen waren, is het tegenwoordig niet meer toegankelijk. Een backpacker was namelijk naar onder gaan kijken en toen hij naar onder keek, schoof zijn rugzak mee en is hij van de stenen afgevallen. Na het schitterende uitzicht vertrokken we naar McKenzie Waterfalls. Ik moest lachen toen ik de mensen hijgend omhoog op de trappen hoorde komen, maar toen ik bijna onder was, begreep ik het jammer genoeg, allemaal kleine trapjes naar het onderste punt. De waterval was echt schitterend, en ik kon het natuurlijk niet laten om wederom een ‘jump' foto te maken. Eén keer toen ik omhoog sprong op de steen, sprong ik uit m'n balans, dus probeerde ik met mn armen te balanceren om zo weer op de steen te landen en niet in het water. Gelukkig lukte dat. In Ocean moesten we een meisje eruit zetten, die een bus naar Adelaide zou nemen, daarom kregen wij de tijd om avondeten te scoren. In het dorp, zag ik op de muur staan: Drive-Inn Bottle Shop. Ik dacht daar moet ik een foto van maken, dat ze dit nog niet in Nederland hebben uitgevonden. Uiteindelijk heb ik lekker een Domino's Hawaii pizza besteld en die buiten voor de bus op een bankje verorberd, jummie. Na Ocean gingen we nog naar een wijnproeverij waar ik verschillende wijnen getest heb, de een lekkerder dan de ander en heel vriendelijk mocht ik naar de druiven toe om daar wat foto's te maken. Na de wijnproeverij moesten we nog een paar uur terug rijden naar Melbourne, waar ik in St. Kilda als eerste uit de bus werd gegooid. Na wederom ingecheckt te hebben in hostel Coffee Palace, waar ik nu $2 dollar minder hoefde te betalen, aangezien ik die vrijdag teveel had betaald, vertrok ik naar het strand van St. Kilda. Het was al bijna acht uur 's avonds en het begon lichtelijk te miezeren. Ik ben direct de pier opgelopen waar vandaan je een fantastisch uitzicht had over de skyline van Melbourne. Op de pier staat een schitterend gebouw, waar ik een foto van heb gemaakt, die foto lijkt echt een tekening. Van twee meiden op de tour had ik gehoord dat er pinguins zouden zijn in St. Kilda, maar alsnog was ik verrast toen ik vier wilde pinguins ontdekte. Na een tijdje ben ik weer de pier afgelopen en lekker met m'n blote voeten door het zand op het strand gaan lopen, met m'n haren wapperend in de wind, even m'n hoofd leegmaken, ondertussen toch beseffend dat ik fantastische dingen had meegemaakt in twee dagen, waar ik heel erg dankbaar voor ben. Ook vond ik het heerlijk om de wind om me heen te voelen, omdat ik weet hoe heerlijk mam het vind om uit te waaien op het strand. Ik hoop dat ze door dit verhaal zich kan voorstellen om weer het zand te voelen en de wind voelt rukken aan haar haren.

Het strand deed me denken aan het promotiefilmpje wat ik bij Bondi Open Air Cinema had gezien, over 3 stukken afval meenemen van het strand. Slecht genoeg, werd ik verleid om het te doen, maar m'n nuchtere Nederlandse ik, ruimde uiteindelijk toch niet de troep op die anderen veroorzaakt hadden. Op de terugweg, werd ik opeens door een groep jongens in het Duits aangeroepen, dus ik kon het niet laten, om te laten weten dat ik geen Duitser ben ha ha. Terug in het hostel ben ik al om 22 uur gaan proberen te slapen, aangezien op maandag de wekker al om 4 uur afging. 's Ochtends kwam ik erachter dat m'n haar erg jeukte, en waar ik bang voor was kwam uit, ik had in het hostel luizen opgelopen. Op dat ik het hostel verdacht, kreeg ik totaal geen reactie. Er waren nog geen winkels open dus er zat niks ander sop dan om 5 uur een taxi naar Southern Cross station te nemen en vanuit daar de Skybus naar het vliegveld van Melbourne. 's Ochtends vroeg zaten we: Jessica, Maartje, Edit, Marlies en ik weer in het vliegtuig terug naar Sydney. Voordat ik naar het hostel ging, ben ik eerst naar de apotheek gegaan om anti-luizen shampoo te kopen. 2x heb ik op maandag m'n haar met die shampoo gewassen om zeker te zijn.

Pff ik had er nu 4 vluchten opzitten en heb er de komende 2,5 maand nog 14 te gaan. Tis me wat, beetje te gek voor woorden. Terug in Sydney gekomen begon het leven van de schoolopdracht direct weer. Vermoeid ben ik toen 's avonds bij Tom, de receptionist blijven logeren.

Dinsdagavond heb ik nog even aan m'n afstudeervoorstel gewerkt. Mijn onderwerp begint steeds meer vorm te krijgen en ik zal hier later nog waarschijnlijk wel meer vertellen.

Donderdag 1 maart, hebben we ons eindrapport van Sydney ingeleverd en onze presentatie over onze bevindingen gehouden. Wat een heerlijk gevoel was dat, om klaar te zijn met de eerste bestemming. Om het te vieren hebben we met de drie groepen en de docenten een drankje in de bar genuttigd. Jammer genoeg was het weer erg verslechterd, en regende het continue. Daarom ben ik ook maar vrijdagochtend in het hostel gaan werken aan m'n afstudeervoorstel, 's middags ben ik nog met Mireille voor de laatste keer Sydney ingegaan, toch nog even de schoenen gekocht, die ik echt niet kon weerstaan. Ik zal ze binnenkort op de foto zetten. Mireille was nog niet dichtbij het Opera House geweest, dus zijn we daar ook nog even heen gegaan. Ha ha beide hebben we even het Opera House aangeraakt, vervolgens heb ik m'n koffer in het hostel deels ingepakt en na gratis wijn vrijdag ben ik met de groep van het hostel naar SOHO geweest, een bar op Kings Cross. Tom, de receptionist was ook mee en uiteindelijk kreeg Edit voor de laatste avond haar kamer alleen.

Zaterdagochtend even snel gedoucht, laatste spullen in m'n koffer ingepakt (22 kilo) en de shuttlebus naar het vliegveld genomen. Bij het inchecken begon de grondstewardess opeens moeilijk te doen, dat ik maar 1 handbagage mocht hebben, dus ik zei sorry, maar het is 1 tas + laptoptas + damestas wat mag. Zegt ze dat is geen damestas, ikke, voor mij wel. Ik had namelijk m'n Lowe Alpine rugzak en een cooltas van de supermarkt Coles. Ik moest perse alles in één tas doen, hoewel anderen zelfs een trolley meenamen en nog 2 andere tassen enzo. Dus ik alles in m'n rugzak gepropt en nog maar wat dingen in m'n koffer gegooid. Hierdoor werd m'n koffer vervolgens 23,5 kilo. Vervolgens net voor de security kwam ik erachter dat m'n collega studenten een ‘out of Australia' formulier bij het inchecken gekregen hadden en ik niet, dus ik kon weer helemaal teruglopen naar de check in. Naar mijn mening is Singapore Airlines toch echt niet zo klantvriendelijk als ze beweren. Gelukkig kwam één van mijn wensen uit. We vlogen namelijk in de Airbus 380 van Sydney naar Singapore. Ha ha ik vroeg iedereen ben jij ook een 'virgin' in A380 vliegen. Maar uiteindelijk kon ik weinig verschil ontdekken, het vliegtuig was echt niks meer luxe dan de andere grote vliegtuigen waarmee we gevlogen hadden. In Singapore aangekomen deden Edit en ik luxe door een taxi naar ons hostel te nemen. 's Avonds laat in het hostel aangekomen, ging ik bijna direct naar bed. Om 6 uur werd ik wakker doordat een oude man in de kamer luidruchtig lag te snurken. Ik snapte direct waarom in Australië oudere mensen niet geoorloofd in hostels zijn, namelijk 1 man lag te slapen en 7 anderen op de kamer waren daardoor wakker. Toen ik naar het toilet ging, kwam ik erachter dat heel veel Singaporese mensen al lang op waren en al begonnen aan hun dag. Het was wel leuk om te zien, dat er zoveel Singaporese families in het hostel verbleven op de stapelbedden kamers. We waren er echt denk ik met 5 toeristen in totaal. Na het ontbijt zijn Edit en ik bepakt vertrokken op weg naar Orchard shopping mall. Super leuke winkels zitten in dat winkelcentrum. Wonder boven wonder heb ik niks gekocht. Alleen lunch natuurlijk, een heerlijke ‘Simon & Garfunkel gevulde kippensoep'. Hierna hebben we de metro verder gepakt naar het vliegveld. De metro is erg goed in Singapore georganiseerd en is erg makkelijk en snel om gebruik van te maken. Op het vliegveld zagen we al snel wat andere studenten en Herman-Jan, de docent. Om 14:55 uur vlogen we van Singapore naar Chiang Mai. In het vliegtuig ben ik wat artikelen gaan lezen voor mijn literatuurstudie voor mijn afstudeervoorstel. Vanuit het vliegveld deelde ik met Maartje, Jessica en Raluca een taxi naar ons hotel Grace Boutique House. Raluca had geen officiële reservering gemaakt, maar alleen een mail gestuurd met de vraag of ze een kamer kon boeken. Uiteindelijk was er geen kamer vrij, en vroeg ze of ze bij mij 1 nacht kon slapen. 1 nacht vond ik natuurlijk prima, ook aangezien zij 28 kilo in haar koffer had en die ook nog eens kapot was. Op weg naar een geldautomaat liepen we over de Sunday Market, en bij het douchen was ik direct al door 1 mug geprikt. 's Avonds zijn Raluca, Niklas en ik nog naar de Night Market gegaan.

Maandag 5 maart kwamen Maartje, Jessica, Raluca en ik al direct te laat aangezien de chauffeur te ver was gereden, hij was al helemaal uit Chiang Mai gereden. 's Ochtends hadden we een tour naar de hoogste Wat (tempel) van Chiang Mai. Het viel me wel erg op dat sinds 2009, laatste keer dat ik er geweest was, dat het toch wel nog meer toeristisch was geworden. En 's middags hadden we een gastcollege van Bart van Walbeek, de master of disaster. Hij wilt gelukkig wel wanneer ik mijn afstudeervoorstel af heb, het inkijken en aangeven waar er nog gaten in het rapport zitten.

Dit is nu mijn tweede keer Thailand, en ja het is een schitterend land met over het algemeen vriendelijke mensen. Maar ik vind de armoede toch wel erg confronterend. Ik word hier liever niet zo direct mee geconfronteerd, ook denk ik dat er ook wel gespeelde armoede is (bedelaars). Jammer genoeg, merk ik om me heen, dat sommige Thaise mensen misbruik proberen te maken van de toeristen, door hogere prijzen te vragen. Ik denk toch dat ik beter in de Westerse wereld pas, dan in deze wereld. Ik zou hier denk ik ook niet kunnen wonen. Ik moet echt weer opnieuw de mooie kanten van Thailand vinden. Maar dat gaat natuurlijk helemaal goed komen :)

De foto's van dit pagina lange verhaal staan op:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.334916003218895.77526.100001014930007&type=3

Three words: ONE BIG ADVENTURE!

Op donderdag 16 februari waren Gladys en ik op weg naar de bushalte, toen we plotseling op een oorlogsceremonie inliepen. Was super mooi, bij een herinneringsmonument waren veteranen samen gekomen, de harmonie van de navy speelde muziek en een groepje van schoolmeisjes zongen mee. Na een tijdje geluisterd te hebben gingen we verder per gratis bus (lijn 555) naar Chinatown. Ik wilde graag de ‘Sesam Chicken' eten. Gladys had mij dat een keer laten proeven en 't was super lekker. Bleek net dat dat tentje gesloten was, dus vervolgens koos ik maar voor ‘Honey Chicken'.

Vrijdagavond hadden we in het hostel, zoals elke vrijdag: gratis wijn vrijdagavond. Was de eerste keer dat ik eraan meedeed, en daarna ben ik nog met de mensen van het hostel uitgeweest. Ainsleigh en ik zouden eigenlijk maar voor 1 tot 2 drankjes gaan, aangezien we zaterdag naar de Blue Mountains wilde gaan. Ainsleigh was vanaf het begin haar paspoort vergeten, dus moest meteen terug, daarna heb ik haar ook niet meer gezien. Na 2 drankjes bij SoHo ben ik met Tom, de receptionist naar een andere bar/club gegaan. Daar hadden ze op de vijf verdiepingen, per verdieping verschillende muziekstijlen. We begonnen bovenaan en uiteindelijk eindigden we op de laagste verdieping waar een drummer en gitarist live muziek speelde.

Mijn plan was om 06:40 uur op te staan de volgende dag, zodat ik vroeg genoeg bij de Blue Mountains zou zijn. Om 3 uur had ik 't wel gezien en ben ik bij de receptionist blijven slapen. Beide wekker gezet op 06:40 uur en volgende dag, dacht ik hmm, ik ben wel vroeg wakker voordat ik maar een paar uur kon slapen. *Pieppp*, bleek het 8:40 uur te zijn. Beide wekkers waren niet afgegaan. Dus ik snel terug naar 't hostel, omkleden, tas mee en Ainsleigh wakker maken, aangezien zij geen wekker had. Pas bij de 2^e keer kloppen werd de kamer door haar kamergenootje open gemaakt. Ha ha Ainsleigh had een kater van jewelste dus ze ging niet mee.

Dus ik met m'n slaapkop de trein in bij Kings Cross, overstappen op Centraal en vervolgens nog 2 uur in de trein zitten naar Katoomba. Het viel me mee, dat ik pas op 't einde van de rit in slaap viel voor een half uurtje. Onderweg naar de Blue Mountains lopend, vroeg ik me af of ik toch echt goed liep. Dus, vroeg ik het maar ff aan een meisje die achter me liep. Zij was ook op weg naar de Blue Mountains en bood mij aan om met haar mee te lopen. Bij de Blue Mountains aangekomen begon ze mij te vertellen over het verhaal achter de ‘3 zusters' (stenen) en bood ze me aan om samen met haar een tocht te maken door de Blue Mountains. Natuurlijk nam ik dat aanbod direct aan en ik dacht 't is wellicht wel handig om me even voor te stellen. Kara, is een Australische studente medicijnen in haar laatste jaar. Na al een paar trappen gelopen te hebben vertelde ik aan Kara dat het grappige was dat ik hoogtevrees heb. Zij echt van: I'm sorry, van dat ze niks gevraagd had. Maar ik bedoelde dat 't grappig was, want ik had er geen last van. Aangezien ik er niet over nadacht en mezelf dus niet bang maakte. Bij de Giant Stairway aangekomen, bleek dat hij gesloten was. Je mocht niet verder wandelen. Ha ha, Kara, ohh dit is niet zo erg en klom om het hekje heen. Ha ha ik voelde het avontuur door m'n aderen stromen en ging achter haar aan :) Op een gegeven moment kwamen we erachter waarom het pad gesloten was. Blijkbaar was er een aantal weken geleden een hele erge storm geweest, waardoor de grond verzakt was. Hele bomen waren omgevallen, zand, takken en planten over het pad gevallen, en de railing van het pad had het compleet ook begeven. Onder en boven de omgevallen bomen door klauterend, gingen we op het pad verder. Op een gegeven moment, voelde ik opeens auuwwww. Keek ik in m'n schoen, zat er een bloedzuiger op m'n voet. Ik haalde hem er gewoon met m'n vingers er af. Zat ie direct vast aan m'n vinger, voordat hij vervolgens daar nog een keer in kon bijten, had ik ‘m gelukkig weg geslingerd. Vervolgend bleek Kara ook bloedzuigers te hebben, maar haar hadden ze gelukkig nog niet gebeten. Zij wilde ze niet met haar vingers aanraken, dus probeerde ze met een twijgje uit haar schoenen te vegen. Onderweg kwamen we op een gegeven moment nog 2 jonge Nederlanders tegen die in Sydney wonen. Zij hadden blijkbaar ook last van de bloedzuigers. Op een gegeven moment was het pad versperd, dus ik dacht, zouden we een afslag gemist hebben, maar er was nergens een afslag geweest. Na een tijdje stonden de Nederlanders achter ons. Bleek dat een stukje van de berg over het pad was gevallen, dus wij wederom weer over de railing geklommen, om weer op het pad te komen. Sneller dan we verwacht hadden, kwamen we op het einde van het pad uit. We hebben nog even wat uitleg over de mijnen bekeken, voordat we één van werelds steilste treintjes omhoog namen. Pff, toen Kara dit vertelde werd ik wel even nerveus voor wat er komen zou. Maar het viel gelukkig 100% mee. Vanuit de Blue Mountains liepen we weer terug naar het treinstation in Katoomba om de trein terug te nemen naar Sydney. In de trein direct onze schoenen uitgetrokken om te controleren op nog meer bloedzuigers. Gelukkig geen, pfff. Echter in het hostel aangekomen, toen ik m'n sok uittrok, werd ik me opeens flink door een dikke bloedzuiger in m'n voet gebeten. Dus ik haalde hem er wederom met m'n vingers er vanaf. Bloeden dat m'n voet deed. Iewww, zat ie ook direct aan m'n vinger vast. Ik meteen, deur open, maar teon bedacht ik me nog net op tijd, ik heb geen sleutel, die ligt op de kamer. Dus ik heb ‘m de hal opgeslingerd en nadat ik m'n eten op had gegeten, in m'n etensdoosje gedaan en in de badkamer prullenbak weggegooid. Het was een super leuke avontuurlijke dag geweest, ik had deze dag echt niet willen missen en ik hoop dat ik ‘m nog lang zal herinneren...

Zondag ben ik om 5:30 uur opgestaan, om om 06:15 uur aan te lopen naar Circular Quay waar vandaan de ferries vertrekken naar Manly Beach. Toen ik het hostel uitliep, was het uitgaansleven van zaterdagavond in Kings Cross nog volop bezig. De rest van Sydney lag nog echt te slapen, was wel leuk om die kant ook een keer te zien. Bij de ferry een ticket gekocht en de loopplank was open om de ferry op te kunnen. Na een tijdje vond ik het toch wel raar dat ik de enige was die op de boot was, dus ik dacht ik ga het maar even navragen of deze ferry toch echt naar Manly als eerste gaat. Dus ik op zoek naar een medewerker, zegt ie dat deze ferry nog niet ging en hoe ik op de ferry was gekomen. Bleek dat de naastgelegen ferry als eerste naar Manly ging. Dus ik snel naar de andere ferry rennen, aangezien het 7:13 was en de ferry 2 minuten voor vertrek gesloten zou worden. Pff, net op tijd aan boord, aangezien de ferry om 7:15 uur vertrok. Ik ben lekker voor op de ferry buiten gaan zitten, foto's gemaakt van het uitzicht en om 7:45 uur in Manly aangekomen direct door naar het Manly Beach gelopen. Tribunes waren nog echt leeg, dus ik een heerlijk plaatsje uitgezocht. Om 8 uur zouden de mannen eigenlijk beginnen, maar omdat het water nog te hoog stond en er nog teveel mensen aan het surfen waren binnen het wedstrijdgedeelte. Werd het uiteindelijk 8:45 uur voordat ze begonnen. Super kicken, om het mee te maken. Ik had eigenlijk gedacht dat ze tegelijkertijd op de golven zouden surfen. Maar blijkbaar is er een prioriteitssysteem, wie prioriteit heeft mag als eerste een golf pakken, pas als diegene een golf heeft gepakt, heeft de tweede persoon prioriteit. Hierbij is er weer een hele strategie die ze toepassen.

De Australian Open of Surfing werd voor het eerst gehouden en is een gratis event. Wat heel mooi is dat de surfers door de menigte lopen om bij het water te komen en de hele menigte ze respecteert, door ze niet van tevoren niet lastig te vallen. Op deze manier kunnen de surfers in hun concentratie blijven. Je merkt wel dat de mannen nog steeds beter zijn in surfen dan de vrouwen. Maar was echt super kicken. Ik heb echt van 8 uur 's ochtends non-stop zitten toekijken tot een uur of 14, totdat alle finales geweest waren en de winnaars ook bekend waren. Ik ben niet eens tussendoor naar het toilet geweest. Na het event, heb ik een ‘score card' opgehaald, waarmee je op het terrein zou kunnen sparen voor gratis producten. Bij mij werkte het niet helemaal, degene voor mij bleek op zijn pas mijn naam te hebben en 1 machine was kapot enzo. Uiteindelijk heb ik m'n liefste lach opgezet en gevraagd of ik ajb een pet zou mogen hebben, aangezien ik helemaal uit Nederland kwam. Hij zou kijken wat hij voor me kon doen, en ja hoor, blijkbaar werkt m'n lach nog, want hij kwam terug met een pet van Billabong. Jammer genoeg niet degene die ik het liefste wilde met de tekst: Life's better in board shorts' erop. Maar nu had ik toch een gratis pet, anders had ik die nog moeten kopen. Iedereen op de tribune droeg bijna namelijk een pet, dus ik had m'n shirt maar met 'n elastiek op m'n hoofd vast geknoopt, om mezelf te beschermen tegen een zonnesteek.

Ik kan niet wachten om zelf weer op een surfboard te staan. Het was al wat ik in Bali wilde gaan doen, maar nu wil ik het voor 1.000%. Uiteindelijk ben ik rond 16:30 uur terug gegaan per ferry naar Sydney. Hoe leeg de ferry in de ochtend was, het tegenovergestelde was nu het geval :s Door de Royal Botanical Gardens ben ik heel sereen terug gelopen naar het hostel, lekker een douche genomen, om vervolgens erachter te komen dat m'n sleutelbenen flink verbrand zijn. Dus nu flink met de after sun aan het smeren. Zondagavond heb ik gezellig samen met Ainsleigh en Bobby in het hostel nog lekker ouderwets Monopoly zitten spelen. Toen ik uiteindelijk m'n bed aanraakte was ik toch wel echt piem af.

Party people, het is me eindelijk vandaag gelukt om m'n vlucht te wijzigen. Dit betekent dat ik in plaats van 2 mei op dinsdag 15 mei om 07:10 in Amsterdam zal aankomen :). Dus nu kunnen eindelijk m'n tours door Maleisië geboekt gaan worden :D Op dit moment ga ik alleen, maar na afgelopen weekend in m'n eentje erop uitgetrokken te zijn en zoveel avonturen beleefd te hebben, zie ik dat misschien nog wel meer zitten...

Alle nieuwe foto's staan trouwens nu op deze site!

Work, pleasure, having a good time :)

Je zult het niet geloven, maar ik breng hier hele dagen in de staatsbibliotheek door. En nog moeilijker te geloven, het liefste in de sssstttttt stilteruimte. Wat wel echt heerlijk is, is als we meeten in de bibliotheek ik lekker door de Royal Botanical Gardens er naar toe kan lopen en elke keer neem ik weer een andere route en zie ik weer andere dieren en planten.

Ik had hier voor de eerste keer m'n was gewassen en een zakje wasverzachter gekocht. Rook opeens de hele wasruimte naar appel, van die wasverzachter :)

Afgelopen vrijdagavond, zat de eerste week erop en zijn Maartje, Jessica, Marlies, Edit en ik lekker in ons hostel wraps gaan koken en 's avonds naar een bar gegaan. Marlies had slippers aan en dat mocht blijkbaar niet, dus wij terug naar mijn hostel, Marlies mijn ‘famous' rode sneakers aan en toen weer terug bij de bar, moesten we ‘holy crap', 15 dollar entree betalen. Pff daar gingen mijn zuur verdiende centjes, verdiend ik bedoel van de Nederlandse overheid geleend :) Aangezien de andere al binnen waren, zat er niks anders op dan de entree te betalen.

Zaterdag zijn Edit en ik 's ochtends naar Paddy's market gegaan, waar ze een hoop knoemel (souvenirs) verkopen, dus uiteindelijk met lege handen naar huis. We waren net op tijd bij het hostel binnen, want het viel me opeens met bakken uit de lucht. Heel netjes ben ik nog aan m'n huiswerk gegaan en 's avonds zijn Edit en ik met Jessica en Maartje naar het vuurwerk in Darling Harbour gaan kijken, daarna ongekend ben ik wederom aan m'n huiswerk gegaan. Zondagochtend met huiswerk weer opgestaan en daarna met Edit, Maartje en Jessica naar Coogee Beach gegaan. Heerlijk een uurtje op het strand gelegen, voordat we met een paar klasgenoten van Coogee naar Bondi Beach langs de kust zijn gaan wandelen. Op een gegeven moment werden we door de donkere wolken ingehaald, en in Bondi regende het dus.

Vandaag heb ik met Singapore Airlines gebeld om m'n vlucht van Singapore naar Amsterdam op 1 mei te wijzigen naar 14 mei. Nu moet ik woensdag weer gaan terugbellen of ze plaatsen vrij hebben op die vlucht. Nu maar duimen dat het wijzigen me niet te veel geld gaat kosten. De plannen zijn nu om m'n laatste twee weken in Maleisië door te brengen.

Tips voor in Sydney, Chiang Mai (Thailand), Bali (Indonesië) en Maleisië, zijn nog steeds van harte welkom :)

Vanavond had ik een heerlijke lasagne zelf gekookt. Ik had de schaal midden op tafel gezet en ik werd me toch eens jaloers aangekeken. Volgens mij wensten meerdere hostelgenootjes zo'n maaltijd...