Op donderdag 16 februari waren Gladys en ik op weg naar de bushalte, toen we plotseling op een oorlogsceremonie inliepen. Was super mooi, bij een herinneringsmonument waren veteranen samen gekomen, de harmonie van de navy speelde muziek en een groepje van schoolmeisjes zongen mee. Na een tijdje geluisterd te hebben gingen we verder per gratis bus (lijn 555) naar Chinatown. Ik wilde graag de ‘Sesam Chicken' eten. Gladys had mij dat een keer laten proeven en 't was super lekker. Bleek net dat dat tentje gesloten was, dus vervolgens koos ik maar voor ‘Honey Chicken'.

Vrijdagavond hadden we in het hostel, zoals elke vrijdag: gratis wijn vrijdagavond. Was de eerste keer dat ik eraan meedeed, en daarna ben ik nog met de mensen van het hostel uitgeweest. Ainsleigh en ik zouden eigenlijk maar voor 1 tot 2 drankjes gaan, aangezien we zaterdag naar de Blue Mountains wilde gaan. Ainsleigh was vanaf het begin haar paspoort vergeten, dus moest meteen terug, daarna heb ik haar ook niet meer gezien. Na 2 drankjes bij SoHo ben ik met Tom, de receptionist naar een andere bar/club gegaan. Daar hadden ze op de vijf verdiepingen, per verdieping verschillende muziekstijlen. We begonnen bovenaan en uiteindelijk eindigden we op de laagste verdieping waar een drummer en gitarist live muziek speelde.

Mijn plan was om 06:40 uur op te staan de volgende dag, zodat ik vroeg genoeg bij de Blue Mountains zou zijn. Om 3 uur had ik 't wel gezien en ben ik bij de receptionist blijven slapen. Beide wekker gezet op 06:40 uur en volgende dag, dacht ik hmm, ik ben wel vroeg wakker voordat ik maar een paar uur kon slapen. *Pieppp*, bleek het 8:40 uur te zijn. Beide wekkers waren niet afgegaan. Dus ik snel terug naar 't hostel, omkleden, tas mee en Ainsleigh wakker maken, aangezien zij geen wekker had. Pas bij de 2^e keer kloppen werd de kamer door haar kamergenootje open gemaakt. Ha ha Ainsleigh had een kater van jewelste dus ze ging niet mee.

Dus ik met m'n slaapkop de trein in bij Kings Cross, overstappen op Centraal en vervolgens nog 2 uur in de trein zitten naar Katoomba. Het viel me mee, dat ik pas op 't einde van de rit in slaap viel voor een half uurtje. Onderweg naar de Blue Mountains lopend, vroeg ik me af of ik toch echt goed liep. Dus, vroeg ik het maar ff aan een meisje die achter me liep. Zij was ook op weg naar de Blue Mountains en bood mij aan om met haar mee te lopen. Bij de Blue Mountains aangekomen begon ze mij te vertellen over het verhaal achter de ‘3 zusters' (stenen) en bood ze me aan om samen met haar een tocht te maken door de Blue Mountains. Natuurlijk nam ik dat aanbod direct aan en ik dacht 't is wellicht wel handig om me even voor te stellen. Kara, is een Australische studente medicijnen in haar laatste jaar. Na al een paar trappen gelopen te hebben vertelde ik aan Kara dat het grappige was dat ik hoogtevrees heb. Zij echt van: I'm sorry, van dat ze niks gevraagd had. Maar ik bedoelde dat 't grappig was, want ik had er geen last van. Aangezien ik er niet over nadacht en mezelf dus niet bang maakte. Bij de Giant Stairway aangekomen, bleek dat hij gesloten was. Je mocht niet verder wandelen. Ha ha, Kara, ohh dit is niet zo erg en klom om het hekje heen. Ha ha ik voelde het avontuur door m'n aderen stromen en ging achter haar aan :) Op een gegeven moment kwamen we erachter waarom het pad gesloten was. Blijkbaar was er een aantal weken geleden een hele erge storm geweest, waardoor de grond verzakt was. Hele bomen waren omgevallen, zand, takken en planten over het pad gevallen, en de railing van het pad had het compleet ook begeven. Onder en boven de omgevallen bomen door klauterend, gingen we op het pad verder. Op een gegeven moment, voelde ik opeens auuwwww. Keek ik in m'n schoen, zat er een bloedzuiger op m'n voet. Ik haalde hem er gewoon met m'n vingers er af. Zat ie direct vast aan m'n vinger, voordat hij vervolgens daar nog een keer in kon bijten, had ik ‘m gelukkig weg geslingerd. Vervolgend bleek Kara ook bloedzuigers te hebben, maar haar hadden ze gelukkig nog niet gebeten. Zij wilde ze niet met haar vingers aanraken, dus probeerde ze met een twijgje uit haar schoenen te vegen. Onderweg kwamen we op een gegeven moment nog 2 jonge Nederlanders tegen die in Sydney wonen. Zij hadden blijkbaar ook last van de bloedzuigers. Op een gegeven moment was het pad versperd, dus ik dacht, zouden we een afslag gemist hebben, maar er was nergens een afslag geweest. Na een tijdje stonden de Nederlanders achter ons. Bleek dat een stukje van de berg over het pad was gevallen, dus wij wederom weer over de railing geklommen, om weer op het pad te komen. Sneller dan we verwacht hadden, kwamen we op het einde van het pad uit. We hebben nog even wat uitleg over de mijnen bekeken, voordat we één van werelds steilste treintjes omhoog namen. Pff, toen Kara dit vertelde werd ik wel even nerveus voor wat er komen zou. Maar het viel gelukkig 100% mee. Vanuit de Blue Mountains liepen we weer terug naar het treinstation in Katoomba om de trein terug te nemen naar Sydney. In de trein direct onze schoenen uitgetrokken om te controleren op nog meer bloedzuigers. Gelukkig geen, pfff. Echter in het hostel aangekomen, toen ik m'n sok uittrok, werd ik me opeens flink door een dikke bloedzuiger in m'n voet gebeten. Dus ik haalde hem er wederom met m'n vingers er vanaf. Bloeden dat m'n voet deed. Iewww, zat ie ook direct aan m'n vinger vast. Ik meteen, deur open, maar teon bedacht ik me nog net op tijd, ik heb geen sleutel, die ligt op de kamer. Dus ik heb ‘m de hal opgeslingerd en nadat ik m'n eten op had gegeten, in m'n etensdoosje gedaan en in de badkamer prullenbak weggegooid. Het was een super leuke avontuurlijke dag geweest, ik had deze dag echt niet willen missen en ik hoop dat ik ‘m nog lang zal herinneren...

Zondag ben ik om 5:30 uur opgestaan, om om 06:15 uur aan te lopen naar Circular Quay waar vandaan de ferries vertrekken naar Manly Beach. Toen ik het hostel uitliep, was het uitgaansleven van zaterdagavond in Kings Cross nog volop bezig. De rest van Sydney lag nog echt te slapen, was wel leuk om die kant ook een keer te zien. Bij de ferry een ticket gekocht en de loopplank was open om de ferry op te kunnen. Na een tijdje vond ik het toch wel raar dat ik de enige was die op de boot was, dus ik dacht ik ga het maar even navragen of deze ferry toch echt naar Manly als eerste gaat. Dus ik op zoek naar een medewerker, zegt ie dat deze ferry nog niet ging en hoe ik op de ferry was gekomen. Bleek dat de naastgelegen ferry als eerste naar Manly ging. Dus ik snel naar de andere ferry rennen, aangezien het 7:13 was en de ferry 2 minuten voor vertrek gesloten zou worden. Pff, net op tijd aan boord, aangezien de ferry om 7:15 uur vertrok. Ik ben lekker voor op de ferry buiten gaan zitten, foto's gemaakt van het uitzicht en om 7:45 uur in Manly aangekomen direct door naar het Manly Beach gelopen. Tribunes waren nog echt leeg, dus ik een heerlijk plaatsje uitgezocht. Om 8 uur zouden de mannen eigenlijk beginnen, maar omdat het water nog te hoog stond en er nog teveel mensen aan het surfen waren binnen het wedstrijdgedeelte. Werd het uiteindelijk 8:45 uur voordat ze begonnen. Super kicken, om het mee te maken. Ik had eigenlijk gedacht dat ze tegelijkertijd op de golven zouden surfen. Maar blijkbaar is er een prioriteitssysteem, wie prioriteit heeft mag als eerste een golf pakken, pas als diegene een golf heeft gepakt, heeft de tweede persoon prioriteit. Hierbij is er weer een hele strategie die ze toepassen.

De Australian Open of Surfing werd voor het eerst gehouden en is een gratis event. Wat heel mooi is dat de surfers door de menigte lopen om bij het water te komen en de hele menigte ze respecteert, door ze niet van tevoren niet lastig te vallen. Op deze manier kunnen de surfers in hun concentratie blijven. Je merkt wel dat de mannen nog steeds beter zijn in surfen dan de vrouwen. Maar was echt super kicken. Ik heb echt van 8 uur 's ochtends non-stop zitten toekijken tot een uur of 14, totdat alle finales geweest waren en de winnaars ook bekend waren. Ik ben niet eens tussendoor naar het toilet geweest. Na het event, heb ik een ‘score card' opgehaald, waarmee je op het terrein zou kunnen sparen voor gratis producten. Bij mij werkte het niet helemaal, degene voor mij bleek op zijn pas mijn naam te hebben en 1 machine was kapot enzo. Uiteindelijk heb ik m'n liefste lach opgezet en gevraagd of ik ajb een pet zou mogen hebben, aangezien ik helemaal uit Nederland kwam. Hij zou kijken wat hij voor me kon doen, en ja hoor, blijkbaar werkt m'n lach nog, want hij kwam terug met een pet van Billabong. Jammer genoeg niet degene die ik het liefste wilde met de tekst: Life's better in board shorts' erop. Maar nu had ik toch een gratis pet, anders had ik die nog moeten kopen. Iedereen op de tribune droeg bijna namelijk een pet, dus ik had m'n shirt maar met 'n elastiek op m'n hoofd vast geknoopt, om mezelf te beschermen tegen een zonnesteek.

Ik kan niet wachten om zelf weer op een surfboard te staan. Het was al wat ik in Bali wilde gaan doen, maar nu wil ik het voor 1.000%. Uiteindelijk ben ik rond 16:30 uur terug gegaan per ferry naar Sydney. Hoe leeg de ferry in de ochtend was, het tegenovergestelde was nu het geval :s Door de Royal Botanical Gardens ben ik heel sereen terug gelopen naar het hostel, lekker een douche genomen, om vervolgens erachter te komen dat m'n sleutelbenen flink verbrand zijn. Dus nu flink met de after sun aan het smeren. Zondagavond heb ik gezellig samen met Ainsleigh en Bobby in het hostel nog lekker ouderwets Monopoly zitten spelen. Toen ik uiteindelijk m'n bed aanraakte was ik toch wel echt piem af.

Party people, het is me eindelijk vandaag gelukt om m'n vlucht te wijzigen. Dit betekent dat ik in plaats van 2 mei op dinsdag 15 mei om 07:10 in Amsterdam zal aankomen :). Dus nu kunnen eindelijk m'n tours door Maleisië geboekt gaan worden :D Op dit moment ga ik alleen, maar na afgelopen weekend in m'n eentje erop uitgetrokken te zijn en zoveel avonturen beleefd te hebben, zie ik dat misschien nog wel meer zitten...

Alle nieuwe foto's staan trouwens nu op deze site!