Na woensdag aan de opdracht voor school gewerkt te hebben, gingen Bobby, Edit en ik samen naar de ‘Bondi Open Air Cinema'. Voor vertrek was Edit van plan om sandalen aan te doen en geen jas mee te nemen. Wonder boven wonder nam ze mijn advies aan om dichte schoenen aan te trekken en een jas mee te nemen. Bepakt met twee dekens waren we eindelijk klaar om te gaan, toen mevrouw het toch te warm vond om haar jas mee te nemen. Bobby en ik (waarschijnlijk vooral ik) hebben haar geen kans gegeven om haar jas naar de kamer te brengen. Bij Bondi Beach aangekomen, bleken we de eerste te zijn en hebben we één van de dekens neergelegd, om zo vast een mooi plekje te reserveren. Nog ff snel wat drinken gekocht om daarna te gaan chillen op de deken. De avond begon gezellig met wat live muziek. Een gitarist en trombonespeler vormde samen een duo. Ook al had ik nog nooit over een combinatie als deze nagedacht, het klonk echt heel goed samen.

Zoals jullie waarschijnlijk al konden raden, na 2 minuten had Edit het koud en haar jas al aan. Na de live-muziek was er een korte promotiefilm, waarin ze promootten om elke keer wanneer je naar het strand gaat, 3 stuks afval van het strand te verwijderen. Hierna kwam er een film waarin ze in Indonesië op/door mega golven aan het surfen waren. Echt continue verdwenen de surfers in een tunnel en hoe klein ook de ruimte was, ze kwamen continue weer uit de golf gesurft. We waren niet helemaal zeker of dit het begin van de film van de avond was. Edit vond er geen bal aan en lag onder de deken bijna te slapen. Na een tijdje verliet ze de film, omdat ze het niet leuk vond. Exact toen Edith wegliep, begon de film ‘Fighting Fear'. Bobby en ik vonden het niet erg dat ze wegging, want wij wilden liever in stilte van de film genieten. De film was echt mooi, het was eigenlijk meer een documentaire, over een ware vriendschap tussen twee jongens, die opgroeien onder dezelfde omstandigheden (gescheiden ouders), beiden surfte ze, waarbij één professioneel surfer werd en de ander een master in mixed martial arts. Het was een biografie van hun leven, hoe ze hard surften, feesten en dronken, om zo indruk te maken op de oudere jongens. Het moest natuurlijk een keer goed fout gaan, en daarbij telde ‘how a good friend can change your life'. Aan het eind van de film, stond de master in mixed martial arts films te signeren.

Terug in het hostel aangekomen, wilden alle medewerkers, de volgende dag naar ‘Breakfast at Tiffany's', toen ze hoorde dat die draaide en met de korting die ik gevonden had, maar 15 dollar kostte i.p.v. 22 dollar. Ha ha mijn idee, had opeens een nieuwe hype gezet en iedereen in het hostel had het opeens over de Bondi Open Air Cinema. Allemaal begonnen ze op het internet te boeken.

Donderdagavond had ik alvast mijn koffer ingepakt (22,15 kilo), aangezien we de volgende dag naar Melbourne zouden vliegen en ik geregeld had, dat we dan niet voor de kamer zouden hoeven te betalen in Sydney. Vrijdag stond ik al om 7:30 uur naast mijn bedje, zodat ik vroeg met m'n huiswerk zou kunnen beginnen. Na het ontbijt, heb ik al m'n spullen uit de kamer gehaald en mijn kussensloop en het onderlaken van het bed gehaald. Edit wilde in de kamer blijven studeren, dus ik had al extra gezegd dat ze dan moest vragen hoe laat ze de kamer zou moeten verlaten. 's Ochtends had ik al meteen mijn sleutel van de kamer ingeleverd en ben ik in de lobby aan m'n schoolwerk gegaan. Op een gegeven moment zei Jade, één van de eigenaren, dat Edit nog steeds in de kamer was en al dus 45 minuten te laat was met uitchecken. Ik werd vriendelijk verzocht om haar dat te gaan vertellen. Pff, ik zei tegen Jade dat ik bijna het gevoel had, dat ik haar moeder wel leek, aangezien ik alles continue aan het regelen ben. Hij moest wel lachen, toen ik zei dat dat van de zotte was, aangezien Edit 4 jaar ouder is dan ik.

Aangezien ik al uitgecheckt was, had ik geen sleutel meer om bij de kamers te komen, dus kreeg ik een sleutel mee. 9 trappen, elk 8 treden omhoog, om erachter te komen dat ze nog steeds niet alles had ingepakt. Ik heb het haar medegedeeld en ben toen weggegaan. Ik dacht het is prima, ik had al m'n eigen spullen al die ochtend al die trappen naar beneden getild, en ik was echt niet van plan om haar spullen ook nog eens naar onder te tillen. Vervolgens duurde het nog zeker een half uur voordat ze onder in de lobby was, en toen bleek ze ook nog eens zo snugger te zijn geweest om het dekbed niet uit het laken gehaald te hebben. Ze had het gewoon in z'n geheel mee naar onder genomen :S

Toen we op de shuttle bus die ons naar het vliegveld zou brengen, aan het wachten waren, vroeg ik of Jade nog wat had gezegd, dat ze zo laat was met uitchecken. Volgens haar had hij niks gezegd en ze begreep ook niet waarom hij wat gezegd zou moeten hebben. Dus ik zei dat ze meer dan 45 minuten te laat met uitchecken was en dat Jade daarover tegen mij niet zo vrolijk deed. Kwam ze met het commentaar: Wat? Een uur later is niks, het is geen 5 sterren hotel. Dus ik probeerde nog te zeggen dat de kamer schoon gemaakt moest worden voor de volgende gasten. Werd ze opeens giftig en ik mocht er niks meer over zeggen, anders werd ze boos. Ik dacht, wat?. Dit keer liet ik ‘t ‘m er niet bij zitten, dus ikke: Hoezo zou jij boos worden? Van jouw gedrag word ik boos. Doordat zij niet op tijd uitcheckte werd ik lastig gevallen tijdens m'n schoolwerk om even 9 trappen, elk 8 treden, op en af te lopen. Ik had bijna gezegd: Hallo, je bent geen prinses, maar ik kon me net inhouden. Na deze discussie waren we beide maar even stil. De shuttle bus kwam, dus gedag tegen Bobby gezegd en op naar het vliegveld, waar we al snel Maartje, Jessica en Marlies ontmoetten.

In Melbourne aangekomen, was ik echt beduusd, van de aankomsthal, als je het al zo zou kunnen noemen en de hitte die ons in het gezicht sloeg (36 graden). Een soort container moest het toiletgebouw voorstellen, 1 bagageband, geen muren, maar gewoon gaas en door een draaipoort stond je direct helemaal buiten. Ik heb direct de Skybus genomen naar Southern Cross Station en daarna tram 96 naar St. Kilda. Het hostel Coffee Palace had ik snel gevonden. De check-in was wel erg apart. Ik had een 10-persoons dames kamer geboekt, maar die was al vol dus hadden ze me op een 4-persoons kamer ingedeeld voor 27$. Maar ik dacht me te herinneren voor 25$ geboekt te hebben. Dus ik zei dat, zegt ie ja dat komt doordat je op een kleinere kamer slaapt en de prijs daarvoor is normaal gesproken hoger, dus we hebben je al een plezier gedaan. Daar was ik het uiteraard niet mee eens, maar het had ook geen zin om met hem erover te praten. Toen ik nog wat dingen van bezichtigingen wilde weten, moest ik wachten totdat ie de mensen achter mij in de rij had geholpen, hoewel ik ook gewoon netjes op mijn beurt had gewacht. Ik vond het allemaal een beetje apart gaan. Nadat ik m'n lakens op m'n bed had gelegd, heb ik tram 16 naar het centrum genomen. Ik moest nog haasten, maar gelukkig was ik op tijd op de 88^ste verdieping van Eureka Skydeck, om de zon onder te zien gaan in Melbourne. Van boven had je een schitterend uitzicht over de stad en ik wkam erachter dat ik via het glas met de belichting kon spelen, waardoor ik zelf in de foto gespiegeld werd. Na het Skydeck ven ik naar de ‘Chill on Lounge', een ice lounge, waar alles binnen van ijs was en allemaal ijssculpturen binnen stonden, gegaan. Maximaal 30 minuten mocht ik binnen blijven. Uit een glas van ijs dronk ik een cocktail en een shotje, uiteraard met handschoenen aan. De barman was van Canada en stond in een dik overall te werken. Na ongeveer 20 minuten binnen te zijn, begon ik het toch echt wel koud te krijgen. M'n neus was bijna bevroren. Om warm te blijven begon iedereen maar een beetje te dansen. Na het maximale toegestane half uur in de Ice Lounge ben ik terug naar de tramhalte gelopen. Natuurlijk vertrok net mijn tram toen ik eraan kwam lopen, maar uiteindelijk was dat helemaal niet erg, aangezien ik op een bankje kon genieten van live Jazz muziek dat uit een van de bars stroomde. Terug in het hostel ben ik lekker naar bed gegaan, om zaterdag om 6 uur alweer op te staan voor de Great Ocean Road. Netjes op tijd werd ik opgehaald en na een overstap gingen we op weg naar de Great Ocean Road. Iedereen moest zich voorstellen en wat wel echt apart was dat er 9 Duitse jonge meiden bij waren die allemaal als au pair werkten in Melbourne. De eerste stop maakte we bij Bells Beach, een schitterend strand waar talrijke surfers in het water lagen om een golf proberen te pakken. Schitterende huizen bevonden zich naast de weg. Bij het board ‘Great Ocean Road' moesten we natuurlijk even een foto maken. Op het strand van ‘Coalmine Creek' probeerde ik een ‘jump' foto te maken. We reden langs schitterende baaien. Onderweg stopten we op een plek waar we wilde koala's zouden kunnen zien. En inderdaad zagen we een koala met 2 papegaaien in een boom. Naar mijn idee hing die koala toch wel levenloos in die boom en ik vroeg me dan ook af, of het geen toeristentrekkertje was en de koala gewoon opgezet zou zijn. Ik kreeg van iemand wat vogelzaad en direct vlogen de papegaaien op me af. Met vleugels slaand, vechtend, wie er bij mij op de arm mocht zitten. Eén van de papegaaien wilde niet meer bij mij weg, en zelfs toen het voer op was, bleef hij zitten. Ik probeerde nog de papegaai over te zetten naar Edit's hand, maar de vogel ging gewoon uit Edit's hand eten en bleef op mijn hand zitten, ook al probeerde ik de afstand te vergroten, zodat hij zou overstappen. Continue waren toeristen foto's aan het maken van mijn hand en de papegaai. Opeens bewoog de koala, dus toen kwam ik erachter dat hij toch echt ‘echt' was. Na de koala's vertrokken we naar ‘Otway's Rainforest', met de hoogste boom van Australië en bomen met haren eraan. Henning, onze gids en chauffeur vertelde dat er in Australië ook veel ‘bushfires' zijn, maar dat sommige planten en bomen ook niet zonder deze bushfires kunnen leven, hierdoor voeren ze ook vaker in natte perioden gecontroleerde bushfires uit. Toen Henning een foto van Edit en mij in een boom wilde maken, zag hij opeens iemand achter ons staan, dus ik vroeg of ze even aan de kant wilde gaan. Wat doet ze, bukt ze. Ikke , uhhmm sorry, maar zo sta je nog steeds op de foto, wil je even deze boom verlaten. En eindelijk snapte ze ‘t. Dus op een foto zie je nu een Aziatisch hoofd in de boom.

Na het ‘rainforest' gingen we op pad naar de '12 apostles', jammer genoeg zijn er nog maar 7 van over. Het kleurenpalet van de rotsen is gewoonweg schitterend. Onze weg vervolgden we met ‘Loch and Gorge' een baai met vele rotsen, waar in 1878 een Brits schip tegen de rotsen op sloeg doordat ze het flink op een drinken hadden gezet en hierdoor te laat erachter kwamen dat ze te dicht bij de rotsen vaarde. Eva en Tom waren de enige die de schipbreuk overleefde. Het was een bloedhete dag, ik geloof tot bijna wel 39 graden, dus het was echt heerlijk om even het water in te springen in de baai van ‘Loch and Gorge'. In 1990 was een gedeelte van de London Bridge afgebroken. Het verhaal gaat dat er 2 geliefden waren, die al een tijd geen dag samen vrij hadden gehad om in hun relatie te investeren, dus hadden ze een datum afgesproken om naar een romantisch plekje te gaan. Ze passeerden een bejaard koppel op de London Bridge. Opeens zakte een deel van de London Bridge weg, waardoor het verliefde koppel opgesloten zat op de London Bridge. Door een mediahelikopter werden ze uren later bevrijd, maar doordat ze beide een ‘sickie' (ziektedag) hadden genomen, probeerden ze zo snel mogelijk met hun gezicht naar beneden weg te komen. Onderweg naar ‘Ned's Beds' hostel moest Henning erg voorzichtig rijden, aangezien kangaroes elk moment de weg konden oversteken. Op een gegeven moment zagen we meer dan 50 kangaroes in een veld rond hupsen. Echt een schitterend gezicht. Bij het hostel aangekomen was ik zo slim, om snel naar binnen te gaan en direct het onderste gedeelte van een stapelbed uit te kiezen. Aangezien op zondag het ontbijt van 6 tot 7 uur zou zijn, ging iedereen betijds naar bed. Zondag was ik de eerste die opstond, namelijk om 5:30 uur. Twee keer direct na elkaar, werd er op de badkamerdeur geklopt, beide keren antwoordde ik met ‘occupied' (bezet). Na de tweede keer maakte ik de deur open: Moet je naar het toilet? Nee, antwoordde het meisje: Ik wil douchen. Ikke, dan moet je wachten en maakte de deur dicht. Tss, ik had iets van, dan had je maar eerder moeten opstaan. Nu moet je maar even wachten totdat ik klaar ben. Na het ontbijt gingen we naar het veld achter het hostel, wat eigenlijk meer de grote van een stacaravan had. Op het veld liepen meer dan vijftig wilde kangaroes, eerst bleven we achter de omheining, maar al snel liepen we tussen de wilde kangaroes. De kangaroes lette erg goed op, en hupsten continue verder. Na een tijdje waren alle kangaroes vertrokken. Ik had een straatbord met een kangaroe erop ontdekt en nadat ik er een paar foto's gemaakt had, stond opeens onze hele groep naast het bord. Met onze gids gingen we een berg bewandelen naar een uitzichtpunt over het dorp Halls Gap. Onderweg zagen we verbrandde bomen, het uitzicht was prachtig, halverwege klom ik op een grote rots om daar foto's te maken en bijna bij de top aangekomen, moesten we continue rotsen beklimmen om naar de top te komen. Fantastisch, voelde het om geen last van m'n hoogtevrees te hebben. Toen ik rechtop op het hoogste punt stond, gierde de wind om me heen, die was toch wel sterk geworden. Het was werkelijk een fantastisch gevoel. Jammer genoeg, kun je niet op de foto's zien hoe hoog het wel niet was. Na de 2-urige wandeling was ik even in het busje in slaap gevallen, dus toen we bij een museum kwamen over de Aboriginals was ik absoluut nog niet wakker. Na het museum, vertrokken we naar het uitzichtspunt: The Balcony. Voor de Balcony hadden ze op een plaats allemaal stenen op elkaar gezet, dat zag er wel grappig uit. We kwamen een ouder koppel tegen, die nog 10 jaar geleden op de Balcony zelf gestaan hadden. Maar nadat er meerdere doden gevallen waren, is het tegenwoordig niet meer toegankelijk. Een backpacker was namelijk naar onder gaan kijken en toen hij naar onder keek, schoof zijn rugzak mee en is hij van de stenen afgevallen. Na het schitterende uitzicht vertrokken we naar McKenzie Waterfalls. Ik moest lachen toen ik de mensen hijgend omhoog op de trappen hoorde komen, maar toen ik bijna onder was, begreep ik het jammer genoeg, allemaal kleine trapjes naar het onderste punt. De waterval was echt schitterend, en ik kon het natuurlijk niet laten om wederom een ‘jump' foto te maken. Eén keer toen ik omhoog sprong op de steen, sprong ik uit m'n balans, dus probeerde ik met mn armen te balanceren om zo weer op de steen te landen en niet in het water. Gelukkig lukte dat. In Ocean moesten we een meisje eruit zetten, die een bus naar Adelaide zou nemen, daarom kregen wij de tijd om avondeten te scoren. In het dorp, zag ik op de muur staan: Drive-Inn Bottle Shop. Ik dacht daar moet ik een foto van maken, dat ze dit nog niet in Nederland hebben uitgevonden. Uiteindelijk heb ik lekker een Domino's Hawaii pizza besteld en die buiten voor de bus op een bankje verorberd, jummie. Na Ocean gingen we nog naar een wijnproeverij waar ik verschillende wijnen getest heb, de een lekkerder dan de ander en heel vriendelijk mocht ik naar de druiven toe om daar wat foto's te maken. Na de wijnproeverij moesten we nog een paar uur terug rijden naar Melbourne, waar ik in St. Kilda als eerste uit de bus werd gegooid. Na wederom ingecheckt te hebben in hostel Coffee Palace, waar ik nu $2 dollar minder hoefde te betalen, aangezien ik die vrijdag teveel had betaald, vertrok ik naar het strand van St. Kilda. Het was al bijna acht uur 's avonds en het begon lichtelijk te miezeren. Ik ben direct de pier opgelopen waar vandaan je een fantastisch uitzicht had over de skyline van Melbourne. Op de pier staat een schitterend gebouw, waar ik een foto van heb gemaakt, die foto lijkt echt een tekening. Van twee meiden op de tour had ik gehoord dat er pinguins zouden zijn in St. Kilda, maar alsnog was ik verrast toen ik vier wilde pinguins ontdekte. Na een tijdje ben ik weer de pier afgelopen en lekker met m'n blote voeten door het zand op het strand gaan lopen, met m'n haren wapperend in de wind, even m'n hoofd leegmaken, ondertussen toch beseffend dat ik fantastische dingen had meegemaakt in twee dagen, waar ik heel erg dankbaar voor ben. Ook vond ik het heerlijk om de wind om me heen te voelen, omdat ik weet hoe heerlijk mam het vind om uit te waaien op het strand. Ik hoop dat ze door dit verhaal zich kan voorstellen om weer het zand te voelen en de wind voelt rukken aan haar haren.

Het strand deed me denken aan het promotiefilmpje wat ik bij Bondi Open Air Cinema had gezien, over 3 stukken afval meenemen van het strand. Slecht genoeg, werd ik verleid om het te doen, maar m'n nuchtere Nederlandse ik, ruimde uiteindelijk toch niet de troep op die anderen veroorzaakt hadden. Op de terugweg, werd ik opeens door een groep jongens in het Duits aangeroepen, dus ik kon het niet laten, om te laten weten dat ik geen Duitser ben ha ha. Terug in het hostel ben ik al om 22 uur gaan proberen te slapen, aangezien op maandag de wekker al om 4 uur afging. 's Ochtends kwam ik erachter dat m'n haar erg jeukte, en waar ik bang voor was kwam uit, ik had in het hostel luizen opgelopen. Op dat ik het hostel verdacht, kreeg ik totaal geen reactie. Er waren nog geen winkels open dus er zat niks ander sop dan om 5 uur een taxi naar Southern Cross station te nemen en vanuit daar de Skybus naar het vliegveld van Melbourne. 's Ochtends vroeg zaten we: Jessica, Maartje, Edit, Marlies en ik weer in het vliegtuig terug naar Sydney. Voordat ik naar het hostel ging, ben ik eerst naar de apotheek gegaan om anti-luizen shampoo te kopen. 2x heb ik op maandag m'n haar met die shampoo gewassen om zeker te zijn.

Pff ik had er nu 4 vluchten opzitten en heb er de komende 2,5 maand nog 14 te gaan. Tis me wat, beetje te gek voor woorden. Terug in Sydney gekomen begon het leven van de schoolopdracht direct weer. Vermoeid ben ik toen 's avonds bij Tom, de receptionist blijven logeren.

Dinsdagavond heb ik nog even aan m'n afstudeervoorstel gewerkt. Mijn onderwerp begint steeds meer vorm te krijgen en ik zal hier later nog waarschijnlijk wel meer vertellen.

Donderdag 1 maart, hebben we ons eindrapport van Sydney ingeleverd en onze presentatie over onze bevindingen gehouden. Wat een heerlijk gevoel was dat, om klaar te zijn met de eerste bestemming. Om het te vieren hebben we met de drie groepen en de docenten een drankje in de bar genuttigd. Jammer genoeg was het weer erg verslechterd, en regende het continue. Daarom ben ik ook maar vrijdagochtend in het hostel gaan werken aan m'n afstudeervoorstel, 's middags ben ik nog met Mireille voor de laatste keer Sydney ingegaan, toch nog even de schoenen gekocht, die ik echt niet kon weerstaan. Ik zal ze binnenkort op de foto zetten. Mireille was nog niet dichtbij het Opera House geweest, dus zijn we daar ook nog even heen gegaan. Ha ha beide hebben we even het Opera House aangeraakt, vervolgens heb ik m'n koffer in het hostel deels ingepakt en na gratis wijn vrijdag ben ik met de groep van het hostel naar SOHO geweest, een bar op Kings Cross. Tom, de receptionist was ook mee en uiteindelijk kreeg Edit voor de laatste avond haar kamer alleen.

Zaterdagochtend even snel gedoucht, laatste spullen in m'n koffer ingepakt (22 kilo) en de shuttlebus naar het vliegveld genomen. Bij het inchecken begon de grondstewardess opeens moeilijk te doen, dat ik maar 1 handbagage mocht hebben, dus ik zei sorry, maar het is 1 tas + laptoptas + damestas wat mag. Zegt ze dat is geen damestas, ikke, voor mij wel. Ik had namelijk m'n Lowe Alpine rugzak en een cooltas van de supermarkt Coles. Ik moest perse alles in één tas doen, hoewel anderen zelfs een trolley meenamen en nog 2 andere tassen enzo. Dus ik alles in m'n rugzak gepropt en nog maar wat dingen in m'n koffer gegooid. Hierdoor werd m'n koffer vervolgens 23,5 kilo. Vervolgens net voor de security kwam ik erachter dat m'n collega studenten een ‘out of Australia' formulier bij het inchecken gekregen hadden en ik niet, dus ik kon weer helemaal teruglopen naar de check in. Naar mijn mening is Singapore Airlines toch echt niet zo klantvriendelijk als ze beweren. Gelukkig kwam één van mijn wensen uit. We vlogen namelijk in de Airbus 380 van Sydney naar Singapore. Ha ha ik vroeg iedereen ben jij ook een 'virgin' in A380 vliegen. Maar uiteindelijk kon ik weinig verschil ontdekken, het vliegtuig was echt niks meer luxe dan de andere grote vliegtuigen waarmee we gevlogen hadden. In Singapore aangekomen deden Edit en ik luxe door een taxi naar ons hostel te nemen. 's Avonds laat in het hostel aangekomen, ging ik bijna direct naar bed. Om 6 uur werd ik wakker doordat een oude man in de kamer luidruchtig lag te snurken. Ik snapte direct waarom in Australië oudere mensen niet geoorloofd in hostels zijn, namelijk 1 man lag te slapen en 7 anderen op de kamer waren daardoor wakker. Toen ik naar het toilet ging, kwam ik erachter dat heel veel Singaporese mensen al lang op waren en al begonnen aan hun dag. Het was wel leuk om te zien, dat er zoveel Singaporese families in het hostel verbleven op de stapelbedden kamers. We waren er echt denk ik met 5 toeristen in totaal. Na het ontbijt zijn Edit en ik bepakt vertrokken op weg naar Orchard shopping mall. Super leuke winkels zitten in dat winkelcentrum. Wonder boven wonder heb ik niks gekocht. Alleen lunch natuurlijk, een heerlijke ‘Simon & Garfunkel gevulde kippensoep'. Hierna hebben we de metro verder gepakt naar het vliegveld. De metro is erg goed in Singapore georganiseerd en is erg makkelijk en snel om gebruik van te maken. Op het vliegveld zagen we al snel wat andere studenten en Herman-Jan, de docent. Om 14:55 uur vlogen we van Singapore naar Chiang Mai. In het vliegtuig ben ik wat artikelen gaan lezen voor mijn literatuurstudie voor mijn afstudeervoorstel. Vanuit het vliegveld deelde ik met Maartje, Jessica en Raluca een taxi naar ons hotel Grace Boutique House. Raluca had geen officiële reservering gemaakt, maar alleen een mail gestuurd met de vraag of ze een kamer kon boeken. Uiteindelijk was er geen kamer vrij, en vroeg ze of ze bij mij 1 nacht kon slapen. 1 nacht vond ik natuurlijk prima, ook aangezien zij 28 kilo in haar koffer had en die ook nog eens kapot was. Op weg naar een geldautomaat liepen we over de Sunday Market, en bij het douchen was ik direct al door 1 mug geprikt. 's Avonds zijn Raluca, Niklas en ik nog naar de Night Market gegaan.

Maandag 5 maart kwamen Maartje, Jessica, Raluca en ik al direct te laat aangezien de chauffeur te ver was gereden, hij was al helemaal uit Chiang Mai gereden. 's Ochtends hadden we een tour naar de hoogste Wat (tempel) van Chiang Mai. Het viel me wel erg op dat sinds 2009, laatste keer dat ik er geweest was, dat het toch wel nog meer toeristisch was geworden. En 's middags hadden we een gastcollege van Bart van Walbeek, de master of disaster. Hij wilt gelukkig wel wanneer ik mijn afstudeervoorstel af heb, het inkijken en aangeven waar er nog gaten in het rapport zitten.

Dit is nu mijn tweede keer Thailand, en ja het is een schitterend land met over het algemeen vriendelijke mensen. Maar ik vind de armoede toch wel erg confronterend. Ik word hier liever niet zo direct mee geconfronteerd, ook denk ik dat er ook wel gespeelde armoede is (bedelaars). Jammer genoeg, merk ik om me heen, dat sommige Thaise mensen misbruik proberen te maken van de toeristen, door hogere prijzen te vragen. Ik denk toch dat ik beter in de Westerse wereld pas, dan in deze wereld. Ik zou hier denk ik ook niet kunnen wonen. Ik moet echt weer opnieuw de mooie kanten van Thailand vinden. Maar dat gaat natuurlijk helemaal goed komen :)

De foto's van dit pagina lange verhaal staan op:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.334916003218895.77526.100001014930007&type=3